Home Ian Buruma over zijn historische held

Ian Buruma over zijn historische held

Ian Buruma over zijn historische held

Alies Pegtel

Historicus en journalist

Gepubliceerd op: 17 december 2019

Update 13 oktober 2022

Schrijver en historicus Ian Buruma heeft talloze boeken en essays op zijn naam. In zijn woonplaats New York werkt hij momenteel aan een boek over de opkomst en ondergang van de Anglo-Amerikaanse orde. Buruma bewondert de Duitse dichter en essayist Heinrich Heine (1797-1856) als humoristische vrijdenker.

Wanneer maakte u kennis met Heinrich Heine?
‘Daar heb ik werkelijk geen idee meer van. Maar Heinrich Heine is een van de personen die ik graag eens had willen ontmoeten.’

Waarom?
‘Ik ben geen fervent lezer van poëzie, maar Heines gedichten lees ik met heel veel plezier. Hij was een groot dichter, een vrijdenker, en bovendien erg geestig.’
 
Wanneer hebt u het laatst iets van Heine gelezen?

‘Momenteel ben ik bezig met zijn essay Religie en filosofie in Duitsland. Nee, niet als research voor mijn nieuwe boek. Ik lees het gewoon in mijn vrije tijd als mijn werkdag erop zit, aan het einde van de middag.’

‘Zijn zelfgekozen ballingschap paste bij zijn onafhankelijke houding’

Wat spreek u aan in zijn werk?
‘Heine staat voor mij symbool voor het beste wat de vrijdenkende, liberale Europese cultuur te bieden heeft. Om vrij te kunnen denken zoals hij, en vlijmscherpe maatschappijkritieken met humor te doorspekken, moet je een relativerende geest bezitten. Aan de andere kant van het spectrum staat de fanaticus, die zijn fanatisme ontleent aan het feit dat hij ergens fanatiek in gelooft en zichzelf uiterst serieus neemt. Heine daarentegen bezat een lichtvoetigheid die mij bijzonder aanspreekt.’

En dat terwijl hijzelf begin negentiende eeuw het reactionaire Pruisische regime moest ontvluchtten en in Parijs ging wonen.
‘Heine woonde de laatste 25 jaar van zijn leven tot aan zijn dood in Frankijk. In het conservatieve Pruisen, waar de adel heerste, was zijn werk populair en daarom waren ze bang voor zijn revolutionaire, democratische ideeën. Hij werd geschaduwd en liep gevaar om opgepakt te worden. Maar zijn zelfgekozen ballingschap in Parijs paste bij zijn onafhankelijke houding. Hij hoorde nergens bij, was een Duitse francofiel die erg genoot van het Franse leven en de vrije lucht die hij daar ademde.’

Ziet u parallellen met uw eigen leven?
‘Ik streef ernaar net als hij een vrijdenker te zijn. Dat ik ook niet in mijn geboorteland woon en daarom in zekere zin een buitenstaander ben, is inderdaad een overeenkomst, maar ik vind dat niet van belang.’

Alies Pegtel is historicus en journalist.

Dit artikel is gepubliceerd in Historisch Nieuwsblad 1 - 2020

Nieuwste berichten

Beatrice de Graaf
Beatrice de Graaf
Column

‘De overlevenden van de oorlog snakten naar iets motiverends’

Waarom schoten er direct na 1945 zoveel voetbalstadions uit de grond in Duitsland? Hadden de mensen daar nietiets beters te doen? Soms wordt boeiende geschiedenis geschreven door uit te gaan van wat mensen samenbindt in tijden van crisis. En nee, dat zijn niet altijd zware woorden of abstracte vergezichten. Dat kan ook het vooruitzicht van...

Lees meer
‘De taboes moeten plat’
‘De taboes moeten plat’
Interview

‘De taboes moeten plat’

Religieus geweld bestáát, betoogt religiewetenschapper Kaj Brens in zijn eerste boek Heilige huisjes. Draai er dus niet omheen. ‘Als je de oorzaken niet onder ogen wilt zien, kom je nooit aan de oplossing toe.’  Zijn boek Heilige huisjes is geboren uit frustratie. Kaj Brens ergerde zich in 2015 na de aanslag op de redactie van...

Lees meer
Emilie Charlotte Knappert. Foto door J. Goedeljee, Leiden, circa 1900.
Emilie Charlotte Knappert. Foto door J. Goedeljee, Leiden, circa 1900.
Artikel

‘Het beste wat u geven kunt, is uw hart’

Als kind wilde Emilie Knappert bloemen planten in de zwartgeblakerde arbeiderswijken van Schiedam. Dan zou het leven van de arbeiders mooier worden, dacht ze, en misschien ook rechtvaardiger. Al vroeg voelde ze dat armoede niet werd opgelost door geld te geven. Het was belangrijker dat mensen leerden hun leven mooier te maken en ergens trots...

Lees meer
Het landschap nabij de abdij van Rolduc. Schilderij door Alexander Schaepkens, 1852.
Het landschap nabij de abdij van Rolduc. Schilderij door Alexander Schaepkens, 1852.
Artikel

Limburg is liever Duits 

Limburg was van 1839 tot 1867 zowel Nederlands als Duits. De plattelandsbevolking had er weinig op met Den Haag en wilde liever volledige aansluiting bij de buren. Even leek het alsof de Duitsers de liefde van de Limburgers zouden beantwoorden.  ‘Ik voor mij zoude het liefst het oude huisgezin zien bevestigen.’ Het liberale Tweede Kamerlid...

Lees meer
Loginmenu afsluiten