Alle artikelen

Het hart van de Kammerspiel-achtige film bestaat uit gesprekken tussen pastor Peder Olson en Quisling. Die gesprekken zijn niet uit de lucht gegrepen, maar gebaseerd op het dagboek van Olsen, die Quisling als cliënt in de gevangenis kreeg toegewezen. Het levert interessante dialogen op tussen een christelijke humanist en een autoritaire, zich superieur wanende man met een onwankelbaar geloof in zijn overtuigingen.  

Volgens Quisling heeft Hitler Europa gered van de ‘bolsjewistische vernietiging’ en heeft hijzelf de Noren gevrijwaard van burgeroorlog. Ook heeft hij ‘meer Joden geholpen dan iedere andere Noor’. Een bizarre opmerking, omdat Quisling verantwoordelijk was voor het oppakken en deporteren van bijna duizend Noorse Joden. Niettemin acht Quisling zichzelf onschuldig. Spijt heeft hij niet, zegt hij, omdat hij zijn politieke handelen altijd baseerde op het universisme, de door hem bedachte term voor zijn ideologisch-filosofische opvattingen. Hitler had nog wel wat van hem kunnen leren, meent hij, want die baseerde zijn politiek anders dan hij niet op zekerheden, maar op geloof.  

Quisling. The Final Days toont Quisling als een megalomane autoritaire leider, die zichzelf ziet als een martelaar. Zijn laatste woorden voor het vuurpeloton konden dan ook alleen deze zijn: ‘Ik ben onschuldig.’