De Securitate, Ceausescu’s gevreesde Roemeense geheime veiligheidsdienst, ontging niets, zo toont Metronom. In 1972 arresteert de dienst een groepje jongeren dat naar westerse popmuziek op de verboden zender Radio Free Europe luistert. Dat is al een zwaar vergrijp, maar als de agenten een brief onderscheppen waarin de jongeren klagen over het gebrek aan vrijheid, wordt het pas echt ernstig. De speelfilm concentreert zich op één tiener, Ana, die onder druk wordt gezet om de naam van de briefschrijver te noemen.
Dit artikel krijg je van ons cadeau
Wil je ook toegang tot HN Actueel? Hiermee lees je dagelijks geschiedenisverhalen met een actuele aanleiding op onze website en ontvang je exclusieve nieuwsbrieven. Lees de eerste maand met korting voor €1,99. Sluit hier een abonnement af en je hebt direct toegang.
Scherp toont Metronom de politieke repressie in het dagelijkse Roemeense leven. Maar ook hoe door verliefdheid tieners boven zichzelf kunnen uitstijgen. Dat wordt zichtbaar als Ana de naam van de ‘dader’ weigert te noemen. Dat verandert niet door dreiging met gevangenisstraf en verkrachting. Ze blijft zwijgen, tot wanhoop van haar ouders, die vrezen voor haar en hun toekomst: ‘Je maakt ons leven kapot!’
Ana is een koppige heldin, maar haar vrienden zijn uit minder stevig hout gesneden. Terloops toont Metronom dat repressie niet met fysiek geweld gepaard hoeft te gaan. Het noemen van mogelijke consequenties (‘Denk aan je toekomst!’) volstaat om vrijwel iedereen in het ritme van een metronoom te krijgen. Ana’s vrolijke vriendengroep verandert snel in een verzameling verklikkers en verraders. Met als grootste deceptie voor Ana de waarheid over de jongen op wie ze verliefd is. In dictaturen is geen plek voor illusies.
