Home GURBETÇI. KAYAPINAR. MIGRANTENDORP IN TURKIJE door Paul Emonts en anderen, met foto’s van Ahmet Polat

GURBETÇI. KAYAPINAR. MIGRANTENDORP IN TURKIJE door Paul Emonts en anderen, met foto’s van Ahmet Polat

Leo Lucassen

Gepubliceerd op: 1 mei 2002

Update 7 april 2020

Ondanks de grote aandacht voor de huidige positie van Turken en Marokkanen in de Nederlandse samenleving, weten we opvallend weinig over hun achtergrond. Natuurlijk, de grote lijnen van de rekrutering en de komst van gastarbeiders zijn genoegzaam bekend, maar over hun ervaringen als migranten in de jaren zestig en zeventig is nauwelijks iets te boek gesteld. Het prachtig vormgegeven foto-tekstboek GurbetVi (= migranten), uitgegeven door een groep jonge Turkse Dordtenaren in samenwerking met het gemeentearchief, is een kleine, maar bijzondere stap in die richting. Klein, omdat het slechts een kleine groep Turkse migranten betreft, afkomstig uit één dorp. Bijzonder, vanwege het persoonlijke karakter van het boek, de fraaie zwart-wit foto’s van Ahmet Polat, en het perspectief vanuit het dorp van herkomst.

Het tweetalige (Turks en Nederlands) boek schetst aan de hand van interviewfragmenten een beeld van de ingrijpende veranderingen die het dorp en zijn inwoners vanaf 1960 hebben ondergaan. Door dit ongewone en daardoor verfrissende uitgangspunt krijgen we nu eens niet een relaas van de problemen die samenhangen met de integratie in de Nederlandse samenleving, maar wordt het zoeklicht gericht op de motieven voor de migratie en de context waarin die zich heeft voltrokken.
Het aardige is dat dit verhaal vanuit zeer verschillende gezichtspunten wordt verteld (zowel migranten, achterblijvers als remigranten komen aan het woord) en dat de nadruk ligt op het alledaagse leven in een gewoon (Turks) dorp, waar de bestaansmogelijkheden beperkt zijn en migratie een van de weinige kansen om vooruit te komen.
Dordrecht, waar een groot deel van de migranten uiteindelijk terecht is gekomen, speelt in dit verhaal geen rol van betekenis. Het gaat het auteurscollectief er met name om inzicht te bieden in de wortels van de migranten en de band die migranten en hun nakomelingen nog steeds met het dorp van herkomst onderhouden. Het valt te hopen dat dit boek meer mensen inspireert om de geschiedenis van gastarbeiders en hun nakomelingen verder in te kleuren.

Leo Lucassen is universitair docent economische en sociale geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is redacteur van de Encyclopedie Europese Migratiegeschiedenis, die in 2004 wordt verwacht.

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten