Volgens mijn duikhorloge zit ik op tien meter diepte. Locatie: de zeebodem voor een populaire Zeeuwse badplaats. De lichtbundel van mijn lamp vangt een plastic ijslepeltje. Verderop ligt een haring van een windscherm. Dit is overduidelijk ooit een stuk strand geweest. Maar het is een brokje roest dat me heel nauwkeurig in staat stelt te bepalen wanneer mensen op dit verzonken strand recreëerden.
De roest zit slechts aan één kant. De andere zijde is van bontgekleurd email. Helderroze en lichtgroen, en voor mijn generatie kan dat maar één ding betekenen: in mijn hand houd ik een relikwie van de band die ooit wereldberoemd was in Nederland: Doe Maar.
Dit speldje is in 1982 of 1983 trots gedragen door een fan op een uitstapje naar het strand. En jammerlijk verloren. Wellicht dat door de beruchte zomerstorm van 1983 deze vrolijke dag in het water viel. Ik onttrek het roestige speldje aan dit natte archief. Het mag dan geen Viking-zwaard of Romeinse munt zijn, voor mij is het een trofee.
De contemporaine archeologie staat in Nederland nog in de kinderschoenen. Jammer, want zelfs relatief nieuwe vondsten kunnen ons heel veel leren. In Duitsland graven ze houseparty’s van begin jaren negentig af. Wie kwamen daar? Franse archeologen vonden een complete picknick uit de jaren tachtig. Maar in Nederland lijkt er op een enkele enthousiasteling na weinig animo te zijn voor wroeten in het recente verleden.
Waarom niet? Dit speldje is erfgoed. Losse treklipjes van frisdrankblikjes vertellen over de expansie van Chinese ijzerfabrikanten in de jaren zeventig. Een opgraving bij de Britse basis Greenham Common leerde dat de mensen die daar tegen Amerikaanse kernrakketten protesteerden een voorkeur hadden voor melk en Budweiser. Terwijl ze beweerden veganistisch en anti-imperialistisch te zijn.
Hoog tijd om bij ons het veld van Pinkpop eens af te graven; het festival gaat dit jaar toch niet door. Daar heeft Doe Maar ook nog opgetreden. Zou er in dezelfde aardlaag ook nog mascara liggen van de Simple Minds? Een plectrum van Gary Moore? Of – ik durf bijna niet te hopen – het zweetbandje dat Nena in het publiek gooide?
