Home Geen doorsnee familie

Geen doorsnee familie

Shirley Haasnoot

Journalist

Gepubliceerd op: 23 juni 2004

Update 7 april 2020

Willemien Elling is gefascineerd door de Tweede Wereldoorlog, die ze - geboren in 1934 - 'net heeft gemist'. Als ze geschiedenis gaat studeren in Amsterdam, is dat dan ook om 'te weten wat er werkelijk gebeurd is'. Ze raakt betrokken bij de studentendemonstraties en wordt lid van de CPN, maar probeert de wereld vooral te begrijpen achter haar bureau, waar ze als historica haar onderzoek wil verenigen met haar politieke overtuigingen.

Dat Willemien een van de meest geloofwaardige personages is in Een onschuldige familie, de debuutroman van Marijke Spies, is niet toevallig. Ook Spies, emeritus hoogleraar Nederlandse letterkunde tot 1770, is geboren in 1934. Maar niet alleen als Willemiens generatiegenote, ook als historica weet Spies waarover ze het heeft. Met de geschiedenis van de - niet zo onschuldige - familie Elling, schetst ze een beeld van de twintigste eeuw, van een vakantie in het fascistische Italië in 1922 tot een gijzeling door Marokkanen in een Hollandse bejaardenflat, zo'n tachtig jaar later. 

Niet dat de familie Elling een doorsnee Nederlandse familie is. Daarvoor zijn de leden te welgesteld en te mondain: het verhaal speelt zich af in Nederland, Duitsland, Marokko, Italië en Amerika. Spies laat zien hoe de internationale gebeurtenissen de levens van de hoofdpersonen bijna terloops veranderen en dat morele keuzes nauwelijks een rol spelen. Zo accepteert Jaap Elling, Willemiens vader, tijdens de bezetting een fusie tussen het familiebedrijf en het Duitse bedrijf Wibchemie dat Zyklon B blijkt te produceren. Na de oorlog zit Jaap echter zonder problemen in de zuiveringscommissie van Arnhem. 

Door de vele familieleden en gebeurtenissen is het verhaal soms wat oppervlakkig. De kracht van dit boek zit hem dan ook in de details. Het is de vraag hoe het kan dat Jaap al in de jaren vijftig Loe de Jongs Koninkrijk der Nederland in de kast heeft staan, maar mooi is de scène waarin hij in mei 1940 in paniek zijn dure flessen château-neuf-du-pape leeggiet in de gootsteen. Je weet immers nooit wat dronken Duitse soldaten kunnen aanrichten. Bijna twintig jaar na aanvang van het verhaal maakt dat hem eindelijk tot een echt mens.

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten