Home TENTOONSTELLING: WOI in Huis Doorn

TENTOONSTELLING: WOI in Huis Doorn

Mirjam Janssen

Eindredacteur

Gepubliceerd op: 25 september 2014

Update 7 april 2020

Het wemelt in ons land van de herdenkingsplaatsen voor de Tweede Wereldoorlog, maar de Eerste kwam er tot nu toe bekaaid vanaf. De Nederlandse neutraliteit maakte de Grote Oorlog jarenlang minder urgent. De strijd had hier geen sporen nagelaten in het landschap of voorvaderen het leven gekost. De modder en de loopgraven waren - gelukkig - elders. Toch heeft ons land indirect wel onder de strijd geleden. Daarover gaat de nieuwe, permanente expositie in de voormalige garage van Huis Doorn.

De makers van de tentoonstelling stonden voor een lastige taak: hoe vertel je het oorlogsverhaal van een land dat niet bij de gevechten betrokken was? In Doorn is dat opgelost door heel veel informatie te geven. Bij de entree wordt een uitstekende korte film getoond die aan de hand van authentieke beelden uitlegt hoe de oorlog ontstond en verliep. De bezoeker kent daarna de grote lijnen en kan op panelen lezen hoe het Nederland in deze tijd verging.

Alle belangrijke thema’s komen aan bod. Zoals de jarenlange mobilisatie van het Nederlandse leger: soldaten moesten paraat blijven voor het geval een andere mogendheid onze neutraliteit zou schenden. Ondertussen verveelden ze zich te pletter. Maar ook de instorting van de economie, de werkloosheid en de honger worden verbeeld. En natuurlijk ontbreekt de komst van een miljoen Belgische vluchtelingen naar ons land niet. Foto’s, bonnenkaarten, kranten, posters, serviesgoed en zelfs een replica van de glitter-bh van spionne Mata Hari illustreren het verhaal. Uit luidsprekers in de panelen klinken teksten van ooggetuigen. Op een hoge en meterslange zijwand is het verloop van de oorlog schematisch weergegeven. Kaarten geven de veranderende grenzen aan en korte teksten verklaren hoe de strijd verliep. Als bezoeker krijg je een stoomcursus over de oorlog, maar je ziet nergens een voorwerp dat je echt raakt.

De emotionele troefkaart blijft toch Huis Doorn zelf. De Duitse keizer Wilhelm II leefde jarenlang in ballingschap op dit landgoed. Hij moest na de Grote Oorlog vluchten omdat hij in eigen land de schuld kreeg van de nederlaag. Wilhelm kocht Huis Doorn en leefde er comfortabel tussen spullen die hij uit zijn drie vroegere paleizen had laten overbrengen. Het huis is nog net zo als bij zijn dood in 1941, maar eigenlijk is de tijd er decennia eerder blijven stilstaan. De inrichting straalt heimwee uit naar de grandeur van weleer. In 1914 domineerden drie grote monarchieën Europa – Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en Rusland – en waren drie staatshoofden – Wilhelm II, tsaar Nicolaas II van Rusland en George V van Engeland – aan elkaar verwant. In vier jaar tijd kwam een eind aan die oude orde. Een strijd die 17 miljoen mensen het leven kostte, zoals de tentoonstelling in het bijgebouw duidelijk maakt.

In 2012 bestonden er nog plannen om Huis Doorn weg te bezuinigen. De directie stelde daarom voor er een herinneringsplek voor de Eerste Wereldoorlog bij te bouwen. De minister vond dat een goed idee en kwam met geld over de brug. En terecht. De zakelijke tentoonstelling in het paviljoen en het naar stof ruikende huis van Wilhelm vullen elkaar mooi aan.

 
Museum Huis Doorn
Langbroekerweg 10, Doorn
Open: wo-zo 13-17 uur.
Info: 0343-42 10 20 of www.huisdoorn.nl

Nieuwste berichten

Beatrix wilde geen krans leggen bij het Slavernijmonument
Beatrix wilde geen krans leggen bij het Slavernijmonument
Artikel

Beatrix wilde geen krans leggen bij het Slavernijmonument

Koningin Beatrix wilde geen excuses maken voor het Nederlandse aandeel in de Trans-Atlantische slavernij, zo blijkt uit de meerdelige studie naar het koloniale verleden van de Oranjes. Historicus en schrijver Philip Dröge vraagt zich af: waarom deed de vorstin zo? ‘Excuses – daar gaan we het niet over hebben.’ Het deze week gepubliceerde onderzoek naar...

Lees meer
‘Het vertrek van de moffen uit Colmar’. Illustratie door Hansi (JeanJacques Waltz) uit het prentenboek L’Alsace heureuse, 1919.
‘Het vertrek van de moffen uit Colmar’. Illustratie door Hansi (JeanJacques Waltz) uit het prentenboek L’Alsace heureuse, 1919.
Artikel

Elzassers werden over de Rijn geschopt

Dan weer Duits, dan weer Frans. Door de eeuwen heen stond Elzas-Lotharingen afwisselend onder Duits en Frans bestuur. Uit recent opgedoken documenten blijkt nu pijnlijk gedetailleerd hoe Frankrijk na de Eerste Wereldoorlog 130.000 Duitse inwoners zonder pardon de grens overzette. Nog geen twee weken nadat een wapenstilstand een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog, liep...

Lees meer
Puinvrouwen in Berlijn, 1945.
Puinvrouwen in Berlijn, 1945.
Artikel

De mythe van de puinheldin

Met haar blote handen ruimde Helga Velden samen met duizenden andere vrouwen het puin van de Duitse straten. Deze zogenoemde Trümmerfrauen worden gezien als ‘heldinnen van de wederopbouw’. Zelf dacht Velden daar heel anders over.  Helga Velden is achttien jaar als ze vlak na de oorlog aan het werk gaat in Tiergarten, het grote park...

Lees meer
Landwachters in 1944
Landwachters in 1944
Interview

Spreken over daders in de Tweede Wereldoorlog, wat levert dat op?

Wat gebeurt er als je over de Tweede Wereldoorlog vertelt vanuit het perspectief van de daders? Welke inzichten levert dat op – wetenschappelijk, educatief en voor de cultuur van herdenken? Hierover spreken onder anderen auteur Auke Kok (Mussert: Reis naar het kwaad) en hoogleraar internationale misdrijven Alette Smeulers (Angstaanjagend normaal) tijdens een themabijeenkomst op 26...

Lees meer
Loginmenu afsluiten