De jaren zestig en zeventig waren toch die opwindende decennia waarin Nederland dankzij strijdlustige babyboomers van een preuts en bekrompen land veranderde in een vrijgevochten vrijheid-blijheidland? Waarin seks van werken aan de voortplanting veranderde in plezier? Waarin jongeren dagelijks op de barricaden stonden in de strijd voor een betere wereld? Veel babyboomers krijgen niet genoeg van dit mythische beeld. Daarin past slecht dat in de jaren zestig niet een album van The Beatles of The Rolling Stones de best verkochte plaat was in Nederland, maar de soundtrack van The Sound of Music. Ook past niet in dit beeld dat de meeste jongeren een huisje-boompje-beestje-leven ambieerden. Een filmmaker heeft de vrijheid om zijn visie te geven, maar Land van Johan, gebaseerd op de gelijknamige roman van Onno G. de Becker, oogt als een best of van clichés over deze periode.
Centraal in de film, die in 1966 begint met de ‘mistwedstrijd’ van Ajax tegen Liverpool en eindigt met de kroningsrellen in 1980, staat een driehoeksverhouding van twee jongens met een meisje. Discussiërend over politiek en liefde vallen zij geregeld in elkaars armen tegen de achtergrond van de canon van deze periode: de Maagdenhuisbezetting, de oliecrisis, bh-verbranding, religiekritiek (‘De paus is een moordenaar!’), de generatiekloof, het popfestival in Kralingen, de komst van gastarbeiders en blote (vrouwen)borsten. Evenmin ontbreken de verloren voetbalfinales van 1974 (‘Zijn we er toch ingetuind!’ zegt Herman Kuiphof maar weer eens) en 1978.
Dat alles overgoten met fragmenten van toenmalige nederpophits. Ook deze bands worden keurig afgevinkt, van Golden Earring tot Shocking Blue en van Tee-Set tot Focus. Land van Johan loopt over van gebeurtenissen, maar meer dan een nostalgisch decor worden zij niet.
