Home BOEKEN: Marita Mathijsen, Historiezucht. De obsessie met het verleden in de negentiende eeuw

BOEKEN: Marita Mathijsen, Historiezucht. De obsessie met het verleden in de negentiende eeuw

Jan Dirk Snel

Historicus

Gepubliceerd op: 16 december 2013

Update 7 april 2020

De verste grens tussen geschiedenis en menselijk geheugen lijkt te liggen op ongeveer tweehonderd jaar. Soms herinneren mensen zich dingen die hun grootouders hun verteld hebben en die zij weer van hun grootouders hadden. In Historiezucht geeft Marita Mathijsen een aantal voorbeelden van zaken die ze van haar grootvader of diens generatiegenoten gehoord heeft, bijvoorbeeld over vervaarlijke kozakken die in 1813 het land overspoelden. Vijf generaties – dat lijkt wel de uiterste grens te zijn tussen herinnering en geschiedenis.


Mathijsens boek gaat hoofdzakelijk over het omslagpunt rond 1800 en de daaropvolgende decennia, toen geschiedenis ineens enorm gedemocratiseerd én geïnstitutionaliseerd werd. Dat had veel te maken met omwentelingen als de Franse en de Bataafse Revolutie. Die wierpen de bestaande orde omver en vernielden die soms fysiek – denk aan adellijke grafmonumenten –, maar verklaarden ze daarmee ook tot geschiedenis: dat wat nu helemaal voorbij was.

Het was ook het moment dat Nederland ruim tweehonderd jaar bestond en de stichting ervan dus echt geschiedenis was geworden. Mathijsen richt zich vooral op Nederland, maar plaatst de ontwikkelingen in een breed Europees verband.

Belangstelling voor geschiedenis was er natuurlijk altijd wel geweest, en een kenmerk van de Verlichting was nu juist dat men de menselijke geschiedenis vaak als een lange weg van barbarij naar beschaving ging beschouwen. Maar dat was vooral een aangelegenheid van rijken en geleerden. Begin negentiende eeuw werd geschiedenis iets voor gewone mensen. Mathijsen zelf denkt dat de nadruk op het verinnerlijken en toe-eigenen van de historie de belangrijkste bijdrage van haar verhandeling is, en daar heeft ze volgens mij helemaal gelijk in.

Ze schreef een prachtig boek, dat op een ontspannen, persoonlijke toon verhaalt hoe besef van het verleden doordrong in het alledaagse leven van mensen. Een brede waaier van onderwerpen komt daarbij aan de orde. Geschiedenis was immers niet alleen meer het verhaal van grote politieke daden, maar ook dat van de letterkunde, van de kunsten, van monumentale gebouwen, standbeelden en voorwerpen, van menselijke zeden. Schoolboeken, kinderboeken en illustraties komen uitgebreid aan de orde.

Geschiedenis was deels een functie van het nationalisme dat voortkwam uit de vormgeving van moderne staten. Dat was in Nederland ook wel enigszins zo, maar toch wat milder dan elders, omdat een nationale identiteit al behoorlijk gevormd was. Maar na de jaren van Franse overheersing werd die nu nog duidelijker gevierd. Toen Tollens in zijn nieuwe semiofficiële volkslied zong dat Nederlands bloed nu ‘van vreemde smetten vrij’ door de aderen vloeide, ging dat ook over inwoners van Namen of Doornik.

Het leukste hoofdstuk is misschien wel dat met de grappige titel ‘Een hoofdstuk apart over Zuid-Nederland en de letterkunde in de tijd van het Verenigd Koninkrijk’. In de eerste vijftien jaar van het koninkrijk dropte het noorden diverse hoogleraren Nederlandse letterkunde in het zuiden, maar liet het niemand vanuit het Franstalige zuiden naar het noorden komen. Uiteindelijk had het Nederlands de taal van het hele land moeten worden. Het is niet gelukt.

Mathijsens boek, dat men vooral moet lezen vanwege de vele mooie verhalen, kan volgens mij ook een bijdrage leveren aan de hedendaagse discussie. De grote les is dat er vele manieren bestaan om geschiedbewustzijn over te dragen.

Historici vormen misschien wel de wetenschappelijke groep die in maatschappelijke debatten het sterkst voor het eigen
bestaansrecht opkomt. Maar het is goed daarbij in het oog te houden dat het om de zaak en niet om het vak gaat.

Ook nu wordt belangstelling voor de historie niet alleen bevorderd door geschiedenisonderwijs of (nationale) historische musea, maar zeker zo sterk door aandacht te vestigen op de historische dimensie van literatuur, muziek, kunst, religie en filosofie – ja, zelfs op de achtergronden van wiskunde, natuurkunde en technologie.

Historiezucht. De obsessie met het verleden in de negentiende eeuw
Marita Mathijsen

511 p. Vantilt, € 32,50 (tot 15 januari 2014 € 29,50)

Nieuwste berichten

Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Een kamp van Artsen zonder Grenzen in Tsjaad.
Artikel

Artsen zonder Grenzen: onafhankelijk, maar nooit apolitiek

Een groep artsen die vond dat het Rode Kruis niet genoeg deed tegen mensenrechtenschendingen in Biafra, stichtte in 1971 de medische hulporganisatie Artsen zonder Grenzen. De initiatiefnemers wilden volledig apolitiek opereren, maar dat bleek in de praktijk vrijwel onmogelijk. Médecins Sans Frontières (MSF), de moederorganisatie van Artsen zonder Grenzen, is een medische internationale hulporganisatie. Momenteel biedt MSF hulp in Nepal na een dodelijke overstroming en is de organisatie werkzaam in Oekraïne en Gaza, waar ze...

Lees meer
Shortlist bekend Libris Geschiedenis Prijs 2026
Shortlist bekend Libris Geschiedenis Prijs 2026
Nieuws

Shortlist bekend Libris Geschiedenis Prijs 2026

De shortlist met vijf genomineerden voor de Libris Geschiedenis Prijs 2026 is vandaag bekendgemaakt in radioprogramma OVT door juryvoorzitter Frits Spits. Genomineerd zijn: Over de Libris Geschiedenis Prijs De Libris Geschiedenis Prijs bekroont historische boeken die een algemeen publiek aanspreken. De criteria zijn dat het boek een oorspronkelijk onderwerp heeft, prettig leesbaar is geschreven en...

Lees meer
Socialisten in Manhattan in 1912
Socialisten in Manhattan in 1912
Artikel

Waarom heeft Amerika geen echte socialisten?

Een deel van de Democratische kiezers wil dat de partij afslaat naar links. Maar in de Amerikaanse politiek kreeg het socialisme nog nooit voet aan de grond. Al in 1906 schreef een Duitse socioloog hoe dat kwam: Amerika had een gebrek aan boze arbeiders. Het lijdt geen twijfel dat veel Democratische kiezers genoeg hebben van...

Lees meer
Sovjetkaart van Londen uit 1985
Sovjetkaart van Londen uit 1985
Artikel

De Sovjets hadden de beste kaarten, maar niemand mocht ze zien

Tijdens de Koude Oorlog reisden Sovjetspionnen de wereld over om het Westen in kaart te brengen. Civiele en militaire infrastructuur werden tot in detail vastgelegd. Om de vijand te misleiden stopten de Sovjets bewust fouten in hun kaarten, maar daar werden hun eigen burgers de dupe van. Tallinn, 1989. Onder toezicht van gewapende soldaten stapt...

Lees meer
Loginmenu afsluiten