Home Wars van iedere ideologie

Wars van iedere ideologie

Hans Render

Gepubliceerd op: 25 februari 2009

Update 7 april 2020

Hoe zal het aflopen met de reputatie van Karel van het Reve (1921-1999)? De onlangs verschenen eerste twee delen van zijn Verzameld werk zijn alom bejubeld. En dit wordt ook weer een bewonderend stukje, want om maar meteen met de deur in huis te vallen: Van het Reve was een begenadigd stilist, om wiens werk je bovendien kunt lachen.

Zijn essays gingen altijd over grote onderwerpen, zoals het communisme of de invloed van Freud op ons dagelijks leven, maar gewichtig werd het nooit. Daar zijn een paar verklaringen voor te geven. Van het Reve was eropuit gangbare ideeën onderuit te halen en haalde daarbij alleen specialisten aan om ze belachelijk te maken.

Zo heeft hij eens uitgelegd waarom gloeilampen of Lada’s in het voormalige Oostblok van betere kwaliteit waren dan die in het Westen. In Eindhoven, zo redeneerde Van het Reve, was Philips erop gebrand winst te maken, en daarom produceerde het bedrijf zijn lampen zo dat ze er na 100 uur mee ophielden. Datzelfde geldt voor Mercedes of Renault. In Rusland en Polen daarentegen waren de productiemiddelen in handen van het volk. Men produceerde daarom niet ten behoeve van de aandeelhouders, maar tot groter heil van de arbeider, en daarom waren de lampen en Lada’s in het Oostblok van zo’n hoge kwaliteit.

Natuurlijk wist de lezer wel dat deze ironische redenering niet klopte, maar er een duidelijk weerwoord op geven was toch weer wat anders. Temeer omdat Van het Reve zowel de communistische heilsleer als het verderfelijke kapitalisme kende als geen ander.

Van het Reve was gekneed in de retoriek van het marxisme, niet alleen omdat hij opgroeide in een bekend communistisch gezin, maar ook omdat hij correspondent voor Het Parool in Moskou werd en bovendien jarenlang hoogleraar slavistiek in Leiden is geweest. Juist een afvallige is gevoelig voor de holle retoriek van de profeten.

Nu de Muur is gevallen, heeft de dooi ook in het Nederlandse intellectuele klimaat zijn werk gedaan. Van het Reve is niet meer zo controversieel sinds de marxistische geschiedwetenschap geërodeerd is en het dagblad De Waarheid Van het Reve niet meer uitscheldt voor renegaat. En – niet in de laatste plaats – sinds Van het Reve zelf er niet meer is om olie op het vuur te gooien.

Achter op de tweede druk van zijn bundel Marius wil niet in Joegoslavië wonen (1970) liet de auteur een citaat uit De Telegraaf opnemen van de columnist Jacques Gans. ‘In Marius wil niet in Joegoslavië wonen, een boek vol sprankelende essays, rake invallen en tot nadenken stemmende aforismen, worden Marius en Renate, Han en Theun, Jan en Nico op hun nummer gezet. Niet voor niets noemde het zogenaamde “vooruitstrevende”, maar in werkelijkheid door Peking en Moskou gesubsidieerde Vrij Nederland Van het Reve een “fascist”.’

Dat waren nog eens tijden! Alleen, het citaat was verzonnen, zo heeft Van het Reve jaren later toegegeven. Die verguizing van links dreef hem bijna automatisch in de armen van reactionaire types, en daar zat Van het Reve ook weer niet op te wachten. Aan deze eerste twee delen valt het nog niet helemaal af te lezen, maar het is niet te gewaagd om zijn werk te typeren als een aanklacht tegen elk ideologisch denken.

Het eerste deel begint met een ongepubliceerde autobiografie, dan zijn eerste boeken, vervolgens (een keus) uit zijn krantenartikelen vanuit Moskou en andere losse publicaties, en ten slotte is er een afdeling ongepubliceerd werk. Die werkwijze zal in elk (van de zeven) delen worden toegepast.

Tegelijkertijd verschijnt een boekje waarin Arnon Grunberg de loftrompet steekt over Van het Reve. ‘Kritiekloze bewondering is net zo dodelijk als rancune die zich voordoet als een beschaafde beschouwing.’ Dat is het gevaar van de reputatie van Van het Reve. Zijn werk wordt bejubeld, maar het weerwoord op dit polemische oeuvre moet nog komen. Grunberg stelde in 2003 een bloemlezing uit de essays van Van het Reve samen. Er werden minder dan tweeduizend exemplaren van verkocht. Hopelijk gaat het met dit Verzameld werk beter.

Hans Renders is hoogleraar geschiedenis en theorie van de biografie aan het Biografie Instituut van de Rijksuniversiteit Groningen.

Karel van het Reve
Verzameld werk deel 1 en 2
830 en 960 p. Van Oorschot, € 39,00 en € 45,00

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten