Home Rotterdammers sloegen aan het rellen

Rotterdammers sloegen aan het rellen

Rotterdammers sloegen aan het rellen

Geertje Dekkers

Historicus en journalist

Gepubliceerd op: 19 augustus 2021

Update 13 oktober 2022

Slopers braken in 2021 huizen af in de Rotterdamse Tweebosbuurt, terwijl veel bewoners er wilden blijven. Dat leidde tot boosheid, net als in 1972, toen in hetzelfde deel van de stad rellen uitbraken. Volgens Paul van de Laar, hoogleraar stadsgeschiedenis aan de Erasmus Universiteit, zijn de oorzaken van de woede grotendeels dezelfde.

Wat was er in 1972 aan de hand?

‘De woonomstandigheden in de Afrikaanderwijk [waarvan de Tweebosbuurt deel uitmaakt, GD] waren erg slecht. De negentiende-eeuwse huizen daar kwamen in aanmerking voor sanering, zoals dat toen werd genoemd, maar wederopbouw van de moderne stad en vooral de haven kreeg voorrang. Daardoor was de onvrede groot.’

Maar de onlusten van dat jaar staan bekend als de rassenrellen.

‘Zo zijn ze door de pers geframed. Bewoners die het zich konden veroorloven, vertrokken toen naar randgemeenten en de vrijkomende huizen werden vertimmerd tot pension voor vaak Turkse gastarbeiders. De rellen ontstonden naar aanleiding van een geschil tussen een Nederlandse huurster en de Turkse eigenaar die het pand waar zij woonde in een pension wilde veranderen. Maar feitelijk gingen ze om de beroerde woonomstandigheden, waaraan de gemeente niets deed.’

In 2021 wil de stad met de sloop de buurt juist verbeteren. Waarom zijn de bewoners dan boos?

‘Zij willen in hun buurt blijven, en de meesten kunnen na de sloop niet terugkeren. Er is over de hoofden van de bewoners heen besloten, en de woningbouwvereniging heeft te weinig met hen overlegd. Zelfs mensenrechtenrapporteurs van de VN hebben zich erover uitgesproken dat het zo niet kan.

Net als vijftig jaar geleden kijkt de stad vooral naar de grote economische belangen, en de gemeente heeft alleen een neoliberaal perspectief op de toekomst. Rotterdam moet aantrekkelijker worden voor mensen met een dikkere portemonnee: dat is beleid en verder zijn er geen ideeën. Dat leidt dus opnieuw tot begrijpelijke woede.’

Geertje Dekkers

Zes gewelddadige dagen

Met stenen en brandbommen zetten boze Nederlanders begin augustus 1972 de Afrikaanderwijk op zijn kop. Aanleiding voor de rellen is een uit de hand gelopen conflict tussen een Turkse pensionbaas en een autochtone huurster. Al snel koelen boze Nederlanders uit Rotterdam en andere plaatsen hun woede op allerlei panden in Turkse handen, en kraken ze gebouwen. Pas na ingrijpen van de ME wordt het weer rustig in de wijk.

Dit artikel is gepubliceerd in Historisch Nieuwsblad 9 - 2021

Nieuwste berichten

Beatrice de Graaf
Beatrice de Graaf
Column

‘De overlevenden van de oorlog snakten naar iets motiverends’

Waarom schoten er direct na 1945 zoveel voetbalstadions uit de grond in Duitsland? Hadden de mensen daar nietiets beters te doen? Soms wordt boeiende geschiedenis geschreven door uit te gaan van wat mensen samenbindt in tijden van crisis. En nee, dat zijn niet altijd zware woorden of abstracte vergezichten. Dat kan ook het vooruitzicht van...

Lees meer
‘De taboes moeten plat’
‘De taboes moeten plat’
Interview

‘De taboes moeten plat’

Religieus geweld bestáát, betoogt religiewetenschapper Kaj Brens in zijn eerste boek Heilige huisjes. Draai er dus niet omheen. ‘Als je de oorzaken niet onder ogen wilt zien, kom je nooit aan de oplossing toe.’  Zijn boek Heilige huisjes is geboren uit frustratie. Kaj Brens ergerde zich in 2015 na de aanslag op de redactie van...

Lees meer
Emilie Charlotte Knappert. Foto door J. Goedeljee, Leiden, circa 1900.
Emilie Charlotte Knappert. Foto door J. Goedeljee, Leiden, circa 1900.
Artikel

‘Het beste wat u geven kunt, is uw hart’

Als kind wilde Emilie Knappert bloemen planten in de zwartgeblakerde arbeiderswijken van Schiedam. Dan zou het leven van de arbeiders mooier worden, dacht ze, en misschien ook rechtvaardiger. Al vroeg voelde ze dat armoede niet werd opgelost door geld te geven. Het was belangrijker dat mensen leerden hun leven mooier te maken en ergens trots...

Lees meer
Het landschap nabij de abdij van Rolduc. Schilderij door Alexander Schaepkens, 1852.
Het landschap nabij de abdij van Rolduc. Schilderij door Alexander Schaepkens, 1852.
Artikel

Limburg is liever Duits 

Limburg was van 1839 tot 1867 zowel Nederlands als Duits. De plattelandsbevolking had er weinig op met Den Haag en wilde liever volledige aansluiting bij de buren. Even leek het alsof de Duitsers de liefde van de Limburgers zouden beantwoorden.  ‘Ik voor mij zoude het liefst het oude huisgezin zien bevestigen.’ Het liberale Tweede Kamerlid...

Lees meer
Loginmenu afsluiten