Wat zijn de bijwerkingen en neveneffecten van de coronapandemie en de lockdown? Elders heb ik betoogd dat de opkomst van ‘hyperbolie’, de extreme overdrijvingen en onwaarheden op sociale media, samenvalt met de politieke beslissingen en incidenten rond de Covid-19-crisis. Een ontwikkeling die te betreuren valt. Want hashtags als #Neurenberg 2.0 of vergelijkingen van vaccinatiebewijzen met Jodensterren zijn hyperbolen die pijn doen in de oren van iedere rechtgeaarde historicus.
Daar wil ik het dan ook niet meer over hebben. Hier, in de gezellige huiskamer van Historisch Nieuwsblad, wil ik de feelgood-effecten van corona onder de aandacht brengen. En ook daarin spelen sociale media een cruciale rol. Want tijdens corona ben ik op Twitter gegaan en – de onvermijdelijke stormen die af en toe over je heen razen daargelaten – in een warm bad van ‘twitterstorians’ terechtgekomen. Voor elke historische niche is er wel een groepje Twitter-vrienden te vinden. Of je nu bezeten bent van Napoleon (niet eens een niche, maar een behoorlijk Twitter-continent inmiddels, met een expansiesnelheid waaraan de Grande Armée niet kon tippen), van het Duitse Keizerrijk (Katja Hoyer), of je nu een feitenfetisjist bent (dank, Boudewijn Steur en Maarten van Riel!) of dol bent op historische japonnen (fridayfrills) – je kunt je van een schare woest-enthousiaste volgers verzekerd weten.
Helemaal onbeduidend zijn die Twitter-bubbels voor de ‘echte’ wereld niet. Toen laatst Andere Tijden op de tocht stond, spanden alle sociale mediaplatforms samen om #RedAndereTijden viral te laten gaan – en alle Nederlandse twitterstorians die ik kende deden mee.
Maar er is meer. In tijden dat de conferenties werden uitgesteld, nieuwe boeken niet meer op een echte presentatie ten doop werden gehouden, en doorzakken in de kroeg om historische noten te kraken slechts een vage droom van vroeger was, heeft Twitter zich opgeworpen als de nieuwe therapiezone voor vereenzaamde historici. U denkt dat ik overdrijf? Kort voor kerst, toen ik er echt even doorheen zat, kreeg ik een uitnodiging van mijn Twitter-vrienden om tegelijk de historische kaskraker Waterloo te kijken. En daar live met elkaar over te twitteren. Blücher-fans uit Duitsland, Wellington-adepten, Napoleon-fans en russofielen deelden hun mening over Christopher Plummer, Rod Steiger en de onvolprezen Lodewijk XVIII-vertolking van Orson Welles. Mijn kerst was goed.
Zo goed dat een aantal 1815-Twitter-vrienden nu in het echt wil afspreken. Maar net als vroeger met penvrienden weet ik niet of ik dat wel durf. Twitter-illusies moeten dat misschien maar gewoon blijven.
