Florica Bagdasar heeft in 1946 net haar man begraven, als er wordt aangeklopt. Er staan twee politici voor de deur om haar mede te delen dat ze haar man gaat opvolgen als minister van Volksgezondheid. Haar eerste reactie is te weigeren. Ze heeft immers met eigen ogen gezien hoe moeilijk haar man het had. Roemenië verkeert na de Tweede Wereldoorlog in een diepe gezondheidscrisis: er is hongersnood, er zijn tyfusuitbraken en een wijdverbreide heropleving van malaria. De ziekenhuizen zijn ongeorganiseerd en kampen met een schrijnend tekort aan alles, van medicijnen tot voeding, medische apparatuur en personeel.
Een paar weken later krijgt ze opnieuw een mededeling: de volgende ochtend vroeg zal ze afreizen naar de Parijse Vredesconferentie om namens Roemenië de vredesverdragen te bespreken. Pas wanneer ze daar de tafel met alle andere Roemeense afgevaardigden ziet, beseft ze tot haar schrik dat ze tussen al die ministers en belangrijke mensen de enige vrouw is. Ze herpakt zich, gaat zitten, en gaat aan de slag.
Dit artikel is exclusief voor abonnees
De conferentie gebruikt ze om de juiste contacten op te doen: al snel komt ze tot de conclusie dat Zweden haar land zou kunnen helpen. Dus daar gaat ze, naar Stockholm om officieel om hulp te vragen. Ze regelt er medicijnen, instrumenten, kleding, voedsel en artsen en verpleegkundigen voor de Roemeense ziekenhuizen. Terug in Boekarest wordt ze geïnstalleerd als minister, de eerste vrouwelijke ooit in Roemenië. Veel tijd om nog te twijfelen is er niet. Er is werk te doen.

Haar tijd vooruit
Bagdasar is er de juiste persoon voor. Als jonge vrouw studeert ze geneeskunde en gaat ze met haar man Dumitru naar de Verenigde Staten om zich aan de prestigieuze Harvard University te specialiseren in neurochirurgie. Ze keren in 1929 terug naar hun geboorteland. Daar begint Dumitru hersenen te opereren – onder erbarmelijke omstandigheden, maar altijd geassisteerd door zijn vrouw Florica. Het duo wordt steeds beroemder vanwege de operaties waar geen enkele andere arts zich aan waagt, en zet in 1933 de eerste neurochirurgische kliniek in Roemenië op.