Alle artikelen
Iedere Amerikaanse dode die in Irak valt, komt in de krant. Er zijn zelfs kranten die het aantal gewonden bijhouden. Voor de Amerikaanse regering is die enorme aandacht voor de gesneuvelden en gewonden in Irak een politieke ramp. De president is dan ook begonnen de verantwoordelijkheid voor het ongelukkige avontuur in Irak af te schuiven naar de Verenigde Naties.
Dat enkele tientallen dode Amerikaanse soldaten de president dwingen de bezetting van Irak anders aan te pakken is het gevolg van het feit dat de Amerikaanse kiezers eigenlijk van mening zijn dat iedere Amerikaanse soldaat die sneuvelt in een verafgelegen land, zonder dat de veiligheid van het vaderland in het geding is, er één te veel is.
Als we kijken naar de talloze interventies die de Amerikanen sinds het eind van de Koude Oorlog hebben ondernomen, dan valt vooral op hoe weinig Amerikaanse soldaten daarbij om het leven zijn gekomen. Toen tijdens een slecht opgezette operatie in Somalië achttien Amerikaanse mariniers sneuvelden, was dat voor de Amerikanen een dusdanig traumatiserende ervaring dat zij niet meer bereid waren tot enige vorm van interventie in Afrika.
Toen de Amerikanen Afghanistan aanvielen vanwege 11 september, stelden zij met nadruk dat geen moeite hun te veel zou zijn om de terroristen uit te roeien. Al spoedig bleek echter dat de interventie in Afghanistan zo was opgezet dat het aantal gesneuvelde Amerikaanse soldaten minimaal zou zijn. Aan de ene kant siert het de Amerikanen dat zij zo weinig tolerantie hebben voor dode Amerikaanse soldaten, aan de andere kant hebben deze sentimenten verstrekkende gevolgen voor de Amerikaanse buitenlandse politiek. In de afgelopen twee jaar is in Washington, vooral door neoconservatieve intellectuelen, met groot genoegen gesproken over een Nieuw Amerikaanse Imperium. Een natie die echter niet eens bereid is ten behoeve van een nieuw imperium twee doden per dag te accepteren, zal het als imperiumbouwer niet ver brengen.
Wie grote ambities heeft, moet ook bereid zijn grote offers te brengen. Een enkel voorbeeld: bij de bliksemsnelle verovering van Polen door Duitsland in 1939 vielen 17.000 Duitse doden, en nog eens 100.000 Poolse. De Amerikaanse almacht is beperkt tot bombarderen met grote precisie van grote hoogte en snelle, liefst risicovrije militaire operaties. Zodra er sprake is van langdurige, onoverzichtelijke interventies, waarbij aanhoudend doden vallen, zullen de Amerikaanse kiezers al snel beperkend optreden. Voorzover er al sprake is van een Amerikaans imperium, kan dat alleen een informal empire zijn.
Dit artikel is exclusief voor abonnees
Amerikaanse doden
Iedere Amerikaanse dode die in Irak valt, komt in de krant. Er zijn zelfs kranten die het aantal gewonden bijhouden. Voor de Amerikaanse regering is die enorme aandacht voor de gesneuvelden en gewonden in Irak een politieke ramp. De president is dan ook begonnen de verantwoordelijkheid voor het ongelukkige avontuur in Irak af te schuiven...
Nederland was geen meisjesinternaat
Nederland en Duitsland in het interbellum. Wisselwerking en contacten; van politiek tot literatuur onder redactie van Frits Boterman en Marianne Vogel. 256 p. Verloren, euro 23,00 Het interbellum is hot. Ook in Nederland staat die fascinerende periode tussen de beide wereldoorlogen sinds enige tijd weer in de belangstelling – en terecht. Het heersende beeld van...
Een bleek en frêle genie
Requiem voor Chopin door Benita Eisler. 287 p. De Bezige Bij, euro 23,50 Frederyck Chopin werd in 1810 in Polen geboren als zoon van een verarmde adellijke jongedame en een arme boer uit de Vogezen. Na korte tijd furore te hebben gemaakt als muzikaal wonderkind verliet Frederyck zijn moederland om in Frankrijk een nieuw bestaan...
Geen ontaarde moeder
Een koningin met mannenbenen. Fanny Blankers-Koen, atlete van de eeuw door Kees Kooman. 240 p. L.J. Veen, euro 16,50 ‘In dit boek krijgt u antwoord op de vraag of Fanny Blankers-Koen zich in haar privé-leven net zo koninklijk heeft gedragen als in het atletiekstadion,’ zegt Kees Kooman dreigend in zijn voorwoord. Moet je dan doorlezen,...
Een blonde Vlaamse collaborateur
Hij was een zwarte. Over oorlog en collaboratie door L.P. Boon. 156 p. Meulenhoff/Manteau, euro 12,50 Tussen 22 juni en 6 juli 1946 verschenen in De roode vaan, de partijkrant van de Belgische communistische partij, acht korte artikelen van de hand van L.P. Boon (1912-’76). De auteur was toentertijd een jonge, gedreven redacteur, die de...
Het domineesland is toch niet zo wereldvreemd
De Nederlandse buitenlandse politiek in de twintigste eeuw onder redactie van Bob de Graaff, Duco Hellema en Bert van der Zwan. 200 p. Boom, euro 19,90 Hoe realistisch was de Nederlandse buitenlands politiek in de twintigste eeuw? Nog nooit zijn er zoveel studies over allerlei deelgebieden van het buitenlands beleid verschenen als in de afgelopen...
Omwonenden hebben sinds de jaren twintig last van Schiphol
Volgens de rechter worden omwonenden niet genoeg beschermd tegen de geluidsoverlast van Schiphol. Al in de jaren twintig waren er klachten van omwonenden over de nieuwe luchthaven.
Duizend jaar weer in de Lage Landen
Waarom verloren de Spanjaarden de Slag bij Nieuwpoort? En bombardeerden de Engelsen Keulen in plaats van Hamburg? Weerhistoricus Jan Buisman reconstrueert meer dan duizend jaar weer in de Lage Landen. Hij worstelt vooral met tolrekeningen en schaalindelingen, maar ontdekt ook de momenten dat wind en regen een beslissende wending aan de geschiedenis gaven. Julius Caesar...
Het hoge woord: De laatste restjes tropisch Nederland
De recente politieke spanningen tussen Den Haag en de Antillen zijn terug te voeren naar het Statuut dat in 1954 de onderlinge Koninkrijksrelaties regelde. Nederland kan hierdoor geen bestuurlijke knopen doorhakken zonder instemming van de andere twee landen, die op hun beurt vasthouden aan de status-quo. Een klassieke patstelling. Het is een...
De gevleugelde woorden van Marcus Tullius Cicero
Zijn kracht lag in het gesproken woord, in een tijd dat gewapende generaals het voor het zeggen hadden. De Romeinse politicus Cicero klom op tot het hoogste ambt, maar vond een gewelddadig einde. Op 29 juni 2003 kwam ik in Berlijn Cicero tegen. Bij de zijstraat van Unter den Linden die naar de Amerikaanse ambassade...
Veertig jaar na het aftreden van Konrad Adenauer
Veertig jaar geleden, op 15 oktober 1963, nam Konrad Adenauer afscheid als bondskanselier van West-Duitsland. Tijdens de veertien jaren van zijn regering zette hij het verslagen land weer op de kaart als een stabiele democratie en trouwe bondgenoot van het Westen. Oud-Parool-correspondent in Bonn Herman Sandberg was erbij. Herman Sandberg, de nu 84-jarige oud-hoofdredacteur van...
Onderwijs is de beste remedie tegen kinderarbeid
Kinderarbeid roept bij velen heftige emoties op. Deels is dat een erfenis uit de negentiende eeuw, toen in Nederland een met de nodige drama omgeven strijd werd gevoerd tegen ‘kinderexploitatie’. Opmerkelijk is dat er sterke overeenkomsten zijn met de huidige acties tegen kinderarbeid. ‘Ja, die arme fabriekskinderen, ze worden vermoord naar ziel en naar lichaam,’...
