Als het aan de Britse premier Winston Churchill had gelegen was het proces van Neurenberg er nooit gekomen, want hij wilde hoge nazi’s na de Duitse capitulatie meteen laten doodschieten. Maar de Amerikanen waren voor een proces, omdat het een wettelijke basis gaf aan de straffen van de 24 opgepakte kopstukken en hun misdaden voor een groot publiek zichtbaar zou maken.
In de marge van het tribunaal, dat op 20 november 1945 begon en bijna een jaar duurde, moest de jonge Amerikaanse psychiater Douglas Kelley vaststellen of de aangeklaagden in staat waren om terecht te staan. Ook wilde hij met psychologische testen en gesprekken te weten komen of deze oorlogsmisdadigers van een uniek, tot het kwaad geneigde soort mensentype waren. Als dat zo was, konden zulke mensen voortaan worden herkend en onschadelijk gemaakt voordat zij macht kregen. Het klinkt nu naïef en achterhaald, maar in die tijd was het een serieuze onderzoeksvraag.
Nuremberg, dat gebaseerd is op het boek De nazi en de psychiater van de Amerikaanse journalist Jack El-Hai, toont het psychische steekspel tussen Kelley en Göring. Russel Crowe speelt de rijksmaarschalk met een mengeling van charisma, arrogantie, ijdelheid en humor waar Kelley moeilijk doorheen breekt. De intelligente Göring doorziet de ambitieuze psychiater, die met zijn onderzoek wereldberoemd hoopt te worden. Tussen de twee ontstaat een verstandhouding die bijna aan vriendschap grenst.
Nuremberg verandert halverwege in een conventioneel rechtbankdrama, als Göring voor de rechter verschijnt. De aanklager toont met filmbeelden de Holocaustgruwelen, waar Göring niet verantwoordelijk voor zegt te zijn geweest. Ook erkent hij de legitimiteit van de rechtbank niet. Door zelfmoord te plegen in de nacht voordat hij opgehangen zou worden, trekt hij voor de laatste keer een lange neus naar de rechters. Een tekstje aan het eind vermeldt Kelleys verdere, bizarre levensloop.
