Wie in de Oudheid een altaar bezocht, kon zich vergapen aan rijk beschilderde standbeelden van goden, die soms echte kleren en sieraden droegen. Maar zo’n bezoek was niet alleen een visueel spektakel. Brøns vond in klassieke teksten aanwijzingen dat sommige beelden ook lekker roken. De Romeinen gebruikten sponzen om beelden van Diana en Jupiter in te smeren met parfum. De Griekse dichter Homerus beschreef in de zevende eeuw voor Christus hoe een beeld van Aphrodite ‘glom van de olie’ en werd ‘gebadderd in hemelzoet parfum’. Een aangename geur was niet alleen voorbehouden aan de bustes van goden: de Romeinse dichter Callimachus schreef in de derde eeuw voor Christus over een standbeeld van de Egyptische koningin Berenice II dat ‘vochtig was van het parfum’.
Brøns onderzocht ook teruggevonden recepten. De Grieken en Romeinen gebruikten olijfolie en bijenwas om geur aan te brengen, en maakten soms parfum van rozenbladeren. De aroma’s waren volgens de onderzoeker bedoeld om de beelden meer tot leven te wekken. Ze zouden bijdragen aan de religieuze beleving van iedere Griek en Romein die zulke standbeelden ging aanbidden.
