Home Onzichtbare Nederlanders

Onzichtbare Nederlanders

Janna Overbeek Bloem

Gepubliceerd op: 31 augustus 2010

Update 7 april 2020

Emigratie is de Nederlanders verre van vreemd: al vanaf de Gouden Eeuw kozen velen van hen het ruime sop in de hoop op een beter leven overzee. Het Tijdschrift voor Sociale en Economische Geschiedenis besteedt er een themanummer aan. Vijf essays over Nederlandse emigratie overzee werpen licht op dit verschijnsel gedurende de negentiende en twintigste eeuw.

In het themanummer staat niet alleen het land van bestemming centraal, maar ook het land van herkomst. De auteurs onderzoeken de invloed vanuit Nederland op de vorming van emigrantengemeenschappen overzee, door verschillende generaties Nederlandse emigranten naar de Verenigde Staten, Canada en Australië met elkaar te vergelijken. Hoewel elk artikel een aparte groep emigranten met een andere bestemming behandelt, zijn er toch opvallende gelijkenissen te ontdekken.

Nederlandse emigranten waren aanvankelijk vaak geneigd zich in aparte gemeenschappen af te zonderen, zonder in contact te komen met Nederlanders die hun voorgingen. Dit was het resultaat van zogenoemde selectieve migratie vanuit Nederland. In de negentiende eeuw verlieten vooral andersdenkenden en -gelovigen hun geboorteland, en gemeenschappen die in Nederland al afgezonderd leefden zetten dit voort in hun nieuwe vestigingsgebied.

De tweede helft van de twintigste eeuw laat een ander beeld zien. Het aantal emigranten steeg drastisch. De migratie werd zorgvuldig gereguleerd, zowel vanuit Nederland als door de regeringen van de bestemmingslanden. Nederlanders hadden de reputatie snel te integreren, wat hen tot graag geziene gasten maakte. Onzichtbaarheid werd een typerende eigenschap. Tegelijkertijd hielden zij nog altijd stevig vast aan hun eigen geloofsgemeenschappen, scholen en huwelijkspartners.

Vooral in Australië stonden Nederlanders bekend als mensen die zich gemakkelijk aanpasten. Ze kregen dan ook eenvoudiger dan anderen toegang tot het land. Sterk van invloed op de onzichtbaarheid van de Nederlanders was het loslaten van de Nederlandse taal. Nederlandse migranten namen snel het Engels over. Voor hun eigen culturele identiteit ervoeren zij de moedertaal als minder belangrijk dan gezelligheid en Nederlands eten.

Tijdschrift voor Sociale en Economische Geschiedenis
Jaargang 7 (2010) nummer 2
150 p. Aksant, € 16,00

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten