Home Zeevarenden en schatduikers

Zeevarenden en schatduikers

Vibeke Roeper

Gepubliceerd op: 28 september 2005

Update 7 april 2020

In 1996 werd in een baai bij Nombre de Dios, Panama, een scheepswrak ontdekt waarvan algauw het vermoeden rees dat het de Vizcaína zou kunnen zijn, een schip dat Columbus op zijn vierde en laatste reis naar het door hem ontdekte gebied moest achterlaten. De vondst was aanleiding voor Der Spiegel om een journalistiek onderzoeksproject op te zetten. Dat resulteerde in een reeks tijdschriftartikelen en een televisieserie over Columbus. Journalisten Klaus Brinkbäumer en Clemens Höges schreven vervolgens een boek over het onderzoek. Anders dan de titel doet vermoeden, gaat het over veel meer dan alleen Columbus' laatste reis.

De auteurs volgen de sporen die Christoffel Columbus heeft achtergelaten en laten daarbij geen enkel feit onbesproken. Zo presenteren zij de huidige stand van het Columbus-onderzoek in een journalistieke, vlot bedoelde stijl. Ze keren de boekenkast om die de Columbus-herdenking van 1992 heeft opgeleverd en laten een lange reeks archivarissen, historici, zeevarenden, museumconservatoren, archeologen, pretparkbeheerders en schatduikers aan het woord.

Deze mensen zoeken zij op in hun eigen habitat: in korte broek op een zonnig Panamees strand, begraven onder vakliteratuur in een Spaanse studeerkamer of tussen Genuese archivalia, die - uiteraard elk moment uit elkaar kunnen vallen. In een boek als dit mogen dergelijke sfeertekeningen kennelijk niet ontbreken, maar aan het beeld van Columbus dragen ze weinig bij en boeiender wordt het verhaal er ook niet van. Juist daar waar de auteurs 'gewoon' een samenhangend verhaal vertellen, leest het boek lekker.

Brinkbäumer en Höges scheppen er vooral plezier in om overal waar zij komen meningen en feiten, archiefbewijzen en aannemelijke vermoedens door elkaar te schudden. Wat neerdaalt is een hoop stof; de lezer blijft achter met meer vragen dan voorheen. Dat is onbevredigend, maar ook fascinerend. Niet Columbus' laatste reis, maar de zoektocht naar nieuwe feiten over zijn leven en reizen, dat is het echte avontuur dat Brinkbäumer en Höges in dit boek beschrijven.

Vibeke Roeper is consulent erfgoededucatie en schrijft over (ontdekkings)reizen voor volwassenen en kinderen.

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten