Home Bouterse eist de geschiedenis op

Bouterse eist de geschiedenis op

Anne Huits

Gepubliceerd op: 2 juli 2012

Update 7 april 2020

Adviseur neemt zelf intrek in Fort Zeelandia

Fort Willoughby, in 1667 bij de machtswisseling tussen Engeland en de Nederlandse Republiek omgedoopt tot Fort Zeelandia, ligt al eeuwenlang aan de oever van de Suriname-rivier dicht bij het uitgaanscentrum van Paramaribo. Als fort heeft het nooit voldaan: de Fransen konden in 1712 ongehinderd de rivier op varen. Aan de monding bouwde de Nederlandse kolonisator daarom het Fort Nieuw-Amsterdam. Zeelandia werd gedegradeerd tot beleidscentrum voor militairen, opslagruimte voor kruit en gevangenis voor misdadigers.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw kreeg het fort een nieuwe bestemming. De Stichting Surinaams Museum ontfermde zich over het gebouw en een aantal van de omringende officierswoningen. De stichting gebruikte de ruimtes voor de inrichting van tentoonstellingen en als kantoor.

Toen in 1980 militairen onder leiding van Desi Bouterse de zittende regering omver hadden geworpen, namen zij in 1982 hun intrek in het Fort Zeelandia. In december van dat jaar lieten vijftien Surinamers, die kritisch stonden ten opzichte van het militair bewind, in bastion Veere van het fort het leven. ‘Op de vlucht’ doodgeschoten.

Na de terugkeer van de democratie kwam het gebouw in 1995 weer ter beschikking van de Stichting Surinaams Museum. Na een flinke opknapbeurt – met dank aan de voormalige kolonisator – pakte het bestuur de draad weer op.

Schoolkinderen zijn tot de dag van vandaag van harte welkom om de tentoonstelling Luiken op Suriname, met jaarlijks wisselende thema’s, te bezoeken. De educatieve dienst van de stichting heeft bijpassende werkboekjes ontwikkeld. Bezoekers kunnen er op gezette tijden terecht voor een gratis rondleiding. Hierin is ook het gedenkteken in bastion Veere opgenomen, dat in 2009 werd onthuld door de toenmalige president, Ronald Venetiaan. Het gedenkteken herinnert aan die droevige gebeurtenis van 8 december 1982.

Maar nu moet het fort een andere bestemming krijgen – althans volgens Paul Middellijn, cultureel adviseur van de president. In Suriname is Middellijn vooral bekend als verteller van verhalen en als directeur van de door hemzelf in het leven geroepen Sranan Tori Academia, die cursussen geeft in storytelling. Het fort en de omringende gebouwen zullen volgens de voortijdig uitgelekte plannen worden gevorderd om een nieuwe invulling te krijgen, ‘passend bij de inzichten van de huidige regering’.

Het fort, waarin nu naast de tentoonstelling Luiken op Suriname onder andere een historische stadsapotheek, een oude schoenmakerij en het werk van de kunstenaar Gerrit Schouten zijn ondergebracht, wordt omgedoopt in Carifesta Cultural Centrum. Van hieruit kunnen de jaarlijks terugkerende festiviteiten in de regio worden voorbereid.

In het nieuwe concept is geen plaats meer voor de Stichting Surinaams Museum. Het kantoor van de Stichting moet het veld ruimen voor Sranan Tori Academia, tevens centrum voor Surinaamse literatuur. Het kantoor van de educatieve dienst wordt het onderkomen van Middellijn zelf. Het Nola Hatterman Instituut, leerschool voor beeldend kunstenaars, mag voorlopig blijven zitten.

Er zijn mensen die niet staan te juichen bij deze plannen. Naast de Stichting Surinaams Museum zijn ook de nabestaanden van de in 1982 vermoorde intellectuelen niet blij. Onder het motto ‘handen af van Fort Zeelandia’ zijn handtekeningen verzameld van prominente Surinamers en Nederlanders, onder wie de essayist Theo Para, theatermaker Thea Doelwijt, Michiel van Kempen, bijzonder hoogleraar Caribische literatuur, en Gert Oostindie, hoogleraar Caribische geschiedenis aan de Universiteit Leiden.

Er is ook een tegenvoorstel gedaan door historicus Sandew Hira: maak van Fort Zeelandia een mausoleum ter herdenking van alle misdaden tegen de menselijkheid, begaan in de loop der eeuwen, inclusief de slavernij.
Eugene van der San, speciaal adviseur van de president en belast met de dagelijkse leiding van het Kabinet der President, gaat voor het plan van Middellijn. Als het aan hem ligt, zo verklaarde hij onlangs in een televisie-uitzending, wordt dit project ten uitvoer gebracht. Maar eerst krijgen de belanghebbenden de gelegenheid om te reageren. Het is stil rond het fort.

Anne Huits is correspondent in Suriname.

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten