Home FILMRECENSIE Cézanne et moi

FILMRECENSIE Cézanne et moi

  • Gepubliceerd op: 13 december 2016
  • Laatste update 13 okt 2022
  • Auteur:
    Jos van der Burg
FILMRECENSIE Cézanne et moi

Cézanne en Zola begrepen elkaar niet meer

Het is een legendarische vriendschap in de kunstgeschiedenis. Dertig jaar gingen Paul Cézanne en Émile Zola voor elkaar door het vuur, maar in 1886 eindigde hun vriendschap met een daverende klap. De reden was Zola’s roman Het meesterwerk. Cézanne ervoer het boek, waarin een schilder zijn grote ambities niet waarmaakt en gedesillusioneerd zelfmoord pleegt, als een dolkstoot in de rug. Hij was ervan overtuigd dat Zola hem op het oog had met de schilder. Nooit meer zouden de twee mannen elkaar schrijven of ontmoeten.

De film Cézanne et moi wekt de vriendschap, die begon toen ze twaalf jaar waren en op school zaten in Aix-en-Provence, romantisch-melodramatisch tot leven. Als kind kijkt Zola, die na het overlijden van zijn vader in armoede leeft met zijn moeder, op tegen Cézanne, die van rijke komaf is. De rollen draaien om als ze twintigers zijn en Zola in Parijs naam maakt als schrijver, maar Cézanne in Aix een naar erkenning smachtende schilder is. Zola leeft in welstand, Cézanne krijgt de eindjes nauwelijks aan elkaar geknoopt. Funester voor hun verhouding is dat Zola Cézannes artistieke ontwikkeling niet meer kan volgen. Tien jaar na hun breuk schrijft hij in een brief aan een vriend: ‘Paul heeft misschien het genie van een groot schilder, maar zal het nooit worden.’

Cézanne et moi maakt aannemelijk dat de vriendschap tussen de twee giganten wel op de klippen moest lopen. Zola zat op het pluche in de gevestigde literaire wereld, Cézanne bonkte tevergeefs op de deuren van de gevestigde kunstwereld. Het verschil in sociale status bleek onoverbrugbaar.

Jos van der Burg is filmrecensent bij Het Parool en de Filmkrant
 

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Dit artikel op Historischnieuwsblad.nl is alleen toegankelijk voor abonnees. Met liefde en zorg werken wij iedere dag weer aan de beste historische verhalen door toonaangevende historici. Steun ons door lid te worden voor maar €4,99 per maand, de eerste maand €1,99. Log in om als abonnee direct verder te kunnen lezen of sluit een abonnement af.

Dit artikel is gepubliceerd in Historisch Nieuwsblad 1 - 2017

Nieuwste berichten

Ossietzky in het concentratiekamp, 1934.
Ossietzky in het concentratiekamp, 1934.
Artikel

Dissident ging liever naar het strafkamp dan op de vlucht

Net als Aleksej Navalny besloot de Duitse dissident Carl von Ossietzky zijn land niet te ontvluchten toen hij gevaar liep. Hij wist dat hij bovenaan de zwarte lijst van de nazi’s stond, maar bleef toch in Berlijn toen Hitler in 1933 de macht greep. ‘De opposant die over de grens vlucht, werpt al snel holle frasen zijn land in,’ meende hij. Die moed bekocht hij met de dood in een concentratiekamp.

Lees meer
Waffen SS'ers in Vught
Waffen SS'ers in Vught
Interview

‘Waffen-SS’ers dachten dat het verleden niet lang aan hen zou kleven’

Hoewel ze geen paspoort meer hebben, blijven veel Syriëgangers toch in Nederland. Ook in 1945 verloren mannen die zich bij de Duitsers hadden aangesloten hun Nederlanderschap. Maar de omgang met deze Waffen-SS’ers en de Syriëgangers verschilt volgens historicus Peter Romijn. ‘De huidige wetgeving draait om uitstoting, maar na de Tweede Wereldoorlog was ook sprake van re-integratie.’

Lees meer
Truman poseert met de Chicago Daily Tribune
Truman poseert met de Chicago Daily Tribune
Artikel

Een presidentskandidaat dump je niet zomaar

Terwijl Donald Trump en Joe Biden zich opmaken voor de verkiezingsstrijd, gaan er bij hun partijen stemmen op om alsnog voor een andere presidentskandidaat te kiezen. Maar het verleden leert dat het lastig is om een leidende kandidaat opzij te zetten.

Lees meer
Gaius spreekt het volk toe. Ets door Silvestre David Mirys, 1799.
Gaius spreekt het volk toe. Ets door Silvestre David Mirys, 1799.
Artikel

De populistische Gracchen beloofden gouden bergen

Populistische politici zijn van alle tijden. Na een mislukte carrière zag de Romein Tiberius Gracchus nog maar één uitweg: hij werd een volkstribuun die het volk beloofde wat het wilde horen. Of zijn plannen uitvoerbaar waren, deed er niet toe. Het ging hem om de macht. En dat gold ook voor zijn broer en opvolger Gaius.

Lees meer