Home D-Day 6 juni 1944 door Stephen E. Ambrose

D-Day 6 juni 1944 door Stephen E. Ambrose

Herman Amersfoort

Gepubliceerd op: 15 januari 2004

Update 7 april 2020

Grote gebeurtenissen hebben genoeg aan weinig woorden. Paul Bremers 'We've got him' toen hij de gevangenneming van Saddam Hoessein aankondigde, zal even makkelijk blijven hangen als het 'OK, let's go' waarmee Eisenhower de knoop doorhakte: op 6 juni 1944 landden bijna 175.000 Amerikaanse, Britse en Canadese militairen op de stranden van Normandië. Die dag begon de bevrijding van West-Europa.

Het verhaal van de 6e juni is al vele malen verteld, in wetenschappelijke analyses en boeken voor het grote publiek. De naoorlogse generatie groeide op met The Longest Day van Cornelius Ryan uit 1960. Maar omdat elke generatie behoefte heeft aan zijn eigen weergave van de geschiedenis, hebben wij nu Stephen Ambrose, wiens D-Day uit 1994 onlangs in Nederlandse vertaling is verschenen. 
Eigenlijk kennen we zijn verhaal al. Het is een belangrijke inspiratiebron geweest voor Steven Spielbergs bioscoopfilm Saving Private Ryan, zoals Ambroses eerdere werk Band of Brothers model stond voor Spielbergs gelijknamige televisieserie. Hoewel Ambrose niet jong meer was toen hij beide boeken schreef (hij overleed in 2002 op 66-jarige leeftijd), heeft hij de tijdgeest goed aangevoeld. Wij leven in een maatschappij waarin de eigen emotie de maat der dingen is. Ambrose schildert ons de invasie daarom als de belevenissen van gewone soldaten met wie de lezer zich kan identificeren. 
De auteur maakt veelvuldig gebruik van citaten uit ooggetuigenverslagen, waarin de stem doorklinkt van de veteraan die zich gelukkig prijst dat hij het nog kan navertellen. Politici, generaals en hun operatieplannen ontbreken niet, maar zijn een vaag en nu eenmaal onvermijdelijk decor. Niet deze grote mannen, maar de GI's maken de geschiedenis: zij voelen de angst, zij verliezen ledematen, en desnoods hun leven. 
D-Day is een hommage aan Amerikaanse jongens die liever op konijnen dan op Duitsers hadden geschoten, maar toen het erop aankwam ten strijde trokken om de democratie te redden. En in dit genre is het een knap stukje werk. 

Herman Amersfoort is plaatsvervangend directeur van het Instituut voor Militaire Geschiedenis van de Koninklijke Landmacht en bijzonder hoogleraar militaire geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam.

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten