De film focust zich op de eerste weken van Churchills premierschap en zet helder uiteen dat de Britse regering bijna over vrede was gaan onderhandelen met Adolf Hitler. Eind 1940 leek dat de meest rationele stap in het zicht van de Franse nederlaag en de dramatische situatie van de 300.000 Britse soldaten die bij Duinkerken geen kant op konden.
Dit artikel krijg je van ons cadeau
Wil je ook toegang tot HN Actueel? Hiermee lees je dagelijks geschiedenisverhalen met een actuele aanleiding op onze website en ontvang je exclusieve nieuwsbrieven. Sluit hier een abonnement af en je hebt direct toegang.
Meer filmsrecensies lezen? Schrijf u in voor onze gratis nieuwsbrief.
Minister van Buitenlandse Zaken lord Halifax wilde met als bemiddelaar Benito Mussolini bij Hitler de vredesvoorwaarden aftasten. Dat Churchill er faliekant tegen was (‘Jekunt geen afspraken maken met een tijger als je hoofd in zijn bek zit’), zag hij als een bewijs van zijn irrationele opvattingen. Halifax en ook andere ministers twijfelden er niet aan dat Duitsland Engeland zou verslaan, waarna de nazi’s het land slechtere vredesvoorwaarden zouden opleggen. Maar na een geweldige speech in het voltallige kabinet schaarde een meerderheid van de ministers zich achter Churchill.
‘Als de lange geschiedenis van ons eiland moet eindigen, laat die dan in elk geval eindigen met ieder van ons op de grond, stikkend in zijn eigen bloed.’ – Churchill pleit op 28 mei 1940 in de ministerraad voor voortzetting van de strijd tegen nazi-Duitsland tot het bittere einde
De kracht van Darkest Hour is dat de kijker zich afvraagt welke beslissing híj in 1940 zou hebben genomen. De argumenten voor onderhandelingen met Duitsland klonken redelijker dan desperaat doorvechten tegen de vijandelijke overmacht. Achteraf hebben overwinnaars altijd gelijk, maar Darkest Hour, met een glansrol voor Gary Oldman als Churchill, maakt het Britse dilemma in 1940 voortreffelijk voelbaar.
