Asielzoekers
In reactie op het artikel ‘Laarzen waren een kostbaar bezit in Westerbork’ (reisbijlage Historisch Nieuwsblad 2003/5-6) moet mij het volgende van het hart. Het artikel sluit af op een wijze die in een blad voor en door historici niet te pas komt: ‘Even later, in Hooghalen, op zoek naar het verdwenen stationnetje waar de joden aankwamen tot de spoorlijn in 1942 werd doorgetrokken tot in het kamp, passeren we een asielzoekerscentrum. Opnieuw een slagboom, lage barakken en prikkeldraad.’
Wat moet de lezer hier nu uit opmaken? Het kan toch niet de bedoeling zijn te suggereren dat de omstandigheden van de asielzoekers op enigerlei wijze overeenkomen met die van de joden in Westerbork tijdens de bezettingsjaren? Dat zou een dermate grove belediging zijn zowel aan het adres van de joodse slachtoffers als aan de huidige Nederlandse overheid en haar asielbeleid dat ik die mogelijkheid niet eens wil overwegen. Dus rest mij niet anders dan te concluderen dat Pegtel hier, niet wetende hoe dit artikel passend af te sluiten, snel heeft willen scoren. Dat doet zij op zeer smakeloze wijze, en ze geeft daarmee blijk van een grote laatdunkendheid tegenover de lezers en de opdracht een waardig artikel te schrijven.
Marjolein Schenkel
Reactie Alies Pegtel
Ik zie wel degelijk sterke parallelen in de wijze waarop wij nu asielzoekers opvangen en de manier waarop dat in 1939 gebeurde. Is Westerbork immers niet opgericht in 1939 door de Nederlandse overheid om joodse asielzoekers uit Duitsland te herbergen? Natuurlijk waren het de Duitse bezetters die het kamp uiteindelijk (pas in 1942) omvormden tot doorvoerkamp. Maar laten we niet vergeten dat de Nederlanders zelf het vluchtelingenkamp hebben opgezet, ingericht, en in de jaren zeventig ook nog hebben gebruikt als opvangsoord voor Molukkers. Als ik nauwelijks vijf kilometer verderop een asielzoekerskamp zie waar mensen ook op een afgebakend terrein leven in barrakken, kan ik niet anders dan concluderen dat er maar weinig veranderd is aan de manier waarop wij omgaan met buitenlandse vluchtelingen.
Reactie Marjolein Schenkel
Ik heb er toch moeite mee mij voor te stellen dat een artikel dat gaat over de rol van Westerbork tijdens de oorlog – afgezien van welgeteld één inleidende zin over Westerbork voor de oorlog en één vermelding van de Molukse vluchtelingen na de oorlog – het best kan worden afgesloten met een zin die terug schijnt te verwijzen naar de vooroorlogse functie.
Wellicht is de afsluiting niet bedoeld zoals ik haar had opgevat, maar in mijn ogen is die nog altijd zeer ongelukkig gekozen en niet bepaald gepast.
Droom
‘I have a dream’ van Martin Luther King Jr. op 28 augustus 1963 (Historisch Nieuwsblad 2003/3) is zonder twijfel de beroemdste speech van de vorige eeuw. Wat weinigen echter schijnen te weten is dat hij eigenlijk een andere toespraak had gemaakt. Het eerste gedeelte van zijn (oorspronkelijke) tekst is een terugblik op honderd jaar (1863-1963) Emancipation Proclamation. Toen hij halverwege zijn speech merkte dat de reacties lauw waren, haalde hij een oude speech van stal, die hij eerder had gehouden: begin april op een massabijeenkomst in Birmingham en later op 23 juni 1963 in de Cobo-hal in Detroit. Van Detroit bezit ik de opnames. Ik vind deze uitvoering beter dan de bekende; Luther King is duidelijk beter in vorm, hij geeft zich vol overgave, is bijna buiten adem en hoorbaar emotioneel.
Dirk Roodzant, Axel
IJskast
Een klein puntje in het verder zo onberispelijke blad: in het artikel over de huisvrouw (Historisch Nieuwsblad 2003/5/6) is sprake van elektrische apparatuur die na de Tweede Wereldoorlog in Nederland doorbrak, waaronder de ‘ijskast’. Het mag toch als bekend worden verondersteld dat een ijskast geen elektrisch apparaat is? Hier wordt ongetwijfeld een koelkast bedoeld. Een ijskast is immers een geïsoleerde kast waarin regelmatig een aan huis bezorgd brok ijs uit de ijsfabriek werd geplaatst teneinde voedselbederf tegen te gaan.
Henk Hemelaar
Koning van Holland
In het stukje van Bas de Vries over Profumo (Historisch Nieuwsblad 2003/5-6) staat dat ‘McMillan Profumo al uit de Geheime Raad verwijderd’ had. Bedoeld is kennelijk de toenmalige premier, Harold MacMillan. In het stukje van Suzanne Jansen over een mogelijke bastaarddochter van Lodewijk Napoleon staat dat deze ‘koning van Nederland’ is geweest. Hij was koning van Holland. In het artikel van Patricia Oomen over het slapen in vorige eeuwen staat dat de eerste slaap van de nacht in het Latijn ‘concubia nocte’ heet. Het is óf ‘concubia nocte’, wat ‘in de eerste slaap’ betekent, óf ‘concubia nox’, wat ‘eerste slaap’ betekent.
J.L. Heldring, Den Haag
Brieven september 2003
In deze rubriek kunnen lezers hun mening geven over artikelen die in het Historisch Nieuwsblad verschenen zijn. De redactie behoudt zich het recht voor brieven in te korten. Reacties: Postbus 1528, 1000 BM Amsterdam of [email protected]
Nieuwste berichten
Franse oproerpolitie pakt demonstranten aan zoals in de negentiende eeuw
Begin twintigste eeuw was Frankrijk het eerste land ter wereld dat een professionele oproerpolitie oprichtte. Ordehandhaving à la française was zelfs zo succesvol dat andere landen de Franse doctrine overnamen. Van die voorbeeldfunctie is weinig meer over. In de Noord-Franse stad Lens is het op maandag 5 oktober 2026 al vroeg in de morgen onrustig....
De hersteller van de Roemeense volksgezondheid
Florica Bagdasar krijgt als minister de haast onmogelijke opdracht om na de Tweede Wereldoorlog de Roemeense gezondheidszorg uit de modder te trekken. Aan politieke gevoeligheden denkt ze niet, Bagdasar doet alles wat praktisch gezien nodig is. Het wordt haar niet in dank afgenomen. Florica Bagdasar heeft in 1946 net haar man begraven, als er wordt...
Fugger wil zijn geld terug
De familie Fugger bouwde een netwerk op in heel Europa en financierde vorsten en pausen. Dat maakte ze ook kwetsbaar. Op 24 april 1523 schreef de Augsburgse bankier Jakob Fugger een brief aan Karel V, koning van Spanje, heer der Nederlanden en keizer van het Heilige Roomse Rijk der Duitse Natie. Aan het hof van...
In deze film debatteert Spinoza met Rembrandt
In films kan alles. In Spinoza discussieert de filosoof die religieuze waarheden in twijfel trok met kunstenaar Rembrandt van Rijn over het leven, de rede, God en religie. Dat de film historische fictie is, is geen bezwaar. Dat hij nogal schools uitpakt, is dat wel. ‘Amsterdam 1656. Een machtige en rijke stad die zichzelf ziet...