Archieventest
Erg leuk, jullie Grote Archieventest. Hij is ongetwijfeld stukgelezen door jullie lezers. Hij is in elk geval goed bestudeerd door de medewerkers van het Nationaal Archief.Bij de lunch met een klef broodje kaas verbaasden mijn collega’s zich over de hoeveelheid onjuistheden in het artikel. Zo biedt het Nationaal Archief wel degelijk informatie voor het onderwijs. Online, conform de wens van het onderwijsveld. Onze hooggewaardeerde en veelgebruikte bronnenwebsites voor het CSE geschiedenis worden zelfs samen met de Vereniging voor Geschiedenisleraren Nederland ontwikkeld.
Daarnaast doet de redacteur schamper over het rondleidingenaanbod, terwijl iedereen op afspraak vijf dagen per week bij ons terechtkan voor een groepsrondleiding. Daarnaast is er een maandelijkse rondleiding op een vast tijdstip voor individuele bezoekers. En onze studiezaalbezoekers worden bij de entree naar de studiezaal met beelden gewaarschuwd: hier is camerabewaking! Daarnaast is bewakingspersoneel zichtbaar aanwezig.
Kan het Nationaal Archief nog veel verbeteren voor zijn bezoekers? Beslist. Maar laat de lezer alsjeblieft zijn eigen conclusies trekken – op basis van de juiste feiten.
Suzanne Barbier, Communicatiemedewerker Nationaal Archief
Archieventest (2)
Tussen 2000 en 2002 verzorgde ik voor het Hollands Historisch Magazine de rubriek ‘De Archievenman’. Ik bezocht daarvoor anoniem archiefinstellingen in Noord- en Zuid-Holland, die ik recenseerde volgens een checklist, vergelijkbaar met die in het laatste nummer van HN. Mijn conclusies van toen kwamen zeer overeen met die van de redacteuren van HN.
Toch een kleine kanttekening. Het viel mij destijds op hoe verschrikkelijk aardig en behulpzaam iedereen was. Horkerigheid ben ik nooit tegengekomen. En wat de publieksgerichtheid betreft: de voorzieningen van vooral de kleinere stads- en streekarchieven waren zonder meer onvoldoende. Soms zat je als bezoeker aan een hoekje van het bureau van de archivaris, en digitale toegangen, ho maar. Maar hoe kleiner het archief en hoe slechter het voorzieningenniveau, des te beter was de dienstverlening en des te sneller kreeg je je stukken.
Ten slotte: jammer dat jullie niet het Zeeuws Archief in Middelburg in de test hebben betrokken. Naar mijn mening een van de beste archieven van ons land. Een feest om in te werken, kundige medewerkers en je hoeft nooit langer dan tien minuten op stukken of kopieën te wachten. Ze brengen het ook nog bij je, en de koffiekamer is uitstekend!
Ad van der Zee, Almere
Van Gasteren
In het meinummer van Historisch Nieuwsblad bespreekt Frans Smits De dood van een onderduiker van Eric Slot. In zijn recensie verwijt Smits de SP dat zij schriftelijke vragen heeft gesteld aan het gemeentebestuur over het handelen van het Gemeentearchief Amsterdam bij de presentatie van het boek. Hij wijt dit aan het stalinistische verleden van de SP.
Of Smits onze vragen daadwerkelijk gelezen heeft, betwijfelen wij. Immers, de vragen betroffen het integer handelen van een gemeentelijke dienst met betrekking tot het al dan niet beschikbaar stellen van het adressenbestand aan een commerciële partij en in hoeverre de presentatie niet strijdig is met de beroepscode voor archivarissen.
Het controleren van integer handelen en bewaken van de onafhankelijkheid van een gemeentelijke dienst achten wij tot een kerntaak van een raadslid – maar misschien ziet Frans Smits dit anders. Tot slot: wat Stalin hier toch allemaal mee te maken heeft, is ons onduidelijk.
Remine Alberts en Hans Bakker, Raadsleden SP-fractie
Rectificatie
In het artikel over de Grote Archieventest (Historisch Nieuwsblad 2006/6) staat ten onrechte vermeld dat het Noord-Hollands Archief in Haarlem ‘extreem korte openingstijden’ hanteert. Het archief is, behoudens in juli en augustus, geopend van dinsdag tot en met zaterdag van 9 tot 17 uur. Met name het feit dat bezoekers er op zaterdag terechtkunnen is een pluspunt. De bij het artikel afgedrukte grafiek gaf de informatie wel correct aan: hier kreeg het Noord-Hollands Archief voor zijn openingstijden een ‘goed’.
Bij de stelling ‘Gratis toegang tot de rijksmusea vergroot het historisch besef’ (Historisch Nieuwsblad 2006/6) zijn de reacties van Ruth Oldenziel en James Kennedy verwisseld: Oldenziel vertelt over het Slavernijmuseum, Kennedy over Washington.
