Home Wim Kok – Marnix Krop

Wim Kok – Marnix Krop

Wim Kok – Marnix Krop

Jeroen Vullings

Schrijver en criticus

Gepubliceerd op: 17 december 2019

Update 12 april 2023

‘Wim Kok is definitief geschiedenis,’ zo opent oud-diplomaat Marnix Krop het eerste deel van zijn Wim Kok-biografie. Hij bedoelt er slechts mee dat Nederlands derde socialistische minister-president op 20 oktober 2018 op 80-jarige leeftijd overleed. In zekere zin is dat ook de reden dat deze biografie in twee delen wordt gepubliceerd. Krop sprak namelijk met Kok voor diens dood, over diens levensfeiten. In het tweede deel zullen die gesprekken als orale bron minder aanwezig zijn, vanwege Koks dood. Daarom verheug ik me nu al op het tweede deel, vanwege de kans dat (Koks voormalige speechschrijver en PvdA’er) Krop daarin minder aan de leiband van zijn onderwerp loopt. Deel 1 bevat het verhaal dat Wim Kok vast zelf had willen schrijven, indien het om zijn memoires ging. Maar dit is een biografie – een ander genre, dat hogere eisen stelt. Vraag je anderen hoe ze zich Wim Kok als mens herinneren – ik heb dat gedaan na lezing van dit eerste deel –, dan komt daaruit: gedegen, hardwerkend, chagrijnig, argwanend, nors en vooral saai. Krops portret van de vakbondsbestuurder die het tot PvdA-leider en minister-president van Paars bracht, bevestigt deze aan Kok toegeschreven karaktertrekken. Alsof hij nog steeds dat jongetje uit Bergambacht was dat als timmermanszoon onzeker tegen de grote wereld aankeek. Imagobevestigend in plaats van verrassend dus. Ooit genoot ik het voorrecht zitting te nemen in een literaire jury die door Wim Kok voorgezeten werd, en mijn ervaring was tot mijn verbazing heel anders: de man was uitermate geestig, verbaal begaafd, hartelijk en soepel in de omgang. Ronduit sympathiek. Was hij dat pas in het deel van zijn leven dat Krop nog voor de boeg heeft? Hoe dan ook,, in elk geval problematiseert het de beeldvorming rond Kok – iets dat Krop nalaat te doen. In plaats daarvan lezen we, in gehoorzame slagorde met Koks leven, gedienstig proza over ‘de voorzitter van Nederland’, zijn land van loonmatiging en arbeidstijdbekorting. Vooralsnog een overbodige biografie. Jeroen Vullings is biograaf en criticus. Wim Kok. Een leven op eigen kracht. Deel 1: Voor zijn mensen, 1938-1994 Marnix Krop, 524 p. Prometheus, € 34,99 Bestel in onze webshop.

Dit artikel is gepubliceerd in Historisch Nieuwsblad 1 - 2020

Nieuwste berichten

Beatrice de Graaf
Beatrice de Graaf
Column

‘De overlevenden van de oorlog snakten naar iets motiverends’

Waarom schoten er direct na 1945 zoveel voetbalstadions uit de grond in Duitsland? Hadden de mensen daar nietiets beters te doen? Soms wordt boeiende geschiedenis geschreven door uit te gaan van wat mensen samenbindt in tijden van crisis. En nee, dat zijn niet altijd zware woorden of abstracte vergezichten. Dat kan ook het vooruitzicht van...

Lees meer
‘De taboes moeten plat’
‘De taboes moeten plat’
Interview

‘De taboes moeten plat’

Religieus geweld bestáát, betoogt religiewetenschapper Kaj Brens in zijn eerste boek Heilige huisjes. Draai er dus niet omheen. ‘Als je de oorzaken niet onder ogen wilt zien, kom je nooit aan de oplossing toe.’  Zijn boek Heilige huisjes is geboren uit frustratie. Kaj Brens ergerde zich in 2015 na de aanslag op de redactie van...

Lees meer
Emilie Charlotte Knappert. Foto door J. Goedeljee, Leiden, circa 1900.
Emilie Charlotte Knappert. Foto door J. Goedeljee, Leiden, circa 1900.
Artikel

‘Het beste wat u geven kunt, is uw hart’

Als kind wilde Emilie Knappert bloemen planten in de zwartgeblakerde arbeiderswijken van Schiedam. Dan zou het leven van de arbeiders mooier worden, dacht ze, en misschien ook rechtvaardiger. Al vroeg voelde ze dat armoede niet werd opgelost door geld te geven. Het was belangrijker dat mensen leerden hun leven mooier te maken en ergens trots...

Lees meer
Het landschap nabij de abdij van Rolduc. Schilderij door Alexander Schaepkens, 1852.
Het landschap nabij de abdij van Rolduc. Schilderij door Alexander Schaepkens, 1852.
Artikel

Limburg is liever Duits 

Limburg was van 1839 tot 1867 zowel Nederlands als Duits. De plattelandsbevolking had er weinig op met Den Haag en wilde liever volledige aansluiting bij de buren. Even leek het alsof de Duitsers de liefde van de Limburgers zouden beantwoorden.  ‘Ik voor mij zoude het liefst het oude huisgezin zien bevestigen.’ Het liberale Tweede Kamerlid...

Lees meer
Loginmenu afsluiten