‘Auto’s roepen gevoelens van macht, lust en status op’

Een hele belevenis?

‘Eerst over de Duitse Autobahn, waar geen eind aan komt. Ergens in Oostenrijk zetten we onze bungalowtent op, een enorm ding. Mijn moeder had hachee in blik meegenomen, die warmden we op. Dit lijkt nu heel sober, maar mijn vader had een goede baan, hij kon zich een auto permitteren. Pas in de jaren zeventig bezaten de meeste Nederlanders er een. Zelf heb ik in de jaren tachtig in een Citroën BX gereden; als je hem startte kwam hij een beetje omhoog. Als ik eraan terugdenk, vind ik die techniek ook een historische sensatie.’

U schreef een requiem voor de auto, ‘de koning van de consumptiemaatschappij’.

‘De auto was de belangrijkste technologie van de twintigste eeuw. Een eigen huis en een eigen auto: rond de cocon van het eigen gezin ontstond een nieuwe levensstijl. Mensen gingen de natuur in, er ontstond bermtoerisme. Een auto bood vrijheid en flexibiliteit.’

En werd een statussymbool.

‘Er zijn mensen die de auto beschouwen als praktisch transportmiddel, maar bij velen roepen auto’s sterke gevoelens op van macht, lust en status. Zoals de Amerikaan Tom Wolfe, een van schrijvers die ik raadpleeg, zei: Chevrolet en Ford deden precies wat Lodewijk XIV in Versailles deed: hij goot de dromen van zijn tijd in een vaste vorm.

Het begon allemaal in de negentiende eeuw, waarin de mobiliteit enorm toenam. Eerst kwam de stoomboot, toen de stoomtrein en vervolgens de fiets. En dan komt er een machine waarmee je dezelfde afstanden kunt afleggen als met de trein, alleen ben je niet gebonden aan een spoorboekje en hoef je geen andere mensen in je treincoupé toe te laten. Het succes van de auto is heel goed voorstelbaar. Carl Benz ontwikkelde in 1885 de eerste auto, Henry Ford was de eerste die er een massaproduct van maakte. Vanaf 1913 rolden zijn T-Fords van de lopende band.’

De eerste auto’s waren verre van snel, schrijft u.

‘Ja, maar ook als je 60 km/u reed, was het fysiek hard werken op de onverharde wegen. Autorijden was gevaarlijk. In 1910 schreef de Italiaanse schrijver Gabriele d’Annunzio dat deze flirt met de dood bij hem en zijn minnares erotische gevoelens opwekte. In de ontluikende autocultuur speelden gevoelens van opwinding en vrijheid van meet af aan een cruciale rol.’

Een eeuw later zitten forenzen meestal opgesloten in files.

‘Naar files is veel onderzoek gedaan, maar de meeste automobilisten vinden het niet erg. Ze benutten de file als moment om even tot zichzelf komen. Vanaf de jaren zestig hebben auto’s veel tegenwind gekregen vanuit allerlei hoeken; ze zijn vervuilend, verstoppen de steden, zijn een symbool van materialisme. Provo sprak van “asfaltterreur”. Maar wat me wel heeft verbaasd, is dat al deze kritiek eigenlijk ontzettend weinig invloed heeft gehad.’