The Brutalist wekt het naoorlogse Amerika met een verzonnen verhaal tot leven. De openingsbeelden maken meteen duidelijk dat het drama geen lofzang wordt op Amerika. Als architect László Tóth in 1947 op een volgepakt migrantenschip New York nadert, is het door de hevige golfslag net alsof het Vrijheidsbeeld heen en weer zwiept: symbolisch voor de hectische ervaringen die hem te wachten staan.
Meer recensies lezen? Schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.
Tóth heeft Buchenwald overleefd en hoort in Amerika dat zijn dood gewaande vrouw nog leeft. Zij vestigt zich later, getraumatiseerd door haar oorlogsverleden, met een nicht bij hem. Voor het zover is, wordt hij opgevangen door een neef, die in een stadje in Pennsylvania een meubelzaak heeft. Deze man is met een katholieke vrouw getrouwd en heeft zijn Joodse en Hongaarse identiteit volledig uitgewist. Integratie betekent in The Brutalist dat je je eigen identiteit volledig moet laten verdampen.
Tóth krijgt te maken met de protestantse Amerikaanse elite als een rijke industrieel hem de opdracht geeft een gemeenschapsgebouw voor een stadje te ontwerpen. Het lijkt een unieke kans voor de architect, die een aanhanger is van het brutalisme, maar onder de oppervlakte schuurt en wringt het. De industrieel en zijn familie laten hem subtiel en minder subtiel voelen dat hij er nooit echt bij zal horen. Zij tolereren hem zolang hij bruikbaar is. Daarbij denkt de industrieel zich bij Tóth alles te kunnen permitteren, met als dieptepunt seksuele agressie als de twee in een steengroeve in Italië marmer uitzoeken voor het gemeenschapshuis.
The Brutalist, dat wel iets korter dan 3,5 uur had kunnen duren, toont de Amerikaanse rijke elite als een moreel verdorven groep, die mensen uitknijpt en daarna weggooit. ‘This whole country is rotten,’ concludeert de vrouw van Tóth. De opmerking doet een politiek pamflet vermoeden, maar The Brutalist overstijgt dat met verve. Het ambitieuze en intelligente drama prikt meeslepend de mythe van Amerika als promised land door.
