Home De laatste getuigen – Svetlana Alexijevitsj

De laatste getuigen – Svetlana Alexijevitsj

De laatste getuigen – Svetlana Alexijevitsj

Jeroen Vullings

Schrijver en criticus

Gepubliceerd op: 22 maart 2018

Update 7 april 2020

De jongste getuigen van WO2

In 2015 kreeg de Wit-Russische Svetlana Alexijevitsj de Nobelprijs voor de literatuur. Dat bevreemdde hier toen menigeen: waarom de hoogste literaire onderscheiding voor een onderzoeksjournalist? Maar de vier boeken die sindsdien in Nederlandse vertaling verschenen, schroeien die twijfel weg. Het zijn in aanpak identieke documentaires-in-boekvorm over ingrijpende gebeurtenissen uit de recente geschiedenis van haar vaderland. Ze gaan over vrouwen in de Tweede Wereldoorlog, over veteranen in de Russisch-Afghaanse oorlog, over getuigen van de Tsjernobyl-kernramp, en nu in De laatste getuigen (uit 1985) over kinderen uit de Tweede Wereldoorlog. Elk boek bestaat uit korte verhalen in de taal van de betrokkenen, die een mozaïek vormen. Vanuit een ‘klein’ perspectief ervaren we de grootste drama’s in de geschiedenis mee.

In De laatste getuigen zien we Russische kinderen die van hun ouders gescheiden raakten, die hen aan de oorlog verloren, die in kindertehuizen terechtkwamen, die hongerleden, die slechte en goede ervaringen met Duitse soldaten hadden, die getraumatiseerd verder moesten in het bestaan. En dat massaal. Een hele generatie getekend door de oorlog. Vrijwel elk fragment begint met het woord ‘mama’ en zelden komt het goed: ‘We worden gebombardeerd... De aarde beeft, ons huis ook... Mama zei dat het met de luiken dicht niet meer eng was.’ 

Onder de titel van zo’n fragment staat de naam van de verteller, zijn of haar leeftijd op het moment dat de verhaalde gebeurtenis zich afspeelde, en het huidige beroep. Bijvoorbeeld: ‘Rimma Pozjnjakova, 6 jaar. Nu arbeidster.’ Aldus wordt na die vaak traumatische kerngebeurtenis nóg een verhaal verteld, in de witte ruimte na het laatste uitgesproken woord: dat van een beschadigd leven dat doorging. Alexijevitsj toont zo het verborgen gezicht van de oorlog, zoals ze in haar boeken altijd het verborgene in de menselijke geschiedenis toont. Ze tekent aldus niet alleen superieure orale geschiedenis op, maar schrijft tegelijkertijd literatuur met een levensgrote L.  
 
Jeroen Vullings is biograaf en criticus.

Nieuwste berichten

Socialisten in Manhattan in 1912
Socialisten in Manhattan in 1912
Artikel

Waarom heeft Amerika geen echte socialisten?

Een deel van de Democratische kiezers wil dat de partij afslaat naar links. Maar in de Amerikaanse politiek kreeg het socialisme nog nooit voet aan de grond. Al in 1906 schreef een Duitse socioloog hoe dat kwam: Amerika had een gebrek aan boze arbeiders. Het lijdt geen twijfel dat veel Democratische kiezers genoeg hebben van...

Lees meer
Sovjetkaart van Londen uit 1985
Sovjetkaart van Londen uit 1985
Artikel

De Sovjets hadden de beste kaarten, maar niemand mocht ze zien

Tijdens de Koude Oorlog reisden Sovjetspionnen de wereld over om het Westen in kaart te brengen. Civiele en militaire infrastructuur werden tot in detail vastgelegd. Om de vijand te misleiden stopten de Sovjets bewust fouten in hun kaarten, maar daar werden hun eigen burgers de dupe van. Tallinn, 1989. Onder toezicht van gewapende soldaten stapt...

Lees meer
Sociaal-democraten demonstreren tegen de NSDAP in Berlijn, 1932.
Sociaal-democraten demonstreren tegen de NSDAP in Berlijn, 1932.
Recensie

De stemming in het Derde Rijk: Duitsers klaagden over lokale nazi’s

De bewoners van het Derde Rijk hadden heel wat klachten over het naziregime, concludeert Peter Longerich na uitgebreid bronnenonderzoek. Maar kan hij bewijzen dat de Duitsers ‘onwillig’ waren om Hitlers agenda uit te voeren? In 1996 publiceerde de Amerikaanse politicoloog Daniel Goldhagen het boek Hitlers gewillige beulen, waarin hij beweerde dat de overgrote meerderheid van...

Lees meer
Hr. Ms. De Zeven Provinciën en een watervliegtuig van de marine.
Hr. Ms. De Zeven Provinciën en een watervliegtuig van de marine.
Recensie

De muitende matrozen van ‘Schip 7’

De muiterij op marineschip De Zeven Provinciën in 1933 veroorzaakte een politieke schok in Den Haag. Herman Keppy heeft zich verdiept in de achtergronden van de Indonesische muiters. Niemand had gedacht dat ‘inlandse’ marinemannen zelfstandig een slagschip konden besturen. Maar op 4 februari 1933 namen Indonesische matrozen De Zeven Provinciën over. Terwijl een groot deel...

Lees meer
Loginmenu afsluiten