Alle artikelen
Zelden was er zoveel overeenstemming onder de deelnemers aan het lezersforum. Maar liefst 82 procent is het eens met de stelling: ‘Nederland liet de Molukkers na de Indonesische onafhankelijkheid steeds in de steek.’ Slechts 10 procent onderschrijft dit niet.
Het ‘verraad’ van de Nederlandse regering aan haar trouwe Molukse onderdanen begon volgens veel respondenten bij de soevereiniteitsoverdracht aan de Indonesische Republiek op 27 december 1949. ‘Indonesië zou een federale staat worden en de Molukken zouden hierin zelfstandig zijn,’ schrijft W.N. Grimme. ‘Nederland heeft hier onvoldoende op aangedrongen.’ K. van Weert spreekt van een ‘dubbelhartige houding’ van de regering in Den Haag: enerzijds beloofde zij de Molukken een onafhankelijke deelstaat binnen de ‘Verenigde Staten van Indonesië’, anderzijds erkende zij de ‘soevereine eenheidsstaat Indonesië’.
De meeste respondenten hebben er wel begrip voor dat Nederland niet bij machte was om tegen de wil van de Republiek en de wereldopinie in Indonesië zijn wil op te leggen. Ine Bruijns vindt echter dat ‘Nederland te weinig heeft gedaan om het niet-inwilligen van zijn belofte aan de Molukkers te communiceren’. Volgens Jaap Kuipers heeft Nederland bij de Molukkers die uit angst voor de wraak van de Indonesische regering naar Nederland migreerden ‘de hoop laten leven dat ze waarschijnlijk terug konden naar een onafhankelijke Molukse staat. Dus werden ze maar in kampen gestopt.’
Dit laatste was volgens A.J.W. Wuite ‘op zich niet zo’n slecht idee. Ze waren gewend aan het tangsi-systeem – dat wil zeggen, ze leefden met elkaar op het terrein van de kazerne.’ Kwalijker was dat de Molukkers ‘was verteld dat hun verblijf in Nederland van tijdelijke aard zou zijn’, terwijl ‘ook toen al de regering moet hebben geweten dat dit een loze belofte was’.
Volgens J.T. de Heus heeft Nederland de Molukse immigranten ‘in veel opzichten – opvang, huisvesting, werk – aan hun lot overgelaten’. H.J. Hermsen schrijft dat ‘er weinig tot niets is gedaan aan de integratie van de Molukkers in de Nederlandse samenleving’. Jos Schmitz vindt het ‘heel begrijpelijk dat de hier geboren Molukse jongeren in de jaren zeventig in opstand kwamen, hoe misplaatst hun acties ook waren’.
Dit artikel is exclusief voor abonnees
Lezersforum: ‘De Molukkers zijn verraden’
Zelden was er zoveel overeenstemming onder de deelnemers aan het lezersforum. Maar liefst 82 procent is het eens met de stelling: ‘Nederland liet de Molukkers na de Indonesische onafhankelijkheid steeds in de steek.’ Slechts 10 procent onderschrijft dit niet. Het ‘verraad’ van de Nederlandse regering aan haar trouwe Molukse onderdanen begon volgens veel...
De fantasie van eigenaardige mannen met lange snorren
‘Ik denk niet dat de mannen achter het plan geloofden dat het echt zou werken,’ zegt Ben Macintyre, auteur van Operation Mincemeat, dat in juni in Nederlandse vertaling verschijnt. ‘Sommige hooggeplaatste officieren werden zenuwachtig toen het serieuze vormen begon aan te nemen. Ze gokten met kolossale aantallen levens.’ Operation Mincemeat was een wonderlijk plan van...
De stelling: ‘Het middenveld van de Nederlandse politiek is ten dode opgeschreven’
Anton van Hooff: ‘Daar geloof ik niets van. Extreme partijen hebben in de Nederlandse politiek nooit echt een voet aan de grond kunnen krijgen. Nederland kent een zeer lange traditie van zoeken naar politieke consensus. Het idee dat je er samen uit moet komen, dat het land nu eenmaal geregeerd moet worden,...
Lessen uit het verleden: Nationale politie drie keer eerder mislukt
Een Nationale Politie is de hartenwens van demissionair minister van Veiligheid en Justitie Ivo Opstelten. Zijn wetsvoorstel is al goedgekeurd door de Tweede Kamer; nu is de senaat aan zet. Gaat ook die akkoord, dan slaagt de minister waar velen de afgelopen eeuwen faalden. Lector politiegeschiedenis aan de Politieacademie Guus Meershoek vertelt hoe het...
Een station renoveren in vijf jaar
Het leien dak zit er weer op. Ook de twee glazen koepels boven de noord- en zuidingangen zijn hersteld. Momenteel wordt de laatste hand gelegd aan het bakstenen hoofdgebouw uit 1914, en dan heeft het oude treinstation van Tokyo zijn oude luister herkregen. Vijf jaar duurde de ingrijpende renovatie – beduidend korter dan de...
Opvoeden en campagne voeren
Handen af van Ann Romney. De boodschap van de Republikeinen aan het Democratische kamp was duidelijk. Het was een reactie op een snerende opmerking over de vrouw van presidentskandidaat Mitt Romney. Zij had geen recht van spreken. Ze zou beter haar mond kunnen houden, want ze had nog geen dag in haar leven gewerkt. Hoe...
Onderzoek: Opoffering was een plicht
Toen Ivan Dobrobabin, veteraan van het Rode Leger, eind 1945 terugkeerde in zijn woonplaats, trof hij een standbeeld aan van zichzelf. Hij zou een van de 28 helden zijn die zich in de herfst van 1941 onder aanvoering van generaal Panfilov hadden doodgevochten tegen een immense overmacht, waarbij zij zo veel mogelijk ‘Duitse fascisten’ hadden...
Eén groot theaterstuk
Eberhard van der Laan, die naast het burgemeesterschap van Amsterdam een bundel publiceert met kloeke essays over Rembrandt, P.C. Hooft, Multatuli, Berlage, Willem Frederik Hermans, Johan Cruijff en andere beroemde Amsterdammers. En vervolgens literaire avonden houdt in De Balie en bij Athenaeum. Er is tegenwoordig veel mogelijk in de Nederlandse politiek, maar dit is...
Wachten op het koninkrijk Gods
Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik met het nieuwe boek van Piet Leupen aan moet. Maar kom, laat ik eerst proberen uit te leggen waarover het zo ongeveer gaat, want dat valt niet onmiddellijk uit de titel en ondertitel op te maken. Het boek behandelt de geschiedenis van de...
Marcus Antonius en Cleopatra
Op het omslag – een schilderij uit 1763 – kijken de fameuze geliefden elkaar voor de laatste keer diep in de ogen. Van die sentimentaliteit is in deze dubbelbiografie gelukkig niets te bespeuren. Zakelijk presenteert Goldsworthy de levenslopen van de Romeinse generalissimo en de laatste koningin van een onafhankelijk Egypte vóór 1922. In 41 v.Chr....
Van-de-pot-gerukte ideeën
Het staat een beetje achteloos in het midden van dit proefschrift: actrice Mary Dresselhuys (1907-2004) meldde zich op 18 februari 1942 bij de Kultuurkamer. Daarmee deed zij volgens auteur Benien van Berkel wat nagenoeg iedereen deed die in Nederland als kunstenaar de kost verdiende. Slechts enkele tientallen prominenten maakten een statement door geen gehoor te...
Het museum dat er niet kwam
Het waren zielige beelden. We zagen jongemannen in dure maatpakken, gereden in auto’s alsof ze minister waren. Het ene moment lag de wereld aan hun voeten, het andere moment werd duidelijk dat aan hun kleine rijk een eind was gekomen. Ze hadden een groot historisch pretpark met de nieuwste attracties gewild, en dat hadden ze...
