Home Bombastische idealist

Bombastische idealist

Geertje Dekkers

Historicus en journalist

Gepubliceerd op: 27 augustus 2003

Update 7 april 2020

De Friese arts Gadso Coopmans sloot zich in de jaren tachtig van de achttiende eeuw aan bij de patriotten die tegen stadhouder Willem V in opstand kwamen. Die opstand werd gesmoord door een Pruisisch leger dat in 1787 de Republiek binnenviel en een groot deel van de patriotten verjoeg, onder wie Coopmans. 

In De opstand heeft C.D. Andriesse de belevenissen van Coopmans bewerkt tot een vie romancée, dat is geschreven alsof het de mémoires zijn van Coopmans zelf. Het boek begint tien jaar na Coopmans' vlucht, als hij na omzwervingen door het huidige Duitsland en België terecht is gekomen in Denemarken, op het eiland Øe. De Republiek der Zeven Vereenigde Provinciën is dan al met Franse hulp veranderd in de Bataafse Republiek en Coopmans zou allang kunnen terugkeren. Maar hij wil zijn hooggestemde idealen van vrijheid, gelijkheid en broederschap realiseren op het eiland, waar hij de natuur wil ontginnen en de mensen probeert te overtuigen van zijn verlichte idealen. 
Zijn mémoires zijn voor een groot deel gewijd aan die idealen, en aan de filosofische theorieën die eraan ten grondslag liggen. Coopmans wil ze verwezenlijken, en daarin stelt hij zich niet bescheiden op. Hij vergelijkt zijn ontginningswerk op Øe met dat van Peter de Grote, en als hij in het Latijn dicht, ziet hij zichzelf als een nieuwe Vergilius. 
Maar dat is overmoedig. Coopmans' schrijfstijl is nogal bombastisch en de ontginningen op Øe lopen niet voorspoedig. Net als zijn oude vrienden in de Bataafse Republiek wordt Coopmans van alle kanten tegengewerkt bij het uitvoeren van zijn plannen. Grotendeels is dat zijn eigen schuld, omdat hij niet trouw is aan de idealen waarover hij zo verheven schrijft. 
Om van Øe het paradijs te maken waar hij van droomt, heeft Coopmans mankracht nodig, en hij heeft onvoldoende geld om daarvoor te betalen. De Deense vissers, die mooie beloften over vrijheid en gelijkheid hebben gekregen, willen echter niet meer als lijfeigene werken. Coopmans is verontwaardigd over hun verzet, maar de moderne lezer kan niet anders dan sympathie hebben voor de Denen.

Nieuwste berichten

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad
Artikel

Het Russische parlement heeft nooit veel te vertellen gehad

De Russen gaan van 18 tot en met 20 september naar de stembus om de 450 leden van het parlement – de Staatsdoema – te kiezen. Dat deze verkiezingen geen ‘feest van de democratie’ zijn, past in de politieke geschiedenis van Rusland. Een echte parlementaire cultuur kon daar nooit opbloeien 4 oktober 1993. Tanks die...

Lees meer
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten
Artikel

Verkiezingsfraude kwam regelmatig voor in de Verenigde Staten

Zogenaamd om stemfraude bij de komende congresverkiezingen in Amerika te voorkomen, pleit Donald Trump voor landelijke regels die voor alle staten moeten gelden. Hij is er wat laat mee, want de echte wanpraktijken bij Amerikaanse verkiezingen dateren vooral van de negentiende eeuw en de eerste helft van de twintigste eeuw. Dit artikel krijg je van...

Lees meer
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Keeper Farzaneh Tavasoli van het Iraanse zaalvoetbalteam in 2025.
Artikel

Iraanse sporters dagen de macht uit

In Iran vormen sport, protest en politiek al eeuwenlang een nauw verweven, maar ook conflictueuze drie-eenheid. Nu zijn het vaak vrouwelijke voetballers die van zich laten horen. Ooit waren het worstelaars, vertelt politicoloog Caroline Azad. Gholamreza Takhti is een legende in Iran. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werd deze worstelaar – ‘met...

Lees meer
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Loginmenu afsluiten