De Britten stelden quarantaines in en deden pogingen om de muggen te bestrijden die de ziekte verspreidden. Later zorgden ze ook voor lessen in hygiëne en vaccinatiecampagnes onder de bevolking. Die uitgebreide aandacht voor gele koorts was opmerkelijk, zo laat Arlinde Vrooman zien in haar proefschrift Here to heal?, waarop ze onlangs promoveerde aan de Universiteit Groningen. Vrooman onderzocht het gezondheidsbeleid in de Britse kolonie Ghana en de Franse kolonie Ivoorkust in de periode 1900-1955. Ze concludeert dat het lijden van Europeanen een belangrijke motivatie was om ziektes te bestrijden.
Dit artikel krijg je van ons cadeau
Wil je ook toegang tot HN Actueel? Hiermee lees je dagelijks geschiedenisverhalen met een actuele aanleiding op onze website en ontvang je exclusieve nieuwsbrieven. Sluit hier een abonnement af en je hebt direct toegang.
Gele koorts leidde tot relatief weinig opnames in koloniale ziekenhuizen, maar trof Europeanen wel ernstig. Daarom ging er naar verhouding veel aandacht uit naar deze ziekte. Hetzelfde gold voor pokken en slaapziekte. Bovendien viel er tegen deze aandoeningen echt iets te doen, in het bijzonder met vaccinaties en medicatie.
De koloniale gezondheidzorg besteedde ook aandacht aan ziekten die vooral veel Ghanezen en Ivorianen troffen, zoals malaria. Vanaf circa 1920 tenminste, want daarvoor richtte het bestuur zich hoofdzakelijk op de gezondheid van Europeanen.
Openingsafbeelding: Ook in Europa zelf werden mensen getroffen door de gele koorts, zoals hier in Barcelona in 1821.
