Home Auteurs Paul Arnoldussen
Vorige

Patrick van IJzendoorn

Paul Arnoldussen

Schrijver en journalist
Volgende

Paul Moeyes

Paul Arnoldussen is schrijver en journalist. Hij schreef meerdere boeken over Amsterdam.

Artikelen geschreven door Paul Arnoldussen

Nieuwe Wieken

Er rust nog maar één taboe op seks en dat is het niet bedrijven ervan, las ik van de week in de Volkskrant. Ik bedreef het nog maar net, en heel voorzichtig, toen ik in 1967 ging werken bij Uitgeverij Nieuwe Wieken in Uithoorn. De uitgeverij, voordien uitsluitend bestaand uit Jons Blazer (de broer van...

Ubbo Voûte

Dit wordt een associatief stukje. Ik zag de overlijdensadvertentie van entertainer Willy Walden die de Avro in de Telegraaf had geplaatst. Een van de passages daarin betrof Waldens activiteiten in de Tweede Wereldoorlog. Dwars door de hele oorlog heen, meldde de omroep enthousiast, had Walden volle zalen weten te trekken. Ach heden. Tientallen jaren werd...

Van Gasteren

Pamela Hemelrijk, redactrice en columniste van het Algemeen Dagblad, is geschorst door haar patroon en wordt voorgedragen voor ontslag. Aanleiding is een rode bessenvlaai, die ze meenam naar een bijeenkomst van de journalistenclub Nieuwspoort en die bestemd was voor Max de Bok, bestuurslid van die sociëteit. Niet voor bij de koffie maar voor op zijn...

P.H. Ritter jr

Toen de biografie in de jaren zeventig nog een braakliggend terrein was in Nederland, en zelfs onze grootste zonen het zonder levensbeschrijving moesten doen, was Jan van Herpen al in de weer met de vrijwel vergeten P.H. Ritter jr (1882-1962).         Ritter was nogal rechts, de Groot Nederlandse gedachte sprak hem buitengewoon aan. Hij schreef proza...

Opa

Ooit vroeg ik mijn vader wie de vader van zijn vader was, en hij moest er even over nadenken. `O ja, dat was Dronken Nol.’ Dronken Nol maakte sigaren, en begin vorige eeuw volgde mijn grootvader hem daarin. Ze werkten in groepjes van een man of twaalf, met ieder een portie tabak en dekbladeren voor...

Boycot

Maandag 21 oktober troffen de lezers van De Telegraaf in de societyrubriek `Stan Huygens Journaal’ van Thomas Lepeltak een foto aan van Willem Maas. Nou is Willem Maas, ondanks het pinkelhoutje waarmee hij pronkte, helemaal geen societyfiguur, maar een serieuze neerlandicus. Hij heeft net een biografie van Jacques Gans gepubliceerd. Lepeltak beschouwt dat als een...

Vrij en niet bang

Twintig jaar geleden nodigde Wouter Gortzak van Het Parool me uit in zijn bescheiden hoofdredactioneel vertrek. Hij wilde ‘iets voor kinderen’ in zijn krant. Ik was destijds redacteur van prachtbladen als Okki en Taptoe en daar erg gelukkig. Dus zei ik onbevangen dat ik wel wilde komen, maar alleen als ik een jongerenpagina per dag...

Dwergendorp

Radio 3 deed verslag van muziekfestival Lowlands en kondigde dat aan met een televisiespotje waarin we een enthousiast dansende en springende lilliputter zagen. De relatie zal hebben gelegen in dat low, iets anders kan ik er niet van maken. Maar waar het me om gaat: Dit kan pas de laatste jaren. Decennialang heette dit exploiteren...

Klerkje

`Je kunt het zo gek niet bedenken of ik ben er géén lid van,’ zei historicus Jaap Meijer, vader van Ischa, ooit. Ik ben lid van de Lira in Hoofddorp, en daar heb ik me nooit voor aangemeld. Het is de vereniging die de leengelden van de bibliotheken naar schrijvers en vertalers doorsluist. Wie ooit...

Normaal

Soms vrees ik een wat al te onnozele indruk te maken. Ik heb het liever over de politieke geschiedenis van de kamerplant dan over Srebrenica, liever over Istanbul waar ik net vandaan kom dan over de moord op Pim Fortuyn. Dat mag je trouwens niet meer zo zeggen, de moord op Pim Fortuyn, je moet,...

Kamerplantjes

Het standpunt dat links en rechts veroudere begrippen zijn deel ik niet. Sterker nog: ik zie een steeds scherper onderscheid tussen links en rechts. Zo ben ik ervan overtuigd dat de kweekplant rechts is en de weegbree, het helmgras en andere wilde planten links. Deze overtuiging is geworteld in de geschiedenis. Eind negentiende eeuw was...

Gezellig meisjesboek

Ik fietste met mijn zoontje langs het Anne Frankhuis en hij was geïmponeerd door de lange rij wachtenden. Dus vertelde ik hem over de oorlog, de onderduikers, de jodenvervolging. Een paar weken later kwam hij op de kwestie terug. Hoe lang was die oorlog nu al niet afgelopen? Werd het dan niet eens tijd om...

Loginmenu afsluiten