Vanaf 1950 bevochten Noord-Korea (bijgestaan door de Sovjet-Unie) en Zuid-Korea (geholpen door de VS) elkaar drie jaar lang. Zestig jaar geleden, op 27 juli 1953, sloten ze een wapenstilstand. De 38ste breedtegraad werd de voorlopige scheidslijn tussen de twee landen en aan beide zijden kwam een bufferzone van twee kilometer breed. Aangezien de landen nooit vrede hebben gesloten, geldt voor deze gedemilitariseerde strook nog steeds een toegangsverbod voor alle partijen.
In het noorden bewaken 1,2 miljoen manschappen de scheidslijn. En Zuid-Korea heeft 650.000 goed getrainde militairen aan de grens, en nog eens 28.500 Amerikanen met kernwapens. Die kant van de scheidslijn doet bovendien dienst als toeristenattractie, waar dagelijks busladingen toeristen de Koude Oorlog-sfeer aan den lijve komen ondervinden.
Ecologen van het Zuid-Koreaanse ministerie van Milieu strijden een tweede strijd om de gedemilitariseerde zone. Dankzij de dreigende militairen, de landmijnen en prikkeldraadversperringen is de grensstrook ongerept. Op de 960 vierkante kilometer gedijen in totale rust watervogels, reeën, adelaars en eenden, en volgens één zonderlinge dierenliefhebber zelfs de zeldzame Siberische witte beer.
Toch wees de UNESCO in juli 2012 de aanvraag om er een beschermd gebied van te maken af. Zonder de toestemming van Noord-Korea gaat dat niet, was het argument. Voor de natuur is dat geen probleem, want die blijft beschermd zolang de twee Korea’s officieel in oorlog met elkaar blijven.
