Weer een film over prinses Diana? Ja, maar Spencer verschilt sterk van eerdere films over haar en de serie The Crown. Het drama is geen poging tot realisme, maar een fictief portret van Diana, die zich uit de gevangenis van het Britse koningshuis vecht. Regisseur Pablo Larraín laat in het begin van de film weten dat we ‘a fable from a true tragedy’ gaan zien.
Geen realisme dus, maar een moraliserende vertelling. Larraín, die vijf jaar geleden met Jackie een fascinerende film maakte over Jackie Kennedy in de dagen na de moord op haar man, heeft een boodschap met de film. Laten we zeggen dat hij geen voorstander is van de monarchie.
Spencer, dat we ook een boosaardig sprookje kunnen noemen, speelt zich af tijdens de kerstdagen in 1991, als de Britse koninklijke familie zich voor het traditionele jaarlijkse samenzijn drie dagen terugtrekt op een van haar landgoederen. Gezellig is anders. De hele familie is op tijd, maar Diana komt te laat, omdat ze onderweg met haar sportauto verdwaalt. ‘I’m lost,’ zegt ze in een pub waar ze de weg vraagt. Diana is niet alleen de weg naar het landgoed kwijt, maar ook verdwaald in haar leven.
Eenmaal op het landgoed zien we een ongelukkige vrouw (fraaie rol van Kristen Stewart), die gevangenzit in een ijskoud huwelijk en een keurslijf van protocollen en tradities. Vernederd en uitgestoten herkent Diana zich in haar verre voorgangster Anna Boleyn, met wie ze in een hallucinatiescène een opbeurend gesprek heeft. Het zwarte schaap blijkt sterker dan de stiff-upperlip-familie denkt. Onderschatting van haar vechtlust is de grootste fout van de Windsors. Diana komt zegevierend uit de strijd. Maar niemand weet dat de true tragedy dan nog moet komen.
Jos van der Burg is redacteur bij de Filmkrant.
