Home De Stelling: ‘De betekenis van paus Johannes Paulus II wordt overschat’

De Stelling: ‘De betekenis van paus Johannes Paulus II wordt overschat’

  • Gepubliceerd op: 30 mei 2011
  • Update 07 apr 2020
  • Auteur:
    Maurice Blessing

Anton van Hooff:
‘Johannes Paulus II was een typisch Poolse katholiek: naïef gelovig, nationalistisch, conservatief en een nogal kleffe Maria-fan. Daarom spreekt hij mij persoonlijk niet aan. Maar in de Europese geschiedenis heeft hij juist vanwege deze vreselijke eigenschappen een belangrijke rol kunnen spelen.

Ik zou hem daarom willen vergelijken met Churchill. Dat was ook zo’n ideologische bulldozer, wars van compromissen. Juist dáárom was hij de juiste man op de juiste plaats toen compromisloos verzet tegen het nazisme geboden was. Waar Churchill zijn kracht haalde uit zijn niet-aflatende geloof in het Britse Rijk, putte Johannes Paulus II die uit zijn onwrikbare geloof in de dogma’s van de katholieke kerk. Het was zijn scherpe ideologische stellingname die ervoor zorgde dat de communisten niet tegen hem op konden.

De politieke omwentelingen in Oost-Europa vonden hun oorsprong in Polen. Binnen Polen kon de oppositie aanvankelijk weinig uitrichten, maar met Johannes Paulus II – ongekend populair bij het volk en veilig geborgen in het Vaticaan – beschikte zij over een machtig breekijzer. Iedere keer dat vakbondsleider Walesa en zijn medestanders op audiëntie gingen in Rome werd hun zelfbewustzijn versterkt. Een Poolse paus die diplomatiek was opgetreden en progressieve hervormingen bepleitte had nooit deze historische rol in de strijd tegen het communisme kunnen spelen.’

James Kennedy:
‘De ontbinding van het communistische systeem in Oost-Europa was al gaande toen Johannes Paulus II tot paus werd benoemd. Hij heeft dit proces hooguit versneld in die communistische landen waar veel katholieken wonen, zoals Polen. In zijn strijd tegen het communisme ligt dan ook niet zijn grootste historische belang.

Daarentegen kan zijn betekenis voor de katholieke kerk moeilijk worden overschat. Wat dat betreft was zijn optreden op twee terreinen van blijvende invloed. Door zijn vele internationale reizen en charismatische optredens heeft Johannes Paulus II zijn functie, en daarmee de katholieke kerk, op de kaart gezet. Aan hem danken we de notie van de paus als wereldleider en media-celebrity. Wellicht nog belangrijker zijn de conservatieve standpunten die hij heeft gearticuleerd, en die zijn opvolgers niet zomaar kunnen terugdraaien.

Wij zijn geneigd te denken dat de katholieke kerk met dit conservatisme met de rug naar de wereld is gaan staan. Maar niets is minder waar. Deze paus mag dan progressieve westerse katholieken van de kerk hebben vervreemd, zijn boodschap past bij het katholicisme zoals dat wordt beleefd op de continenten die – statistisch gezien – de toekomst van het katholicisme belichamen: Afrika, Zuid-Amerika en Azië. Hij heeft de katholieke kerk daarmee klaargestoomd voor de eenentwintigste eeuw.’

Ruth Oldenziel:
‘Paus Johannes Paulus II is wel beschreven als de man die eigenhandig het communisme onderuit heeft gehaald. Dat is lichtelijk overdreven, maar zijn rol in de ondergang van het communisme in Oost-Europa is niettemin bijzonder groot geweest. Terecht stelt historicus Timothy Garton Ash dat er zonder deze paus geen Solidarnosc was geweest, zonder Solidarnosc geen Gorbatsjov, en zonder de laatste geen val van de Muur.

De vooraanstaande rol die Polen heeft gespeeld in de ondergang van het communisme verdient meer aandacht. Deze paus was hiervoor al van belang toen hij nog Karel Wojtyla heette en bisschop van Krakau was. Net buiten die stad bouwden de communisten in 1949 de socialistische modelgemeenschap Nowa Huta rondom de meest moderne staalfabriek. Hier moest “de nieuwe socialistische mens” opgroeien. Ironisch genoeg lag hier juist de kiem van de tegenbeweging.

“De nieuwe mens” had lak aan religie. Daarom stond in Nowa Huta geen kerk. Wojtyla steunde de twintig jaar durende strijd van de arbeiders voor een eigen kerk, die een hoeksteen zou worden voor Solidarinosc. In 1977, een jaar voor zijn inauguratie als paus, bekroonde hij deze strijd met zijn persoonlijke inwijding van de nieuwe kerk. De nieuwe paus nam zijn eerdere strijd dus mee naar een internationaal podium, waarna hij die weer terugbracht naar Polen.’

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Begrijp het heden, begin bij het verleden: met HN Actueel lees je historische achtergronden bij het nieuws van vandaag. Je hebt al een abonnement voor €4,99 per maand.

Nieuwste berichten

Columnist Philip Dröge
Columnist Philip Dröge
Column

MTV zomaar verdwenen? Ik word oud

Het was maar een televisiezender. En ook nog eentje waarvoor je met je afstandsbediening naar de driedubbele cijfers moest doorklikken. Ergens tussen Baby TV en Euronews, in dat digitale niemandsland, hield MTV Music stand. Ballingschap is een groot woord, maar toch: niemand kwam er meer, in die slechte buurt. Ik ook niet. Waarom zou ik?...

Lees meer
Hadjememaar wordt aangekleed als een echte heer, 1921.
Hadjememaar wordt aangekleed als een echte heer, 1921.
Artikel

In 1921 stond er een malle zwerver op de kieslijst

In 1921 veroverde de drankzuchtige ‘straatartiest’ Had-je-me-maar een zetel in de Amsterdamse gemeenteraad. Hij was naar voren geschoven door een groep anarchisten en plaatste de overheid voor een lastig vraagstuk: hoe moet je in een democratie omgaan met schertskandidaten? ‘Een politiek schandaal,’ kopte De Telegraaf in de vroege ochtend van 28 april 1921. De opwinding...

Lees meer
De voorzitter van de Atlantische Commissie, mevrouw Hannie van Leeuwen, opent de 'reizende' NAVO-tentoonstelling in de hal van het station Den Haag Centraal. Links het VVD-Tweede Kamerlid, A. Ploeg, NL790703-26, 1979 VII 4, QAH9,Kunst en cultuur/Tentoonstellingen, QAK26,Overheid en politiek/Landelijke overheid en politiek/Krijgsmacht, Leeuwen, Hannie van, Ploeg, Ad
De voorzitter van de Atlantische Commissie, mevrouw Hannie van Leeuwen, opent de 'reizende' NAVO-tentoonstelling in de hal van het station Den Haag Centraal. Links het VVD-Tweede Kamerlid, A. Ploeg, NL790703-26, 1979 VII 4, QAH9,Kunst en cultuur/Tentoonstellingen, QAK26,Overheid en politiek/Landelijke overheid en politiek/Krijgsmacht, Leeuwen, Hannie van, Ploeg, Ad
Artikel

NAVO-tentoonstelling gestolen en beklad: actievoerders noemden het oorlogshitserij

Antimilitaristische actievoerders hadden het eind jaren zeventig gemunt op een reizende NAVO-tentoonstelling. Ze hekelden de oorlogspropaganda en organiseerden daarom eigen anti-NAVO-exposities. ‘Wat heeft u liever, een atoombom of een neutronenbom?’ In het ochtendgloren lag de Maastrichtse stationshal er treurig bij. Die septembernacht in 1979 hadden onbekenden vrijwel de gehele ‘Nederland 30 Jaar in de NAVO’-tentoonstelling...

Lees meer
Vetorecht was voor de Republiek ook al een groot probleem
Vetorecht was voor de Republiek ook al een groot probleem
Artikel

Vetorecht was voor de Republiek ook al een groot probleem

Door bestuurlijke chaos dreigde de Nederlandse Republiek ten onder te gaan. Eén dwarsliggende stad of provincie kon de besluitvorming op nationaal niveau verlammen. Dat ging zo niet langer, vond de regent Simon van Slingelandt. Hij maakte een hervormingsplan, dat in Den Haag menigeen in de gordijnen joeg. Lang had Nederland er niet zo beroerd voor...

Lees meer
Loginmenu afsluiten