Home Angst voor kerncentrales is plooibaar

Angst voor kerncentrales is plooibaar

Nu kernenergie weer op de politieke agenda staat, laait ook de discussie over de risico’s op. Volgens historicus Christ Klep hebben burgers een irrationele perceptie van gevaar.

Angst voor kerncentrales is plooibaar
foto Piet den Blanken / Hollandse Hoogte Nederland, Borssele, 7 april 1979 Demonstratie tegen kernenergie, duizenden demonstraten lopen in maart 1979 van het dprp Borsele naar de kerncentrale op het industrieterrein bij vlissingen, nog in de gemeente Borsele, om te protesteren tegen kernenergie. Aanleiding is de ramp in de kerncentrale Three Mile Island in Harrisburg, Pennsylvania in de Verenigde Staten. Het ongeluk in Harrisburg leidde samen met de latere ramp in Tsjernobyl (1986) tot een wereldwijde bewustwording van de risico's van kernenergie. foto Pietden Blanken / Hollandse Hoogte

Christ Klep

Militair historicus

Gepubliceerd op: 14 maart 2023

Update 1 juli 2024

Waarom nu?

Japan kampt met stijgende energieprijzen en wil daarom de grootste kerncentrale ter wereld heropenen.

Mark Rutte stelde in maart 2021 voor om een kerncentrale te bouwen in de Eemshaven. De VVD-lijsttrekker slikte het plannetje snel weer in, tot opluchting van veel Groningers en de regering van de Duitse deelstaat Nedersaksen. Die vond zo’n nieuwe kerncentrale dicht bij de grens een akelig idee.

Het is een goed voorbeeld van een irrationele risicoperceptie, legt Klep uit. ‘De gevolgen van een kernramp zouden sowieso grensoverschrijdend zijn, waar in Nederland je zo’n centrale ook neerzet. Het is dan ook een broodje-aapverhaal dat kerncentrales altijd dicht bij landsgrenzen worden gebouwd om de risico’s te spreiden. Bij het kiezen van locaties wordt gekeken naar de aanwezigheid van geschikt oppervlaktewater en elektrische infrastructuur.’

Omdat straling onzichtbaar is, boezemt kernenergie veel angst in. Niemand wil een centrale in zijn achtertuin. Maar als die er toch komt, blijken de omwonenden in de praktijk zelden te verhuizen. Klep: ‘Na de ramp met de reactor van Three Miles Island in 1979 is de bevolkingsdichtheid van de omgeving alleen maar toegenomen. Mensen compenseren hun angst door tegen zichzelf te zeggen dat hun niets zal overkomen. Dat is evengoed irrationeel. Hun risicoperceptie verandert ook drastisch als de overheid zorgt voor extra veiligheidsmaatregelen, geld of banen.’

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Begrijp het heden, begin bij het verleden: met HN Actueel lees je historische achtergronden bij het nieuws van nu. Je leest al voor €4,99 per maand.

Dit artikel is gepubliceerd in Historisch Nieuwsblad 7 - 2021

Nieuwste berichten

Beatrice de Graaf
Beatrice de Graaf
Column

‘De overlevenden van de oorlog snakten naar iets motiverends’

Waarom schoten er direct na 1945 zoveel voetbalstadions uit de grond in Duitsland? Hadden de mensen daar nietiets beters te doen? Soms wordt boeiende geschiedenis geschreven door uit te gaan van wat mensen samenbindt in tijden van crisis. En nee, dat zijn niet altijd zware woorden of abstracte vergezichten. Dat kan ook het vooruitzicht van...

Lees meer
‘De taboes moeten plat’
‘De taboes moeten plat’
Interview

‘De taboes moeten plat’

Religieus geweld bestáát, betoogt religiewetenschapper Kaj Brens in zijn eerste boek Heilige huisjes. Draai er dus niet omheen. ‘Als je de oorzaken niet onder ogen wilt zien, kom je nooit aan de oplossing toe.’  Zijn boek Heilige huisjes is geboren uit frustratie. Kaj Brens ergerde zich in 2015 na de aanslag op de redactie van...

Lees meer
Emilie Charlotte Knappert. Foto door J. Goedeljee, Leiden, circa 1900.
Emilie Charlotte Knappert. Foto door J. Goedeljee, Leiden, circa 1900.
Artikel

‘Het beste wat u geven kunt, is uw hart’

Als kind wilde Emilie Knappert bloemen planten in de zwartgeblakerde arbeiderswijken van Schiedam. Dan zou het leven van de arbeiders mooier worden, dacht ze, en misschien ook rechtvaardiger. Al vroeg voelde ze dat armoede niet werd opgelost door geld te geven. Het was belangrijker dat mensen leerden hun leven mooier te maken en ergens trots...

Lees meer
Het landschap nabij de abdij van Rolduc. Schilderij door Alexander Schaepkens, 1852.
Het landschap nabij de abdij van Rolduc. Schilderij door Alexander Schaepkens, 1852.
Artikel

Limburg is liever Duits 

Limburg was van 1839 tot 1867 zowel Nederlands als Duits. De plattelandsbevolking had er weinig op met Den Haag en wilde liever volledige aansluiting bij de buren. Even leek het alsof de Duitsers de liefde van de Limburgers zouden beantwoorden.  ‘Ik voor mij zoude het liefst het oude huisgezin zien bevestigen.’ Het liberale Tweede Kamerlid...

Lees meer
Loginmenu afsluiten