Home Vak Pim zoekt leider

Vak Pim zoekt leider

  • Gepubliceerd op: 17 juni 2009
  • Laatste update 07 apr 2020
  • Auteur:
    Nelleke Noordervliet

Als er geen stokje voor wordt gestoken door welwillende overheden, worden Pims spullen bij opbod verkocht. De huidige eigenaren moeten ervanaf. Waar zijn nu de kapitaalkrachtige vastgoedvriendjes van Pim? Waar blijft de nationale collecte om Pims goederen te redden van verspreiding over de zolders en kelders van koopjesjagers? Waar is de liefde voor de grote Voorganger gebleven?

De laatste manifestatie van pimofilie was bij de verkiezing van de Grootste Nederlander Aller Tijden. Toen zat vak Pim nog vol verbeten aanhangers die zich geschoffeerd achtten door het linksige establishment. Pim eindigde nipt als tweede achter Willem van Oranje. Er gingen verontwaardigde stemmen op dat de uitslag was gemanipuleerd. Zou nu diezelfde verkiezing plaatsvinden, dan vrees ik dat Pim niet eens de top-twintig zou halen. Nee, Pim is geen blijvertje gebleken.

Dat roem snel vervliegt is een cliché, maar het keren van de fortuin van Fortuyn heeft wel heel snel zijn beslag gekregen. Dat had ik toch niet durven hopen toen tijdens de protserige uitvaart van de kale politicus onweerstaanbaar het verlangen naar emigratie bij me opkwam. Wat is er met de trouw aan het gedachtegoed van Pim gebeurd? Ligt die ook op de veiling?

Niet helemaal. De aanhang van Pim was niet zozeer de aanhang van Pim als wel een kudde op zoek naar een leider. Dat Pim zich opwierp en werd omhelsd als herder was op zichzelf opmerkelijk. Hoe kon de Nederlandse kleinburgerij een eclatante relnicht met schoothondjes en een dark-roomhobby tot koning kronen?

Het was bij gebrek aan beter. Na de moord op Pim was het electoraat even de kluts kwijt, maar vond al snel een veilige haven bij de nieuwe sterke man: Rita Verdonk, die het schip van staat op vaste koers zou houden. Maar ook Rita’s troon begon al snel te wankelen. Haar leiderscapaciteiten werden door de ruzie in haar ‘beweging’ al snel ondergraven. Exit Rita.

Vak Pim bleef op zoek naar een leider die begrijpelijke taal spreekt, die niet Haags is, die zegt wat hij denkt en doet wat hij zegt, die opkomt voor de gewone, hardwerkende Nederlander. Ondanks zijn rare haar en zijn Limburgse accent heeft Geert Wilders Pim-capaciteiten. Hij heeft nul charisma, maar zijn optreden in en buiten de Kamer is consistent.

Zijn kompanen nemen net zomin als hij een blad voor de mond, ze roeren zich (in tegenstelling tot Verdonk) in het parlement, altijd in de oppositie, en vormen zodoende een beetje een rebellenclub. De rest van de Kamer is tegen hen. Dat is een pre op straat. Elk akkefietje doet het virtuele zetelaantal van Wilders groeien: rechtsvervolging, uitwijzing uit Engeland, meedoen aan Europese verkiezingen én tegen Europa zijn. Wilders’ partij wordt misschien wel net zo groot als de LPF destijds, en wie weet moeten ze aan de bak. Ik ben benieuwd wat Geerts plannen zijn om de economische crisis te bestrijden. Ik neem aan dat Slotervaart wordt leeggepompt.

Elk land krijgt de leider die het verdient. Dat cliché heb ik nooit begrepen. Hoezo ‘verdient’? Wat is dat voor ‘eigen schuld, dikke bult’-wijsheid? Het volk krijgt de leider die het kiest. Maar daarmee verdient dat volk die leider nog niet. Een dom volk dat een domme leider kiest verdient juist een slimme leider, lijkt mij. En een arrogant, hooghartig volkje heeft veel baat bij een bescheiden en meelevende leider.

Een volk verdient een leider die de slechte eigenschappen van dat volk compenseert, niet een die ze vergroot. Een volk verdient dus per definitie een leider die het eigenlijk niet geneigd is te kiezen, tenzij het volk de volmaaktheid aardig benadert en dus een navenante leider kiest. Maar welk volk, afgezien van de Fransen, zou van zichzelf in ernst durven beweren dat het volmaakt is?

Intussen moeten we maar een plaatsje inruimen voor Pims spullen in het Nationaal Historisch Museum. Maak er ook maar vast een plankje vrij voor Wilders’ waterstofperoxide.

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Dit artikel op Historischnieuwsblad.nl is alleen toegankelijk voor abonnees. Met liefde en zorg werken wij iedere dag weer aan de beste historische verhalen door toonaangevende historici. Steun ons door lid te worden voor maar €4,99 per maand, de eerste maand €1,99. Log in om als abonnee direct verder te kunnen lezen of sluit een abonnement af.

Nieuwste berichten

Ossietzky in het concentratiekamp, 1934.
Ossietzky in het concentratiekamp, 1934.
Artikel

Dissident ging liever naar het strafkamp dan op de vlucht

Net als Aleksej Navalny besloot de Duitse dissident Carl von Ossietzky zijn land niet te ontvluchten toen hij gevaar liep. Hij wist dat hij bovenaan de zwarte lijst van de nazi’s stond, maar bleef toch in Berlijn toen Hitler in 1933 de macht greep. ‘De opposant die over de grens vlucht, werpt al snel holle frasen zijn land in,’ meende hij. Die moed bekocht hij met de dood in een concentratiekamp.

Lees meer
Waffen SS'ers in Vught
Waffen SS'ers in Vught
Interview

‘Waffen-SS’ers dachten dat het verleden niet lang aan hen zou kleven’

Hoewel ze geen paspoort meer hebben, blijven veel Syriëgangers toch in Nederland. Ook in 1945 verloren mannen die zich bij de Duitsers hadden aangesloten hun Nederlanderschap. Maar de omgang met deze Waffen-SS’ers en de Syriëgangers verschilt volgens historicus Peter Romijn. ‘De huidige wetgeving draait om uitstoting, maar na de Tweede Wereldoorlog was ook sprake van re-integratie.’

Lees meer
Truman poseert met de Chicago Daily Tribune
Truman poseert met de Chicago Daily Tribune
Artikel

Een presidentskandidaat dump je niet zomaar

Terwijl Donald Trump en Joe Biden zich opmaken voor de verkiezingsstrijd, gaan er bij hun partijen stemmen op om alsnog voor een andere presidentskandidaat te kiezen. Maar het verleden leert dat het lastig is om een leidende kandidaat opzij te zetten.

Lees meer
Gaius spreekt het volk toe. Ets door Silvestre David Mirys, 1799.
Gaius spreekt het volk toe. Ets door Silvestre David Mirys, 1799.
Artikel

De populistische Gracchen beloofden gouden bergen

Populistische politici zijn van alle tijden. Na een mislukte carrière zag de Romein Tiberius Gracchus nog maar één uitweg: hij werd een volkstribuun die het volk beloofde wat het wilde horen. Of zijn plannen uitvoerbaar waren, deed er niet toe. Het ging hem om de macht. En dat gold ook voor zijn broer en opvolger Gaius.

Lees meer