Het Suriname Museum in Amsterdam heeft zijn deuren geopend. Het museum vertelt het verhaal van de verschillende bevolkingsgroepen. ‘Ze krijgen allemaal een eigen plek.’
De aandacht voor het nieuwe Suriname Museum verbleekt bij de storm aan nieuwsberichten over het Nationaal Slavernijmuseum, dat in 2028 zijn deuren opent. Maar directeur van het Suriname Museum Jan Gerards is niet bang dat deze musea te veel overlappen. ‘Er zijn genoeg verschillende perspectieven op de slavernij. Daarbij vertellen wij het verhaal van de hele geschiedenis van Suriname, die natuurlijk uit veel meer dan de slavernij bestaat.’
In het pand van het Suriname Museum wordt druk geklust om de opening te halen. Het statige gebouw aan de Zeeburgerdijk in Amsterdam – hemelsbreed zo’n twee kilometer van het Java-eiland waar het Slavernijmuseum moet komen – is al sinds 1994 in het bezit van Vereniging Ons Suriname. De vereniging is de drijvende kracht achter het museum.
De Grote Suriname-tentoonstelling in 2019-2020 in de Nieuwe Kerk was een mooie repetitie voor het nieuwe museum. De tentoonstelling trok 183.000 bezoekers en was vaak uitverkocht: een duidelijk signaal dat er behoefte is aan meer aandacht voor Suriname. Daarbij bood de expositie een mooie kans om met bezoekers te spreken en te horen wat zij er goed aan vonden, of juist misten. Gerards: ‘Het is moeilijk om de hele geschiedenis van Suriname in een enkele tentoonstelling te vertellen. Onvermijdelijk worden sommige aspecten onderbelicht.’
De grootste uitdaging is volgens directeur Gerards dan ook om het verhaal van Suriname te vertellen vanuit de perspectieven van de verschillende bevolkingsgroepen. Van elke bevolkingsgroep zijn vertegenwoordigers betrokken bij het museum. Zo krijgen de Boeroes, Javanen, Hindostanen allemaal hun eigen plek in de vaste tentoonstelling. ‘Tegelijk hebben ze gemeen dat ze door Nederlanders in Suriname zijn samengebracht.’
Openingsbeeld: Impressie van een ruimte in het nieuwe Suriname Museum.
