Home Heftige kunstenaarslevens

Heftige kunstenaarslevens

Frans Groot

Gepubliceerd op: 5 december 2007

Update 29 maart 2023

De Britse historicus Simon Schama publiceert aan de lopende band. In Nederland brak hij door met Overvloed en onbehagen (1987), waarin hij de Nederlandse Gouden Eeuw met grote vragen te lijf ging. De geleerden vonden het wat te dik aangezet, maar het boek is nog altijd zeer leesbaar. Aan de overzijde van de Noordzee kent de televisiekijker hem als de eloquente professor die hoofdschuddend over historische locaties loopt. Hij maakte zo de vijftiendelige serie History of Britain en het boek dat daarbij hoorde, verder de schitterende studie over de Engelse strijders tegen de slavernij Rough Crossings en nu dus The Power of Art: een televisieserie en een kloek boek over acht topkunstenaars.

Schama wil het werk van de kunstenaars graag relateren aan cruciale episodes in hun leven. Hij vindt dat we met het aanbrengen van dergelijke verbanden niet hoeven te wachten tot de Romantiek, maar dat de zestiende eeuw een goed beginpunt is. Vanaf de Renaissance wordt de individualiteit van de kunstenaar immers benadrukt en zijn er ook kunstenaarsbiografieën in omloop.

Het uitstekend vertaalde Kracht van de kunst is overigens allerminst een representatieve schets van het kunstenaarsbestaan tussen 1500 en 2000. Schama is een gepassioneerd mens en zijn keuze valt op uitzonderlijke, heftig levende kunstenaars. Zeer geslaagd is zijn levensverhaal van Caravaggio (1573-1610), de meest gewilde Romeinse kunstenaar van zijn tijd, die 'een door testosteron aangedreven nachtbrakersleven' leidde. Nadat hij al enkele malen de gevangenis vanbinnen had gezien, pleegde Caravaggio na een kwestie met een dame een moord. Er werd een prijs op zijn hoofd gezet en hij moest Rome ontvluchten.

In 1610 arriveerde daar een schilderij van de Joodse herdersjongen David met het afgehakte hoofd van de Filistijnse reus Goliath. In diens schurkentronie is een zelfportret van de kunstenaar herkenbaar. Was dit werk bedoeld als boetedoening, een gebaar van Caravaggio om zijn beschermheren in Rome te vermurwen: hier heb je het hoofd waarom jullie gevraagd hebben? Het lijkt er wel op. De ironie wil dat het hoofd daar bezorgd werd op het moment dat de boeteling zelf onderweg al overleden was. Schama's aanwijzingen voor deze interpretatie zijn misschien wat indirect, maar zijn verhaal lijkt hier aardig te kloppen.

In het geval van de evenmin gezapig levende beeldhouwer Bernini (1598-1680) moet de schrijver het hebben van wel erg indirect bewijsmateriaal. Voordat deze de zegeningen van het gezin en een boetvaardig leven leerde kennen, liet hij in een vlaag van jaloezie een minnares verminken en sloeg hij zijn rivaliserende broer half dood. Schama probeert aannemelijk te maken dat juist iemand die zelf tot inkeer is gekomen zeer goed in staat is om de zielenroerselen van bekeerlingen in steen te vereeuwigen. Bernini's beeld van de zestiende-eeuwse Spaanse mystica Teresa van Avila, die na een jeugd met aardse genoegens in het klooster extatische ervaringen onderging, is inderdaad zeer goed getroffen. Maar hier zijn veel retorische zinswendingen nodig om aannemelijk te maken dat deze boetvaardige kunstenaar juist vanwege zijn eigen bekeringsgeschiedenis de kloosterlinge zo hemels kon laten smachten.

Gelukkig houdt de schrijver niet al te strak vast aan dit procedé. Zo probeert hij het werk van Van Gogh juist wat te ontlasten van de gebruikelijke psychologische projecties. Bij Rembrandt en William Turner draait het om worstelingen van de kunstenaars met de markt en de opdrachtgevers. Het werk van de schilder (en ondertekenaar van executiebevelen) Jacques-Louis David is versmolten met het relaas van de Franse Revolutie en Picasso's Guernica uiteraard met de Spaanse Burgeroorlog.

Over het algemeen zijn de biografische schetsen accuraat en vol van aardige wetenswaardigheden. Daar staat tegenover dat Schama soms helemaal los gaat in lyrische interpretaties van de kunstwerken. Als hij in het Londense Tate Modern-museum het abstracte werk van de Amerikaan Rothko bewondert, gaat dat zo: 'Het is onmogelijk deze zaal te betreden en niet bevangen te worden door het poignante: ons komen en gaan, ingangen en uitgangen, baarmoeder, graf en alles daartussen.' Hier celebreert hogepriester Schama de kunstmis. Het zij hem vergeven, want aan dit prachtboek valt veel te genieten. 

Simon Schama
De kracht van kunst
480 p. Contact, € 49,90

Simon Schama's Power of Art
DVD, BBC video, £ 17,00

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten