Als een vos. Machiavelli’s levenslange zoektocht naar vrijheid
Toen de Engelse kardinaal Pole kort na het overlijden van Niccolò Machiavelli (1469-1527) diens boekje Il principe (De heerser) las, herkende hij hierin meteen ‘de vinger van Satan’. Machiavelli schreef immers dat het voor een heerser legitiem was om gebruik te maken van misleiding en bedrog, terwijl hij natuurlijk had moeten benadrukken dat ook een machthebber volgens de christelijke deugden moest leven. Volgens Frederik de Grote was het werk van de Florentijnse auteur voor de zeden dan ook even ondermijnend als dat van Spinoza voor het geloof, terwijl Bertrand Russell Il principe afdeed als een ‘handboek voor gangsters’. En dat dit het lievelingsboek van Jozef Stalin was, deed de reputatie van Machiavelli ook bepaald geen goed.
Inmiddels hebben tal van auteurs aangetoond dat die reputatie veel te negatief is, en dat Machiavelli een van de interessantste en belangrijkste politiek denkers aller tijden is. Hij heeft namelijk veel meer geschreven dan dat ene boekje, waarin het lijkt alsof hij voorstander van tirannie was. Zo liet hij zich in een ander boek, de Discorsi, kennen als een pleitbezorger van een democratische republiek, en heeft hij bovendien ook nog toneelstukken, historische studies en brieven geschreven, waarin hij duidelijk naar voren komt als representant van het humanisme.
Erica Benner gebruikt die overige geschriften van Machiavelli om te laten zien dat hij niet alleen de werking van macht messcherp analyseerde, maar ook dat hij hartstochtelijk verlangde naar herstel van de republikeinse vrijheid van zijn geliefde Florence. Tevens schetst zij de strategieën die hij in zijn geschriften moest toepassen om niet in gevaar te komen. Benner doet dit echter veel levendiger dan de meeste auteurs, waarbij ze er zelfs niet voor terugdeinst om Machiavelli en zijn tijdgenoten sprekend op te voeren. Doorgaans gaan mijn haren rechtovereind staan bij dergelijke gefingeerde dialogen, maar Benner doet dat zo adequaat en bovendien zo goed gedocumenteerd dat ze ermee wegkomt.
De Machiavelli die zij ten tonele voert is geen dorre of zelfs geniepige auteur, die de ene keer vorsten bewierookt en de andere keer lippendienst bewijst aan de republikeinse idealen. Hij was een hyperintelligente en literair zeer begaafde man van eenvoudige komaf, die toen de familie de’ Medici korte tijd buitenspel stond, carrière kon maken en kon laten zien wat hij waard was. Dat duurde slechts twaalf jaar, waarna hij gemarteld en verbannen werd. De laatste vijftien jaar van zijn leven bracht hij door op zijn armetierige landgoed, waar hij ’s avonds studeerde en schreef.
Rob Hartmans is historicus, journalist en vertaler
Als een vos. Machiavelli’s levenslange zoektocht naar vrijheid
Erica Benner. Vert. door Arian Verheij
431 p. Athenaeum-Polak & Van Gennep, € 29,99
Nieuwste berichten
Assyrische koningen uitgewist door opvolgers
De zogeheten koningslijsten behoren tot de belangrijkste bronnen over het Assyrische Rijk. Ze bevatten de namen en regeerperiodes van heersers. Maar uit nieuw onderzoek blijkt dat de lijsten niet volledig zijn. Historici hebben drie Assyrische koningen gevonden die bewust zijn weggelaten. In de Journal of Cuneiform Studies schrijven assyriologen Eckart Frahm en Alexander Johannes Edmonds...
Beatrix wilde geen krans leggen bij het Slavernijmonument
Koningin Beatrix wilde geen excuses maken voor het Nederlandse aandeel in de Trans-Atlantische slavernij, zo blijkt uit de meerdelige studie naar het koloniale verleden van de Oranjes. Historicus en schrijver Philip Dröge vraagt zich af: waarom deed de vorstin zo? ‘Excuses – daar gaan we het niet over hebben.’ Het deze week gepubliceerde onderzoek naar...
Elzassers werden over de Rijn geschopt
Dan weer Duits, dan weer Frans. Door de eeuwen heen stond Elzas-Lotharingen afwisselend onder Duits en Frans bestuur. Uit recent opgedoken documenten blijkt nu pijnlijk gedetailleerd hoe Frankrijk na de Eerste Wereldoorlog 130.000 Duitse inwoners zonder pardon de grens overzette. Nog geen twee weken nadat een wapenstilstand een einde maakte aan de Eerste Wereldoorlog, liep...
De mythe van de puinheldin
Met haar blote handen ruimde Helga Velden samen met duizenden andere vrouwen het puin van de Duitse straten. Deze zogenoemde Trümmerfrauen worden gezien als ‘heldinnen van de wederopbouw’. Zelf dacht Velden daar heel anders over. Helga Velden is achttien jaar als ze vlak na de oorlog aan het werk gaat in Tiergarten, het grote park...