Home In beeld: Parades voor de massa

In beeld: Parades voor de massa

  • Gepubliceerd op: 22 mei 2012
  • Update 07 apr 2020
  • Auteur:
    Geertje Dekkers en Annemarie Lavèn

Ze begonnen terughoudend, maar in de loop van de negentiende eeuw groeiden campagnes voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen uit tot steeds grotere shows. Met buttons en foto’s probeerden kandidaten vanuit treinen de kiezers voor zich te winnen.

‘Van is a used-up man,’ zongen aanhangers van de Amerikaanse Whig Party in 1840 over de zittende Democratische president Martin van Buren. Veel Amerikanen vonden campagne voeren in die tijd ordinair: een kandidaat mocht vooral niet al te duidelijk laten merken dat hij naar het Witte Huis wilde. Daarom liet hij het aan zijn aanhang over reclame te maken. Ook toen al was daarbij het gegooi met modder nooit van de lucht. Het anti-Van Buren-lied ‘Tippecanoe and Tyler too’ zou latere campagnes merkbaar beïnvloeden.

Presidentskandidaten moesten al vroeg een dikke huid ontwikkelen. De Houston Telegraph maakte Abraham Lincoln in 1860 uit voor ‘de magerste, schraalste, lompste verzameling armen en benen met een gangstergezicht die ooit samen aan één skelet heeft gezeten’.

En ver voordat birthers de Amerikaansheid van Obama betwistten, kregen kandidaten al te maken met uitzinnige beschuldigingen. In 1928 suggereerden Republikeinen dat de Democratische kandidaat, de katholiek Al Smith, werkte aan een tunnel van New York naar het Vaticaan. Als hij werd gekozen, zou de paus zich met al zijn beslissingen bemoeien.
Uiteraard was seks al vroeg een populair onderwerp om over te roddelen. De Democraat Grover Cleveland had mogelijk een bastaardkind. Dus zongen zijn tegenstanders in 1884: ‘Ma, Ma, where’s my pa? Gone to the White House, ha ha ha.’ Dit nogal zwakke rijmpje berokkende Cleveland overigens weinig schade. Hij werd tot tweemaal toe president.

Opmerkelijk genoeg raakte het seksleven van kandidaten gedurende een groot deel van de twintigste eeuw op de achtergrond, terwijl campagnes steeds theatraler werden. Vanaf de late negentiende eeuw lieten kandidaten hun terughoudendheid steeds meer varen en deden ze vaker mee aan verkiezingsbijeenkomsten, die langzaam uitgroeiden tot ware shows.

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Begrijp het heden, begin bij het verleden: met HN Actueel lees je historische achtergronden bij het nieuws van nu. Lees de eerste maand met korting voor €1,99

Nieuwste berichten

Een Moor en een Europeaan schaken. Afbeelding uit het Libro de axedrez.
Een Moor en een Europeaan schaken. Afbeelding uit het Libro de axedrez.
Nieuws

Middeleeuwse schakers keken niet naar status

Bij een middeleeuws potje schaak verdween sociale hiërarchie even naar de achtergrond. Eigentijdse manuscripten, schilderijen en schaakstukken laten zien dat schaakspelers van verschillende sociale en culturele achtergronden het op gelijke voet tegen elkaar konden opnemen, betoogt Cambridge-historicus Krisztina Ilko in vaktijdschrift Speculum. Volgens Ilko was schaken een manier om de sociale normen uit te dagen:...

Lees meer
Een visser op een Romeinse mozaïek uit de tweede eeuw.
Een visser op een Romeinse mozaïek uit de tweede eeuw.
Recensie

Fik Meijer schrijft een liefdesverklaring aan de Middellandse Zee

Nog één keer maakt oudhistoricus Fik Meijer een reis naar de Middellandse Zee. In zijn jongste boek kijkt hij terug op een leven dat in het teken stond van de klassieke Oudheid. Melancholisch, in de rouw, vindt hij zo ook troost. ‘De zee! De zee!’ (‘Thalassa! Thalassa!’) riepen Griekse huurlingen toen ze in 400 v.Chr....

Lees meer
De moai’s op Rapa Nui (Paaseiland).
De moai’s op Rapa Nui (Paaseiland).
Nieuws

Ratten verwoestten de bossen op Paaseiland 

Een explosieve rattenpopulatie was de grootste factor voor het verdwijnen van de bomen op Paaseiland. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van archeoloog Carl Lipo en antropoloog Terry Hunt aan de universiteiten van Arizona en Binghamton.  Jarenlang werden vooral de eilandbewoners scheef aangekeken op de ontbossing. Zij zouden de boomstammen hebben gebruikt om hun beroemde beelden...

Lees meer
Beatrice de Graaf portret
Beatrice de Graaf portret
Column

De twee lagen van de Oostenrijkse ziel

Laatst was ik voor archief- en werkbezoek in Wenen. Daar kreeg ik een Oostenrijkse lekkernij, een Krapfen, geserveerd. Een soort Berliner bol: van buiten wit gepoederd of roze geglazuurd en van binnen een donkerrode of bruine zoete vulling. Daarom is de Krapfen ook al sinds 1945 hét symbool voor de Oostenrijkse ziel – de grote...

Lees meer
Loginmenu afsluiten