Cuba kampt met een acute energiecrisis, omdat Venezuela geen olie meer aan dat land mag leveren van Trump. Het lijkt erop dat Washington speculeert op de val van het communistische regime. Cuba is al sinds de vroege negentiende eeuw een obsessie voor de Amerikanen.
Wie denkt aan Amerika en Cuba heeft misschien het debacle van de Varkensbaai in 1961 op het netvlies, de mislukte poging om Fidel Castro omver te werpen. Of de Cubacrisis van 1962, toen Amerika tot de rand van een nucleaire oorlog ging om te voorkomen dat de Sovjets raketten plaatsten op het eiland voor de kust van Florida. Een enkeling zal weten dat Cuba na de Spaans-Amerikaanse oorlog (1898) even een kolonie van Amerika was voordat het eiland zelfstandigheid kreeg.
Cuba is een Amerikaanse obsessie die teruggaat tot de vroege negentiende eeuw. In de jaren 1830 keken slavenstaten in het diepe Zuiden begerig naar het eiland om hun plantage- en slavenimperium uit te breiden. Ze zagen een Spaanse kolonie die suiker en koffie verbouwde en voorlopig was ontsnapt aan de revolutionaire onrust in de rest van Latijns-Amerika. Veel Amerikaanse plantagehouders en kooplieden zagen kansen en investeerden in Cuba.
Dit artikel is exclusief voor abonnees
Bang voor een slavenopstand
Nadat het Verenigd Koninkrijk in 1833 slavernij in hun hele imperium had verboden, waren de Amerikaanse Zuiderlingen bang dat de Engelsen ook druk zouden zetten op Spanje om in Cuba de slavernij te beëindigen. Een andere nachtmerrie was een slavenopstand op het eiland, zoals op Haïti eerder in de eeuw. Ze waren geobsedeerd door een verondersteld Brits plan om Cuba te ‘Afrikaniseren’. Een Zuidelijke leider wond er geen doekjes om: ‘De vraag is, zal de Afrikaan of de Amerikaanse Caucasian op dat prachtige eiland de scepter zwaaien.’
‘Zal de Afrikaan of de Amerikaanse Caucasian op dat prachtige eiland de scepter zwaaien?’
