Home Alle artikelen

Alle artikelen

Een overzicht van de artikelen die we recent hebben gepubliceerd.
Kan één individu de wereld veranderen? Eric Duivenvoorden vindt van wel. In zijn boek over Robert Jasper Grootveld (1932-2009), algemeen bekend als ‘de antirookmagiër’, maakt hij zijn hoofdpersoon tot degene die ‘de jaren zestig’ tevoorschijn heeft getoverd. Zonder Grootveld zou Nederland niet in de culturele voorhoede van het nieuwe levensgevoel zijn beland. Met Grootveld ging dat haast vanzelf.

Een mooie, uitdagende these. En het is waar: Grootveld was niet alleen een magiër omdat hij zichzelf zo noemde. Met excentriek gedrag in het kwadraat bevorderde hij dat in Amsterdam en omstreken een aanzienlijke groep mensen die hunkerden naar verandering hun behoefte aan ‘magie’ in woorden en daden omzette.

Hoe was dat allemaal begonnen? ‘Robbie’ (later gaat Duivenvoorden over op ‘Jasper’, de naam die hij in Provo-kringen kreeg om verwarring met Rob Stolk te voorkomen) was van jongs af aan ‘een vreemde snuiter’: thuis een door moeder niet gewenst nakomertje en op school gemeden door klasgenoten. Hij groeide op in een eenvoudig, links milieu, dat zich langzaam opwerkte naar middenstandshoogte.

De soms letterlijk, maar vaker geestelijk mishandelde jongeman toonde zich tegendraads tot op het bot en had psychiatrische problemen die heden ten dage waarschijnlijk een concrete diagnose zouden hebben opgeleverd, maar waarvoor toen geen behandeling in zwang was. Een oudere broer en een zus deden tijdens de oorlog allerlei dingen die leken op collaboratie.

Het hele gezin, vader misschien uitgezonderd, ging onder in het soort bandeloosheid dat oorlogen teweegbrengen. Robbies leven bleef ook daarna in het teken staan van ontreddering en ontworteling. Het geld dat hij verdiende met ‘homocontacten’ bracht hij gezwind naar de hoeren. Gewone baantjes liepen op niets uit.

Verslavingsangst
Grootveld hing rond in kringen van ‘nozems’ en raakte door puur toeval in contact met Jan Vrijman, die dat nieuwe fenomeen als journalist bestudeerde. Als klusjesman voor Vrijman en diens huisgenoten (onder wie Remco Campert) verzeilde hij steeds meer in de hoofdstedelijke ‘scene’ van cultureel onruststokers. Vanuit een positie als randfiguur marcheerde hij langzaam op naar de status van organisator en inspirator.

Op zijn manier werd hij ook publicist. Na door Vrijman als onderzoeker naar de sekte van ‘Lou de Palingboer’ te zijn gestuurd, herontdekte hij aldaar zijn ‘geloof’ in Sinterklaas. Uit verslavingsangst – hij wist wat er in zijn binnenste op de loer lag – lanceerde hij een campagne tegen roken, en meer nog tegen de reclame voor roken. Daarmee trok hij weer diverse andere zweverige types naar zich toe, zoals de horeca-uitbater Nicolaas Kroese, van wie hij in de Korte Leidsedwarsstraat een pandje ter beschikking kreeg voor antirookrituelen (de ‘K-Kerk’, waarbij de k stond voor ‘Klaas’, kunst en kanker).

Natuurlijk brandde de tempel af en natuurlijk ging er nog veel meer anders dan gepland, in een leven dat vanaf Robbies geboorte in chaos gedompeld was geweest. Hij werd in ieder geval een beroemdheid, belangrijk genoeg voor een lang interview in Vrij Nederland, waarin Grootveld tal van diepzinnige dingen tegen Igor Cornelissen mocht zeggen. Maar was het echt diepzinnig, of was hij een keizer zonder kleren?
De ‘provo’s’ herkenden een geestverwant, lieten Grootveld zijn gang gaan, maar ontdekten in hem ook krachten die zij minder goed konden gebruiken. Het eind van het liedje was dat hij door de Provo-beweging in het magische Amsterdam zowel geabsorbeerd werd – met de ‘happenings’ van 1964 als hoogtepunt – als langs de zijlijn werd gehouden.

Maar ‘iedereen’ wist wie Grootveld was en met ‘iedereen’ was hij bevriend. Men hield ook echt van hem, hoe moeilijk dat soms ook was. Duivenvoorden beschrijft met warmte en mededogen hoe Grootveld later steeds meer aftakelde en onmogelijk werd, maar desondanks op hulp en zorg van allerlei mensen in de hoofdstedelijke kunstenaarselite kon blijven rekenen.

Liefdevol
De auteur van deze studie, die niet minder leesbaar is dan diens eerdere werk over onder andere de kraakbeweging (waarvan hij zelf deel uitmaakte), is bescheiden over de compleetheid van het beeld dat hij schetst. Hij wil in Grootvelds leven slechts wat lijn brengen en het stokje daarna aan anderen doorgeven – aan andere auteurs of aan de lezer zelf, die zijn eigen verbeeldingskracht maar aan het werk moet zetten.

Deze terughoudende aanpak is Grootveld waardig. Heeft hij zelf ooit iets willen afmaken of afronden? Ook het liefdevolle element in deze biografie past wel bij het onderwerp. Grootveld was – kort samengevat – behoorlijk gek, maar tegelijk een boeiend, vulkanisch mens; het wachten was steeds op de volgende uitbarsting van creatieve lava. Iemand met zo’n wirwar van constructieve en destructieve impulsen in zijn hoofd moet met zachtheid en liefde benaderd worden, anders gaat de essentie verloren.

Tegelijk zit er in het door de biograaf gekozen perspectief wel erg veel psychologiserende vaseline op de lens. De belangrijkste informatiebron was Grootveld zelf, die toen hij zijn geschiedenis aan de auteur vertelde in kennelijke staat van voortgezette geestelijke onttakeling verkeerde. Duivenvoorden reflecteert als volgt op het probleem van de betrouwbaarheid van Grootvelds herinneringen: ‘Als in de loop van de tijd het ene na het andere merkwaardige verhaal van Robbie door diverse bronnen bevestigd wordt, ga je je toch afvragen of er niet minstens een kern van waarheid [in] schuilt.’

De auteur heeft met riemen van dubieuze kwaliteit moeten roeien. Wat blijft er dan bijvoorbeeld over van het verhaal dat Grootveld medeauteur was van Wim Sonnevelds bekende lied ‘Poen, poen, poen poen’, maar door de grote cabaretier ‘eruit wordt gesodemieterd’ omdat deze ‘bij voorkeur geen glazenwassers als vrienden heeft’? Een biografie schrijven wordt zo een zero-sum game: wie van Grootveld een held maakt, maakt van Sonneveld een moordenaar. Zo eindigt ook Robbies moeder op de brandstapel, op basis van herinneringen die deels dateren van voor Grootvelds vijfde verjaardag, zoals Duivenvoorden zelf becijfert.

Of de balans van het boek klopt, blijft al met al in het midden. Grootvelds optredens waren vast wel ‘een toonbeeld van de vredelievende verbeeldingskracht waar Nederland toen om zat te springen’. En dat deze raadselachtige man in de jaren zestig ‘precies op de juiste tijd en de juiste plaats [verscheen] om langzaam maar zeker uit te groeien tot het epicentrum van alle opschudding’ valt ook niet te betwijfelen. Maar zou het echt ‘zonder Jaspers optreden allemaal heel anders gelopen zijn’?

‘In den beginne was Robert Jasper Grootveld,’ citeert Duivenvoorden de grote Jan Vrijman. Dat is een feit. Hij stond aan het begin en heeft recht op het bijpassende krediet. Maar met zijn inbreng is noch het stormachtige succes, noch de vorm die de geest van zestig kreeg echt verklaard.

Doeko Bosscher is hoogleraar eigentijdse geschiedenis aan de Universiteit van Groningen.

Eric Duivenvoorden
Magiër van een nieuwe tijd. Het leven van Robert Jasper Grootveld.
485 p. Arbeiderspers, €29,95

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Begrijp het heden, begin bij het verleden: met HN Actueel lees je historische achtergronden bij het nieuws van nu. Je leest al voor €4,99 per maand.
Recensie

Excentriek gedrag in het kwadraat

Kan één individu de wereld veranderen? Eric Duivenvoorden vindt van wel. In zijn boek over Robert Jasper Grootveld (1932-2009), algemeen bekend als ‘de antirookmagiër’, maakt hij zijn hoofdpersoon tot degene die ‘de jaren zestig’ tevoorschijn heeft getoverd. Zonder Grootveld zou Nederland niet in de culturele voorhoede van het nieuwe levensgevoel zijn beland. Met Grootveld ging...

Lees meer
Artikel

Signalementen

Zoals gebruikelijk in het meinummer staat deze rubriek geheel in het teken van de Tweede Wereldoorlog. Ook dit jaar is het aanbod van boeken over de oorlog weer enorm. Daarom is ‘Signalementen’ deze keer extra lang, met veertig recent verschenen boeken. Gerard AaldersDe prins kan mij nog meer vertellen. Prins Bernhard – feit en fictie...

Lees meer
Gavrilo Princip graffiti
Gavrilo Princip graffiti
Artikel

Gavrilo Princip en de aanslag op Franz Ferdinand

Gavrilo Princip, die met de moord op aartshertog Franz Ferdinand de Eerste Wereldoorlog in gang zette, werd daartoe vooral aangezet door onvrede over de sociale achterstand van de Servische boeren. In het Habsburgse Rijk vormden nationalisme, romantiek en de beschikbaarheid van vuurwapens een explosief mengsel, dat jongeren in snel tempo deed radicaliseren. De moord op...

Lees meer
De neerlandisatiepolitiek van Willem I
De neerlandisatiepolitiek van Willem I
Artikel

De neerlandisatiepolitiek van Willem I

Toen Willem I in 1815 koning werd van het huidige Nederland en België en groothertog van Luxemburg, vertrouwde hij op de Nederlandse taal als bindmiddel. Hij kwam bedrogen uit. De neerlandisatiepolitiek was niet de hoofdoorzaak van de Belgische Opstand, maar kon deze evenmin voorkomen. Zelfs de Vlamingen waren liever ‘verfranst’ dan ‘Hollands’. ‘Het is niet...

Lees meer
Recensie

Half gek door Russisch bloed

In het woord vooraf bij Voor de kroon wordt men niet ongestraft geboren schrijven auteurs Dorine Hermans en Daniela Hooghiemstra dat van koning Willem I, II en III al in geen zestig jaar complete biografieën zijn verschenen. Zij willen die leemte kennelijk opvullen. Het resultaat is een boek met 150 ‘ooggetuigendocumenten’. De ‘journalisten/historici,’ zoals zij...

Lees meer
Recensie

Iedereen kon een vijand zijn

Toen Valentina Kropotina in 1930 als baby ter wereld kwam, had ze in de Sovjet-Unie van Stalin al de status van verdachte. Ze werd namelijk geboren in een boerengezin dat juist in die tijd het stempel van ‘koelakken’ opgedrukt kreeg. Er was niet veel nodig om koelak genoemd te worden: een kleine boerderij, wat kleinvee...

Lees meer
Artikel

Signalementen

Karsten Alnaes De geschiedenis van Europa. 1900-heden. Onbehagen 854 p. Ambo, € 39,95 Met dit vierde deel is de serie van de Noorse auteur Alnaes over de geschiedenis van Europa compleet. Over de eerste twee delen (over de Middeleeuwen en over de vroegmoderne tijd) oordeelde Historisch Nieuwsblad: ‘Alnaes wil niet per se iets oorspronkelijks beweren,...

Lees meer
Protesterende studenten speelden Nixon in de kaart
Protesterende studenten speelden Nixon in de kaart
Artikel

Protesterende studenten speelden Nixon in de kaart

Op Amerikaanse universiteiten protesteren studenten tegen de Gaza-oorlog. In 1968 waren veel Amerikanen niet te spreken over de studenten die tegen de Vietnamoorlog demonstreerden.

Lees meer
Het bloedbad van Naarden is een voorbeeld van het geweld tijdens de Opstand
Het bloedbad van Naarden is een voorbeeld van het geweld tijdens de Opstand
Artikel

Geweld tijdens de Opstand

Net als andere oorlogen ging de Opstand van de Republiek tegen het Spaanse gezag gepaard met veel geweld ellende: plunderingen, brandstichting, bloedbaden. Willem van Oranje stond bekend als verzoeningsgezind, maar ook hij gebruikte geweld als dat in zijn oorlogsstrategie van pas kwam. Vooral de plattelandsbevolking werd hier slachtoffer van.

Lees meer
Het Plakkaat van Verlatinghe was een onafhankelijkheidsverklaring
Het Plakkaat van Verlatinghe was een onafhankelijkheidsverklaring
Artikel

Het Plakkaat van Verlatinghe

Het Plakkaat van Verlatinghe (1581) wordt gezien als een eerste aanzet tot de stichting van een aparte, eigen staat. Maar met dit geschrift legde de jonge Republiek haar lot ook in handen van een vreemdeling. Het tekent deze fase van de Opstand, waarin Willem van Oranje nog niet geloofde dat hij zich op eigen kracht van de Spanjaarden kon ontdoen.

Lees meer
Artikel

Ontdekkingsreiziger Henry Morton Stanley (1841-1904)

Mark Twain en Anton Tsjechov roemden de ontdekkingsreiziger Henry Morton Stanley als een van de nobelste mannen van hun tijd. Maar vanwege de gruwelen van het Belgisch bewind in de Congo en een effectieve lastercampagne ging Stanley de geschiedenis in als het prototype van de moorddadige en hooghartige koloniaal. Zijn weerzien met de Congo ervaart...

Lees meer
Artikel

Historici en de vaderlandse geschiedenis

Sinds eind vorig jaar woedt in de media een debat over de vraag of Nederlandse historici wel genoeg bijdragen aan de discussie over een Nederlandse identiteit. Wie op zoek wil naar wat kenmerkend is voor Nederland, is niet per definitie ‘fout’, betoogt Rob Hartmans. Maar dé nationale identiteit bestaat niet. Wat historici moeten doen is...

Lees meer
Loginmenu afsluiten