Maria Theresia gebruikte haar dochters als pionnen

Zo’n 500 jaar vormden de Habsburgers de machtigste dynastie van Europa. Na de dood van Karel V in 1558 groeiden de Spaanse en Oostenrijkse tak uit elkaar, maar het vorstenhuis bleef tot 1918 een belangrijke rol spelen. De Habsburgers voerden een handige huwelijkspolitiek. Zo wisten ze bondgenootschappen te sluiten en invloed aan Europese vorstenhoven te verwerven.

Kinderen waren dus het kapitaal van hun familiebedrijf, en een van de succesvolste bedrijfsleiders was Maria Theresia (1717-1780). Ze volgde in 1740 haar vader Karel VI op als aartshertogin van Oostenrijk en koningin van Hongarije en Bohemen. Ze kreeg zestien kinderen, van wie er vijf vroegtijdig stierven. Twee van haar zoons werden keizer, maar dit boek gaat over de zeven dochters die de kinderjaren overleefden.

Niet allemaal werden ze ingezet op het schaakbord van de internationale politiek. Zo bleef Maria Anna ongehuwd, vermoedelijk vanwege haar zwakke gezondheid en haar bochel, en werd Maria Elisabeth abdis van een klooster. Ze gold als beeldschoon, maar haar kansen op de huwelijksmarkt waren verkeken nadat ze de pokken had gekregen die haar gezicht zwaar tekenden. Haar zus Maria Josepha zou op 16-jarige leeftijd aan die ziekte overlijden. Met de jongste dochter, Marie Antoinette, liep het ook niet goed af: net als haar echtgenoot, Lodewijk XVI, stierf ze onder de guillotine.

In Zeven Habsburgse zusters – een titel die knipoogt naar de bestsellers van Lucinda Riley – beschrijft Veronica Buckley de levens van de dochters van Maria Theresia. Ze schetst de verschillende karakters, de onderlinge jaloezie en competitie, de verschillende manieren waarop ze omgingen met de hoge eisen die vooral hun moeder stelde, en de eigen ambities van de zeven vrouwen. Naast een inkijkje in de geprivilegieerde, maar tegelijkertijd sterk ingeperkte wereld van vrouwen uit de hoge adel in de periode 1760-1815, biedt het boek tevens een levendig panorama van de internationale politiek in dit revolutionaire tijdperk.