Home BOEKEN: Herman Böhl, Wibaut de Machtige. Een biografie

BOEKEN: Herman Böhl, Wibaut de Machtige. Een biografie

Hans Renders

Hoogleraar geschiedenis

Gepubliceerd op: 16 december 2013

Update 7 april 2020

De biografie van Florentinus Wibaut (1859-1936), geschreven door de politicoloog Herman de Liagre Böhl, roept een vraag op: was Wibaut ooit uitgegroeid tot de machtigste wethouder van Amsterdam en grondlegger van het ‘wethouderssocialisme’, als hij in zijn Middelburgse tijd níét was begonnen als liberaal en schatrijk ondernemer?


Hoewel Liagre Böhl veel aandacht besteedt aan Wibauts besognes als internationaal houthandelaar, had ik wel iets meer willen lezen over zijn contacten met de Amsterdamse ondernemers. Want die moeten er volop zijn geweest, omdat hij tussen 1914 en 1931 jarenlang onder meer de portefeuilles Volkshuisvesting en Financiën beheerde.

Wibaut was al 45 jaar toen hij naar Amsterdam vertrok. Het katholicisme en liberalisme had hij afgezworen. In Middelburg had hij veel geleerd van zijn vriend P.L. Tak, die al eerder naar de hoofdstad was vertrokken, om er een bekend politiek publicist te worden.

Hoewel Wibaut beslist geen theoreticus van het socialisme was, publiceerde hij aan de lopende band artikelen in het Sociaal Weekblad, De Kroniek, De Nieuwe Tijd, Het Weekblad en Het Volk. Bovendien schreef hij samen met zijn beroemde echtgenote, de feministisch socialiste Mathilde Berdenis van Berlekom, het geruchtmakende boek Wordend huwelijk (in de biografie die G.W.B. Borrie in 1968 van Wibaut publiceerde wordt daar nauwelijks aandacht aan besteed) en voltooide hij vlak voor zijn dood de lijvige autobiografie Memoires.

Met al deze prachtige bronnen, en natuurlijk de documentatie rondom zijn politieke handwerk, kon de biograaf als het ware theorie en praktijk van Wibauts opvattingen vergelijken. Macht mildert, zoveel wordt wel duidelijk uit dit levensverhaal. Wibaut wist in politieke discussies, ook met internationaal voormannen van het socialisme, zijn mannetje te staan, en was zelfs zeer actief betrokken bij de Volkenbond, maar hij bouwde zijn gezag toch vooral op met het praktisch geënte wethouderssocialisme. Het succes was groot; ‘de Machtige’ werd hij genoemd, of ‘de Onderkoning van Amsterdam’.

Het mag dan wel de – ook al zo beroemde – wethouder Monne de Miranda zijn die voor zoveel sociale woningbouw gezorgd heeft in Amsterdam, de aanzet daartoe kwam van Wibaut. Hij was de SDAP’er die sociale omstandigheden liet prevaleren boven economische wetten in de woningbouw, die begreep dat het verheffen van de arme arbeider ook nodig was uit een welbegrepen eigenbelang van de middenklasse.

Liagre Böhl illustreert dat met een mooie anekdote: toen Wibaut op de trein stond te wachten, zei een kennis: ‘Nu neem ik afscheid van U, want ik reis 2de klasse en U als socialist natuurlijk 3e.’ Wibaut: ‘Dan hebt U van het socialisme weinig begrepen: de bedoeling is niet dat de gegoeden het zo slecht krijgen als de arbeiders, maar dat de arbeiders het zo goed krijgen als de gegoeden. Ik reis 1e klas – er is geen betere.’

Een mooi citaat, dat bovendien duidelijk maakt dat Wibaut helemaal geen marxist was die de klassenmaatschappij aanviel, maar een overtuigd Fabian: welgestelden moeten aangesproken worden op het sociale vraagstuk. Hij vond het ook helemaal niet nodig dat tot het socialisme bekeerde kapitalisten hun geld moesten inleveren. Uit deze biografie wordt duidelijk dat Wibaut zelf ‘sloten’ geld uit eigen zak gaf aan de socialistische beweging.

De bewondering van Liagre Böhl voor Wibaut is duidelijk. Maar kritiek is er ook. Als houthandelaar deinsde Wibaut er niet voor terug handel te drijven met corrupte tussenhandelaren. En ook niet fraai was zijn enthousiaste ondersteuning op een internationaal congres van de Spaanse dictator Prima de Rivera. Waarschijnlijk uit luiheid om zich echt te verdiepen in wat er gezegd werd.

Wibaut heeft zich op vele terrein geprofileerd. Hij noemde zich feminist, pleitte voor het ‘proefhuwelijk’ en had zeer vooruitstrevende opvattingen over seksualiteit. In deze biografie wordt uitgebreid ingegaan op zijn liefdesleven, waarin deze opvattingen in praktijk werden gebracht. Hoewel we niet moeten uitsluiten dat de opvattingen zich hebben gevoegd naar de praktijk. Liagre Böhl heeft een prachtige biografie geschreven.

Wibaut de Machtige. Een biografie
Herman de Liagre Böhl

558 p. Prometheus-Bert Bakker, € 39,95

Nieuwste berichten

De oudst bekende afbeelding van een kanon in een Nederlands manuscript, circa 1400-1430
De oudst bekende afbeelding van een kanon in een Nederlands manuscript, circa 1400-1430
Interview

De ‘tanks van de Middeleeuwen’ werden ingehaald door nieuwe wapens

Tijdens een militaire oefening schakelden Oekraïense drones deze zomer met gemak Amerikaanse pantserdivisies uit. Ook aan het Oekraïense front geven de onbemande vliegtuigjes gewone soldaten een fighting chance tegen Russische tanks. Conservator Casper van Dijk van het Nationaal Militair Museum ziet parallellen met de opkomst van vuurwapens. ‘Edellieden met dure harnassen, de tanks van de...

Lees meer
Het Joegoslaviëtribunaal heeft de historische waarheid niet achterhaald
Het Joegoslaviëtribunaal heeft de historische waarheid niet achterhaald
Onderzoek

Het Joegoslaviëtribunaal heeft de historische waarheid niet achterhaald

Enkel de waarheid zou als winnaar uit de strijd mogen komen. Met die ambitie begon het Joegoslaviëtribunaal (ICTV) in 1993 aan zijn taak. Maar het is er niet in geslaagd de historische waarheid over de Joegoslaviëoorlogen eenduidig te schetsen. Dat concludeert historicus en journalist Petar Finci in zijn proefschrift, dat hij op 23 september verdedigde...

Lees meer
Amerikaanse artsen gebruikten zwarte kinderen om inentingsmateriaal te kweken
Amerikaanse artsen gebruikten zwarte kinderen om inentingsmateriaal te kweken
Artikel

Amerikaanse artsen gebruikten zwarte kinderen om inentingsmateriaal te kweken

Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog entten witte artsen zwarte mensen in met het pokkenvirus, om nieuwe entstof te kweken voor de soldaten aan het front. Vaak gebruikten zij vrouwen en kinderen in slavernij. Die hadden zelf geen enkele keuze en moesten de risicovolle behandeling gedwongen ondergaan. De oorlog tussen de noordelijke en de zuidelijke staten van...

Lees meer
De Bronzen Soldaat (Estisch: Pronkssõdur) in Tallinn is een omstreden Sovjet-oorlogsmonument uit de Tweede Wereldoorlog.
De Bronzen Soldaat (Estisch: Pronkssõdur) in Tallinn is een omstreden Sovjet-oorlogsmonument uit de Tweede Wereldoorlog.
Artikel

Russische cyberaanval legde Estland negentien jaar geleden al grotendeels plat

Europese inlichtingendiensten waarschuwen dat Rusland ‘binnen enkele maanden’ de NAVO wil testen door hybride aanvallen uit te voeren. Dat zou niet voor het eerst zijn. Al in 2007 kreeg Estland te maken met Russische cyberaanvallen en nepnieuws, die de samenleving tijdelijk ontwrichtten. Het begon allemaal vanwege een standbeeld. In een stil hoekje van de militaire...

Lees meer
Loginmenu afsluiten