Home Kapotte koeling in Nationaal Archief

Kapotte koeling in Nationaal Archief

Anne Huits

Gepubliceerd op: 24 september 2013

Update 7 april 2020

In april 2010 opende toenmalig president Ronald Venetiaan het gloednieuwe gebouw van het Nationaal Archief, met trots. Die trots mocht er zijn, schreef ik destijds, want het gebouw ‘voldoet aan de internationale eisen. Met een temperatuur tussen de 18 en 22 graden Celsius en een luchtvochtigheid tussen de 45 en 55 procent beschikt het over omstandigheden die goed zijn voor oude papieren en slecht voor zilvervisjes en ander ongedierte.’ Nederland, geef onze oude stukken terug, klonk de roep van Suriname. Wij kunnen en zullen er nu zelf voor zorgen.


Dat was in april 2010. Nu, nog geen vier jaar later, kampt het Nationaal Archief met een koeling die nog maar een derde van de oorspronkelijke capaciteit produceert. Bezoekers kan men helaas na twaalf uur ’s middags niet meer ontvangen vanwege de stijgende temperatuur. Het laatste restje koeling wordt bewaard voor de depots waar de archieven zijn ondergebracht. De luchtvochtigheid probeert men met provisorische middelen op een aanvaardbaar peil te houden.

Het onderhoudscontract dat de installateur bij de oplevering in 2010 aanbood, werd nooit ondertekend en onderhoud geschiedt sindsdien op ‘afroepbasis’ – met andere woorden, wanneer er problemen optreden. En dan blijkt het vaak te laat. Dan zijn bijvoorbeeld de warmtewisselaars al poreus en kunnen de koelmiddelen niet meer optimaal rouleren.

De situatie is nu zodanig verergerd dat niet meer kan worden volstaan met het vervangen van de warmtewisselaars. Het systeem moet in zijn geheel worden vernieuwd. Kosten: ruim 500.000 Surinaamse dollars – omgerekend ongeveer 120.000 euro.

En terwijl de Surinaamse regering in de maand augustus naar verluidt meer dan 20 miljoen dollar spendeerde aan de organisatie van Carifesta (een uitgebreide festiviteit voor de omringende landen in het Caraïbisch gebied), terwijl de artiesten van de diverse landen hun koffers hebben gepakt en huiswaarts keren, terwijl de rookwolken van het spetterende vuurwerk langzaam optrekken en de enorme tribunes op het Onafhankelijkheidsplein worden afgebroken, kijkt het Nationaal Archief puffend en steunend uit naar een getekende bestelbon van de overheid. De levering van het koelingssysteem duurt drie maanden en de installatie twee weken. Het wachten is op het ministerie van Binnenlandse zaken, de vicepresident of de president.

Anne Huits is correspondent in Paramaribo

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten