Home BOEKEN: Marita Mathijsen, Historiezucht. De obsessie met het verleden in de negentiende eeuw

BOEKEN: Marita Mathijsen, Historiezucht. De obsessie met het verleden in de negentiende eeuw

  • Gepubliceerd op: 16 dec 2013
  • Update 07 apr 2020
  • Auteur:
    Jan Dirk Snel

De verste grens tussen geschiedenis en menselijk geheugen lijkt te liggen op ongeveer tweehonderd jaar. Soms herinneren mensen zich dingen die hun grootouders hun verteld hebben en die zij weer van hun grootouders hadden. In Historiezucht geeft Marita Mathijsen een aantal voorbeelden van zaken die ze van haar grootvader of diens generatiegenoten gehoord heeft, bijvoorbeeld over vervaarlijke kozakken die in 1813 het land overspoelden. Vijf generaties – dat lijkt wel de uiterste grens te zijn tussen herinnering en geschiedenis.


Mathijsens boek gaat hoofdzakelijk over het omslagpunt rond 1800 en de daaropvolgende decennia, toen geschiedenis ineens enorm gedemocratiseerd én geïnstitutionaliseerd werd. Dat had veel te maken met omwentelingen als de Franse en de Bataafse Revolutie. Die wierpen de bestaande orde omver en vernielden die soms fysiek – denk aan adellijke grafmonumenten –, maar verklaarden ze daarmee ook tot geschiedenis: dat wat nu helemaal voorbij was.

Het was ook het moment dat Nederland ruim tweehonderd jaar bestond en de stichting ervan dus echt geschiedenis was geworden. Mathijsen richt zich vooral op Nederland, maar plaatst de ontwikkelingen in een breed Europees verband.

Belangstelling voor geschiedenis was er natuurlijk altijd wel geweest, en een kenmerk van de Verlichting was nu juist dat men de menselijke geschiedenis vaak als een lange weg van barbarij naar beschaving ging beschouwen. Maar dat was vooral een aangelegenheid van rijken en geleerden. Begin negentiende eeuw werd geschiedenis iets voor gewone mensen. Mathijsen zelf denkt dat de nadruk op het verinnerlijken en toe-eigenen van de historie de belangrijkste bijdrage van haar verhandeling is, en daar heeft ze volgens mij helemaal gelijk in.

Ze schreef een prachtig boek, dat op een ontspannen, persoonlijke toon verhaalt hoe besef van het verleden doordrong in het alledaagse leven van mensen. Een brede waaier van onderwerpen komt daarbij aan de orde. Geschiedenis was immers niet alleen meer het verhaal van grote politieke daden, maar ook dat van de letterkunde, van de kunsten, van monumentale gebouwen, standbeelden en voorwerpen, van menselijke zeden. Schoolboeken, kinderboeken en illustraties komen uitgebreid aan de orde.

Geschiedenis was deels een functie van het nationalisme dat voortkwam uit de vormgeving van moderne staten. Dat was in Nederland ook wel enigszins zo, maar toch wat milder dan elders, omdat een nationale identiteit al behoorlijk gevormd was. Maar na de jaren van Franse overheersing werd die nu nog duidelijker gevierd. Toen Tollens in zijn nieuwe semiofficiële volkslied zong dat Nederlands bloed nu ‘van vreemde smetten vrij’ door de aderen vloeide, ging dat ook over inwoners van Namen of Doornik.

Het leukste hoofdstuk is misschien wel dat met de grappige titel ‘Een hoofdstuk apart over Zuid-Nederland en de letterkunde in de tijd van het Verenigd Koninkrijk’. In de eerste vijftien jaar van het koninkrijk dropte het noorden diverse hoogleraren Nederlandse letterkunde in het zuiden, maar liet het niemand vanuit het Franstalige zuiden naar het noorden komen. Uiteindelijk had het Nederlands de taal van het hele land moeten worden. Het is niet gelukt.

Mathijsens boek, dat men vooral moet lezen vanwege de vele mooie verhalen, kan volgens mij ook een bijdrage leveren aan de hedendaagse discussie. De grote les is dat er vele manieren bestaan om geschiedbewustzijn over te dragen.

Historici vormen misschien wel de wetenschappelijke groep die in maatschappelijke debatten het sterkst voor het eigen
bestaansrecht opkomt. Maar het is goed daarbij in het oog te houden dat het om de zaak en niet om het vak gaat.

Ook nu wordt belangstelling voor de historie niet alleen bevorderd door geschiedenisonderwijs of (nationale) historische musea, maar zeker zo sterk door aandacht te vestigen op de historische dimensie van literatuur, muziek, kunst, religie en filosofie – ja, zelfs op de achtergronden van wiskunde, natuurkunde en technologie.

Historiezucht. De obsessie met het verleden in de negentiende eeuw
Marita Mathijsen

511 p. Vantilt, € 32,50 (tot 15 januari 2014 € 29,50)

Dit artikel is exclusief voor abonnees

Begrijp het heden, begin bij het verleden: met HN Actueel lees je historische achtergronden bij het nieuws van nu. Lees de eerste maand met korting voor €1,99

Nieuwste berichten

Anton Mussert met zijn vrouw Rie tijdens een Hagespraak in Lunteren, 22 juni 1940.
Anton Mussert met zijn vrouw Rie tijdens een Hagespraak in Lunteren, 22 juni 1940.
Interview

Auke Kok: ‘Mussert had je buurman kunnen zijn’

Hij was eerzuchtig, brutaal en zonder empathie. Maar ook getalenteerd, dapper en eigenlijk best charismatisch. Anton Mussert krijgt van zijn biograaf Auke Kok een menselijk gezicht. ‘Ik heb de indruk dat zijn vader altijd over zijn schouder meekeek.’ Het begon met dozen vol brieven en ander persoonlijk materiaal van Anton Mussert. Ze lagen al jaren...

Lees meer
Een Moor en een Europeaan schaken. Afbeelding uit het Libro de axedrez.
Een Moor en een Europeaan schaken. Afbeelding uit het Libro de axedrez.
Nieuws

Middeleeuwse schakers keken niet naar status

Bij een middeleeuws potje schaak verdween sociale hiërarchie even naar de achtergrond. Eigentijdse manuscripten, schilderijen en schaakstukken laten zien dat schaakspelers van verschillende sociale en culturele achtergronden het op gelijke voet tegen elkaar konden opnemen, betoogt Cambridge-historicus Krisztina Ilko in vaktijdschrift Speculum. Volgens Ilko was schaken een manier om de sociale normen uit te dagen:...

Lees meer
Een visser op een Romeinse mozaïek uit de tweede eeuw.
Een visser op een Romeinse mozaïek uit de tweede eeuw.
Recensie

Fik Meijer schrijft een liefdesverklaring aan de Middellandse Zee

Nog één keer maakt oudhistoricus Fik Meijer een reis naar de Middellandse Zee. In zijn jongste boek kijkt hij terug op een leven dat in het teken stond van de klassieke Oudheid. Melancholisch, in de rouw, vindt hij zo ook troost. ‘De zee! De zee!’ (‘Thalassa! Thalassa!’) riepen Griekse huurlingen toen ze in 400 v.Chr....

Lees meer
De moai’s op Rapa Nui (Paaseiland).
De moai’s op Rapa Nui (Paaseiland).
Nieuws

Ratten verwoestten de bossen op Paaseiland 

Een explosieve rattenpopulatie was de grootste factor voor het verdwijnen van de bomen op Paaseiland. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van archeoloog Carl Lipo en antropoloog Terry Hunt aan de universiteiten van Arizona en Binghamton.  Jarenlang werden vooral de eilandbewoners scheef aangekeken op de ontbossing. Zij zouden de boomstammen hebben gebruikt om hun beroemde beelden...

Lees meer
Loginmenu afsluiten