Historisch Nieuwsblad

Bas Kromhout

Dutch approach

Uruzgan, Afghanistan, Tweede Wereldoorlog, Roosevelt

Door Bas Kromhout - 29-07-2010 - 3 reacties



klik om een oordeel te geven!

Uruzgan is veiliger geworden, maar er gaan niet meer meisjes naar school als voor de komst van de Nederlandse militairen. Dat is in het kort de conclusie van de evaluatie van de missie die het ministerie Defensie gisteren bekendmaakte. Het echte resultaat van de missie blijft echter buiten beschouwing.

Dat resultaat hangt samen met het onuitgesproken doel van de missie, namelijk Nederland op de kaart zetten als sterke en betrouwbare bondgenoot van de Verenigde Staten en zo politieke en economische invloed verwerven in de wereld. Zoals Ben Bot verklaarde in een interview met Maarten van Rossem (Maarten!, 2009/1) is dat immers de reden waarom Nederland altijd door dik en dun de Amerikanen steunt, ook als zij ten strijde trekken. Eigenbelang.

Dat is in de geschiedenis natuurlijk niets nieuws. De Tweede Wereldoorlog wordt vaak ‘de laatste goede oorlog’ genoemd. Misschien was het wel de enige ooit. Tienduizenden Amerikaanse soldaten offerden hun leven voor de vrijheid van Europa en daarvoor mogen latere generaties hen nog altijd dankbaar zijn. Maar de Amerikanen zouden nooit aan de oorlog hebben deelgenomen als zij er niet van overtuigd waren geweest dat het in hun eigen voordeel was.

Zo lees ik in Ian Kershaws boek Keerpunten dat president F.D. Roosevelt de grootste moeite had om de isolationisten in het Congres te overtuigen van de noodzaak om steun te verlenen aan Groot-Brittannië in de strijd tegen Hitler. Zelf meende Roosevelt dat als de nazi’s heel Europa overheersten, zij zich vroeg of laat tegen de Verenigde Staten zouden keren. Eigenbelang dus, en terecht. Geen president zou het in zijn hoofd halen om Amerikaanse zonen naar het verre Europa te sturen als daar niet een duidelijk nationaal belang mee gemoeid zou zijn. Dat zou politieke zelfmoord betekenen.

Nederland stuurde in 2006 troepen naar Uruzgan, niet omdat ons land zelf werd bedreigd door Al-Qaida of de taliban, maar om zijn loyaliteit aan Washington te bewijzen. Wat heeft Den Haag daarvoor teruggekregen aan diplomatieke invloed en economische voordelen? In de volgende evaluatie zouden ook die cijfers moeten worden meegenomen. Pas dan kan de politiek een conclusie trekken of de resultaten van de missie opwegen tegen de 1,4 miljard euro aan kosten, 24 gesneuvelde Nederlanders en 90 Afghaanse burgerdoden.

3 Reacties op Dutch approach

Daan Weerheim
op 16-09-2010 om 12:07

De term 'de tweede wereldoorlog was een goede oorlog' is afkomstig uit het debat dat gevoerd werd over de Vietnam oorlog. Veel Nederlanders wezen kritiek op die oorlog af omdat de Amerikaanse soldaten hun in tweede wereldoorlog toch immers hadden bevrijd van de Duitsers. Het gaat hier inderdaad om een term die eigenlijk niet opgaat voor het begrip oorlog, maar door veel mensen gebruikt word.
Men moet echter wel bedenken dat de verslaggeving over de tweede wereldoorlog tijdens de oorlog zelf zeer gekleurd was (propaganda), zowel aan geallieerde als aan centrale zijde.
Waarschijnlijk is in de Vietnam oorlog de kracht van de TV onderschat door de Amerikaanse authoriteiten. De bevolking kon zelf zijn mening vormen over de oorlog en dat pakte niet goed uit voor het 'goede' beeld van de Amerikanen.
Dat het lesje is geleerd blijkt vandaag de dag wel heel duidelijk. Diegene die beweert dat propaganda iets is dat bij de tweede wereldoorlog of de koude oorlog hoort, heeft zijn ogen dicht.
Amerika heeft zich met leugens rond 9/11 en massavernietingswapens in twee oorlogen gestort. Eind 2001 heeft het Amerikaanse leger bewust de Taliban laten ontsnappen om de dreiging hoog te houden. In 2003 moesten wij geloven dat Sadam en 9/11 iets met elkaar te maken hadden en dat het gevaar van directe inzet van massavernietigingswapens (binnen 48 uur) subsantieel was. Niet voor niets werd Tony Blair (voormalige minister-president UK) onlangs in Dublin met eieren bekogeld.
Moeilijke constructies zijn verzonnen om de NAVO na de koude oorlog nog een bestaansrecht te geven.
Een aanval op één van de lidstaten is een aanval op ons allen (9/11). Een beetje historicus zag de redenatie hier al spaak lopen: Amerika werd op 11 september 2001 niet aangevallen door een land, maar door een terroristische groep.
Wat volgde was een mengelmoes aan propaganda, dat als gevolg had dat de gemiddelde Amerikaan geloofde dat Saddam Hoesein en Bin Laden familie van elkaar waren.
De grote kranten lieten zich meeslepen in de emoties. Maarten van Rossum deed minder gemotioneerd, maar ook kon de propaganda niet doorgronden. Vanwege de hevige geemotioneerde toestand waarin de westerse wereld zich bevond na diverse aanslagen, was er weinig ruimte voor echte kritiek op het beleid van de VS. Toen in de zomer van 2004 het officiele onderzoeksraport over 9/11 uitkwam werd het duidelijk dat de VS geen verantwoordelijkheid wilde nemen voor de aanslagen. Alle aandacht werd gericht op de mogelijke daders en de zogenaamde zoekacties om deze daders op te sporen. In Irak en Afghanistan werden prive huursoldaten ingezet (Blackwater, tegenwoordig onder de nieuwe naam Xe-Services) die het vuile werk konden doen. Deze soldaten bestonden officeel niet en waren dus ook niet aan wetten onderhevig. Slachtoffers die zij maakten werden niet meegeteld in de officiele bodycount, en als ze sneuvelden, dan werd dit niet meegeteld als Amerikaans slachtoffer.

Het was verbazingwekkend om te lezen hoe de Nederlandse kranten meegingen in het zwartmaken van George W. Bush, eind 2008. Het getuigde duidelijk van lafheid om eerst de acties van Amerika o.l.v. Bush te steunen en als de publieke opinie keert (mede te danken aan klokkenluiders in boeken en op internet) dit beleid af te kraken.
Het artikel 'wikileaks voor historici' p 93 historisch nieuwsblad 2010, is hierbij interessant om te noemen. Het laat zien dat de Amerikaanse overheid bewust zaken in de doofpot stopt, om het er na 50 jaar te publiceren, als de zaken waarover het gaat niet meer belangrijk lijken. Vaak gaat het dan ook alleen nog maar om die documenten die het ministerie van Buitenlandse zaken rijp acht voor openbaarmaking.
Motieven voor het voeren van oorlogen zijn vaak minder nobel dat men doet voorkomen. Geld en macht spelen in ieder geval altijd een grote rol. Over het geheel genomen kost de oorlog in Afghanistan en Irak alleen maar geld. Daarom is mijn stelregel altijd simpel: kijk naar diegene die financieel van de oorlog profiteren (vaak individuen) en je zit dicht in de buurt van de werkelijke oorzaak waarom deze oorlog plaats vond.

Veroniek Clerx
op 05-08-2010 om 12:07

Je beschrijft oorlog als zijnde een uitruil van economische belangen en dankbaarheid. Zoals de Nederlandse geschiedenis uitwijst heb je gelijk, althans waar het gaat om oorlogen die werden uitgevochten tussen natiestaten en waarvan de Tweede Wereldoorlog er één was.

'Srebrenica' heeft aangetoond, dat de aldaar getroffen moslimvrouwen nog steeds, na 15 jaar, bepaald niet tevreden zijn, noch dankbaar voor de oorlogs- en beschermingsacties, die wij Nederlanders daar hebben uitgevoerd, zij het in NAVO-verband en met oorspronkelijk vreedzame doeleinden. De bevolking van Uruzgan is ook al niet voldaan, omdat ze zich door ISAF-lid Nederland in de steek gelaten voelt. Vooralsnog heeft ze naar verluid weinig vertrouwen in onze collegamogendheden aldaar, de VS en Australië, die zonder enkele inspraak van de Uruzganen, de Nederlandse plek daar komen innemen.

De bevolkingen van Bosnië-Herzegovina noch die van Uruzgan, als piepkleine provincie van Afghanistan, hebben tot dusver duidelijk economisch belang gehad bij 'hun' oorlog. De nationale herkomst van de Afghaanse oppressor, mondiaal 'Taliban' genoemd, valt trouwens niet eens duidelijk te bepalen. Tot dusver gaat daarom jouw vergelijking tussen 'gouwe ouwe oorlogen van toen' en de ultramoderne versies mank. Noch zijn de 'economische belangen' van toen te vergelijken met belangen van nu en in de toekomst. Evenmin lijkt mij een heldere parallel te trekken tussen de politiek en de diplomatie uit de strijdperiodes van 70 jaar geleden en die van de 21e eeuw.

Het was interessant te constateren, dat onze media in februari jl, toen het kabinet Balkenende struikelde over Uruzgan, alvast hevig speculeerden over 'de ongetwijfeld' kwaaie Amerikaanse reacties op ons aangekondigde vertrek van daar. 'Het zou wel eens lang kunnen gaan duren, voordat Nederland weer op Amerikaanse deuren zou kunnen kloppen', klonk het bijna smullend.
Nou ik ben benieuwd.

Bijvoorbeeld naar hoe Neerlands aspiraties zullen gaan uitvallen waar het betreft de organisatie van het WK-voetbal 2018 (t.a.v. FIFA)en de Olymische Spelen 2028 (t.a.v. IOC). Want het lijkt erop, dat oorlogsinspanningen van nu en in de toekomst zullen worden vergoed met hoge notering aan één of ander sportief front. Daarmee is trouwens bepaald niet gezegd, dat de organiserende mogendheid er na afloop financieel-economisch positief uitspringt. Laat staan dat de 'getroffen' bevolking ter plaatse, misschien ooit de Nederlandse, tegen die tijd zal overstromen van dankbaarheid.

Of de Verenigde Staten tegen die tijd veel in de financieel-economische, de offensieve dan wel defensieve melk te brokkelen heeft, zullen we gewoon moeten afwachten.

Paul Seuren
op 30-07-2010 om 12:07

"De tweede wereldoorlog de laatste goede oorlog" is een vreemde uitdrukking. Wat was er goed aan? Hoe definieer je oorlog? Dat de Amerikanen ons te hulp kwamen om ons van de agressor te bevrijden dat is goed te noemen, maar een oorlog "goed" te noemen gaat mij te ver.

Reageren

Inloggen


Inloggen
Registreren
Wachtwoord vergeten
Wachwoord vergeten




Inloggen
Bas Kromhout
Woonplaats:
Beroep: redacteur
Blogs: 11
Bas Kromhout is redacteur van Historisch Nieuwsblad.
Vorige posts

Hoe je democratie ongeloofwaardig maakt

Het gaat niet goed met de Arabische Lente. De veelbelovende Facebook-revolutie lijkt geen democratie naar westers model op te leveren, maar nieuwe dwingelandij van generaals of schriftgeleerden. De redenen zijn zonder twijfel complex en lokaal...

Het mysterie van de Politionele Acties - poging tot een antwoord aan Ad van Liempt

Ad van Liempt vraagt zich in zijn column over de Politionele Acties (Historisch Nieuwsblad 2011/6) af: ‘Waarom, in ’s hemelsnaam, ging Nederland in juli 1947, twee jaar na z’n eigen bevrijding, aan de andere kant oorlog voeren?’...

Kunnen we nog wel samen naar de Dam?

Over een kleine maand zal Mark Rutte op de Dam een krans leggen voor de Nederlandse gevallenen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat doet hij namens een regering, die steunt op de PVV. Die partij houdt er controversiële ideeën op na over de...

Engelen en demonen

‘Als je een doel nastreeft dat niet jouw bestemming is, roei je altijd tegen de stroom op,’ zegt George Clooney alias Lyn Cassady in Men who stare at goats. ‘De jonge Gandhi wil autocoureur worden? Gebeurt niet. Kleine Anne Frank wil...

Red het erfgoed in Indonesië

Op de bastions staan betonnen picknicktafels, elk met een gedeukte parasol van geverfd ijzer. Boven de afbladderende buitenmuur torent een dinosaurus; lange ijzeren sprieten steken uit zijn hals zonder kop. In de slotgracht drijven petflessen en dode...
» Bekijk alle posts van Bas Kromhout (11)

Laatste reacties
Bas Kromhout
Zelfmoord op bevel
Hebt u voor mij meer gegevens over kampcommandant Albert... door Hans Gloerich
Bas Kromhout
Het mysterie van de Politionele Acties - poging tot een antwoord aan Ad van Liempt
Dat vind ik een wel erg overtrokken standpunt ; wie is " de... door H.A.C.van Asten
Bas Kromhout
Alleen radicale nazi's vonden Mussert saaie burgerman
Hallo ik ben een 77 jarige Hilversummer ik weet waar het... door jan van schaik
Bas Kromhout
Kunnen we nog wel samen naar de Dam?
De meeste mensen weten NIET wat de Islam inhioudt en praten... door W.Groeneveld
Bas Kromhout
Dutch approach
"De tweede wereldoorlog de laatste goede oorlog" is een... door Paul Seuren
Archief
2011 (4)
2010 (7)
t/m van 4