Home COLUMN Jaap Scholten over zijn oom Chuck Stork

COLUMN Jaap Scholten over zijn oom Chuck Stork

  • Gepubliceerd op: 25 oktober 2016
  • Laatste update 07 apr 2020
  • Auteur:
    Jaap Scholten
COLUMN Jaap Scholten over zijn oom Chuck Stork

Chuck Stork, een oom van Jaap Scholten, vertrok een eeuw geleden naar Amerika om het daar te maken. Tenminste, dat dacht de familie. Jaap ontdekte dat Chucks leven heel anders was verlopen.

Op een koude dag begin 1917 stapte de net 24-jarige Charles Theodoor Stork de loopplank op van de SS Noordam naar New York. Hij ging de Oude Wereld achter zich laten. Charles, of Chuck, was de oudere broer van mijn grootvader en was voorbestemd om een leidende rol te spelen in het familiebedrijf, de Stork Machinefabrieken in Hengelo. In zijn studententijd in Delft was hij de eerste importeur van Harley Davidson in de Lage Landen geweest. Charles was een mythe, een mysterie. Hij overleed in 1966, toen ik drie jaar oud was. Zijn leven was één groot succesverhaal. Tenminste, dat dacht de familie.
 

De Amerikaanse droom

Tijdens het Interbellum had hij op Broadway in New York zijn eigen vliegtuigwinkel. Hij vertegenwoordigde verschillende vliegtuigmerken op drie continenten, vloog kriskras over de wereld, was bevriend met Anthony Fokker, werkte met Howard Hughes aan straalmotoren, was manager van casino The Gold Nugget in Las Vegas en eindigde als burgemeester van Horizon City. Hij trouwde vijfmaal, waarvan eenmaal met een ex-Miss Hongarije. In 1928 bezocht Chuck zijn ouders in Hengelo. Hij bracht een Great Lakes-trainingsvliegtuig mee. En een Cadillac, waarmee hij door Twente toerde. Het was zijn laatste bezoek.

Achtendertig jaar later stierf Chuck arm als een kerkrat. Hij klapte met zijn auto op de middenpijler van een viaduct van de Sante Fe Railroad en was op slag dood. Hij ligt begraven in Alpine, in een kale vlakte van woestijngrond. Chuck leefde die nadagen in trailerhomes, verdiende geld als verkoper van accuvloeistof en als portier bij een hotel in Laredo. Dit alles ontdekte ik tijdens onderzoek voor mijn laatste boek.* Het gehucht waarvan hij burgemeester was had drie inwoners: Chuck en zijn gezin.
 

De zoektocht

De familie in Nederland wist dat zijn laatste echtgenote Ruth heette – achternaam onbekend – en dat er waarschijnlijk een zoon met haar was: Frank Kevin, geboren in 1953. Die zoon was misschien nog in leven, maar niemand had hem de afgelopen zestig jaar weten te traceren. Tijdens de research ontstond het idee te zoeken op Francisco Xavier, de Spaanse versie van Frank Kevin.

Bingo! Bij Boston, Massachusetts, leefde een schrijver met die naam. Op zijn website stond te lezen dat hij een Nederlandse vader had en een Mexicaanse moeder. Dit moest hem zijn! Bij het eerste mailcontact was Francisco erg op zijn hoede. We krijgen allemaal weleens mails die ons vertellen dat een onbekende nicht 6 miljoen Nigeriaanse dollars heeft achtergelaten, en of we even onze bank- en contactgegevens kunnen doorgeven. Francisco bekende dat hij getwijfeld had of hij op mijn e-mails moest antwoorden.
 

Francisco’s brief

De moeder van Francisco was als jonge vrouw zwanger geraakt en naar het klooster van de zusters van het Heilig Hart bij Monterrey gestuurd, met het idee ver weg van de wereld te bevallen en haar baby bij de nonnen achter te laten. Dat laatste weigerde zij. Ze werd door haar katholieke familie verbannen. Met secretaressebaantjes wist ze zichzelf en het kind in leven te houden. Toen het jongetje zes jaar was, ontmoette ze de veel oudere en aan lagerwal geraakte Chuck. Ze trouwden. Hij adopteerde haar zoon en gaf zo moeder en zoon de naam Stork en het Amerikaans burgerschap. Dankzij het huwelijk werd Ruth weer door haar eigen Mexicaanse familie in de armen gesloten. In de vijfde e-mail schreef Francisco mij:
 
Dear Jaap, 
Here are some pictures. My daughter Anna, who helped me to digitize these pictures, is away in Dublin visiting her Dutch boyfriend. He’s a very nice young man who graduated from Delft University. Their relationship is very serious and we are all hoping that it will lead to marriage. Charlie Stork would be happy to have a Dutch grandson-in-law and so would Jill (my wife) and I.

Met mijn Mexicaanse en Amerikaanse achterneven dronk ik tequila’s 

 
Dat was drie jaar geleden. Deze zomer, een eeuw nadat haar grootvader naar Amerika was afgereisd, kwam Anna Stork naar Nederland om hier te trouwen. Haar aanstaande echtgenoot uit Oost-Nederland had zij ontmoet in Kansas City, waar ze beiden waren dankzij een beurs voor getalenteerde technisch studenten. Ik weet de details van de ontmoeting niet, maar ik sluit niet uit dat Bart in de Amerikaans-Mexicaans-Hollandse Anna de Saksisch-Twentse waarden en normen herkende die Chuck had overgebracht op de jonge Francisco tijdens de zeven woestijnjaren in New Mexico en Texas.

De huwelijksceremonie vond plaats in de tuin van een kasteeltje bij Zeist. De bruid straalde. Een delegatie van de Nederlandse familie was aanwezig en ontmoette voor het eerst de verwanten uit Amerika. Er waren tranen bij de herenigde familie, we vielen elkaar in de armen, er speelde een mariachi-band, we dansten met de handen klappend in de lucht, en met mijn Mexicaanse en Amerikaanse achterneven sloeg ik aan de bar tequila’s naar binnen. Dankzij verloren zoon Chuck heb ik er ineens een grote familie bij.
 
* Bij het onderzoek naar Chuck hebben Chris Brand, Frank van Oortmerssen en Wendela Stork onmisbare hulp geboden.

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Dit artikel op Historischnieuwsblad.nl is alleen toegankelijk voor abonnees. Met liefde en zorg werken wij iedere dag weer aan de beste historische verhalen door toonaangevende historici. Steun ons door lid te worden voor maar €4,99 per maand, de eerste maand €1,99. Log in om als abonnee direct verder te kunnen lezen of sluit een abonnement af.

Nieuwste berichten

Ossietzky in het concentratiekamp, 1934.
Ossietzky in het concentratiekamp, 1934.
Artikel

Dissident ging liever naar het strafkamp dan op de vlucht

Net als Aleksej Navalny besloot de Duitse dissident Carl von Ossietzky zijn land niet te ontvluchten toen hij gevaar liep. Hij wist dat hij bovenaan de zwarte lijst van de nazi’s stond, maar bleef toch in Berlijn toen Hitler in 1933 de macht greep. ‘De opposant die over de grens vlucht, werpt al snel holle frasen zijn land in,’ meende hij. Die moed bekocht hij met de dood in een concentratiekamp.

Lees meer
Waffen SS'ers in Vught
Waffen SS'ers in Vught
Interview

‘Waffen-SS’ers dachten dat het verleden niet lang aan hen zou kleven’

Hoewel ze geen paspoort meer hebben, blijven veel Syriëgangers toch in Nederland. Ook in 1945 verloren mannen die zich bij de Duitsers hadden aangesloten hun Nederlanderschap. Maar de omgang met deze Waffen-SS’ers en de Syriëgangers verschilt volgens historicus Peter Romijn. ‘De huidige wetgeving draait om uitstoting, maar na de Tweede Wereldoorlog was ook sprake van re-integratie.’

Lees meer
Truman poseert met de Chicago Daily Tribune
Truman poseert met de Chicago Daily Tribune
Artikel

Een presidentskandidaat dump je niet zomaar

Terwijl Donald Trump en Joe Biden zich opmaken voor de verkiezingsstrijd, gaan er bij hun partijen stemmen op om alsnog voor een andere presidentskandidaat te kiezen. Maar het verleden leert dat het lastig is om een leidende kandidaat opzij te zetten.

Lees meer
Gaius spreekt het volk toe. Ets door Silvestre David Mirys, 1799.
Gaius spreekt het volk toe. Ets door Silvestre David Mirys, 1799.
Artikel

De populistische Gracchen beloofden gouden bergen

Populistische politici zijn van alle tijden. Na een mislukte carrière zag de Romein Tiberius Gracchus nog maar één uitweg: hij werd een volkstribuun die het volk beloofde wat het wilde horen. Of zijn plannen uitvoerbaar waren, deed er niet toe. Het ging hem om de macht. En dat gold ook voor zijn broer en opvolger Gaius.

Lees meer