De regering van de Spaanse deelstaat Andalusië staakt de zoektocht naar de stoffelijke resten van Federico García Lorca. De wereldberoemde dichter werd op 18 augustus 1936 door fascisten van de Spaanse Falange gefusilleerd in de buurt van Granada. De zoektocht begon eind vorig jaar. Maandenlang is er gegraven. Het enige wat men heeft gevonden, is een rotsblok op de plek waar volgens menigeen zijn graf had moeten zijn.
Aan García Lorca zijn heel wat boeken en exposities gewijd. Maar alle loftuitingen ten spijt konden er nooit bloemen worden gelegd op zijn graf, omdat niemand weet waar zijn stoffelijke resten zijn begraven. Daarin is García Lorca niet uniek. Ruim tien jaar geleden werd in het centrum van Madrid naarstig gezocht naar de beenderen van de schilder Diego de Velázquez. Er werd niets gevonden. ‘Het land dat zijn eigen geschiedenis niet respecteert, heeft geen respect voor zichzelf,’ werd toen gezegd.
Dat de overheid de schop heeft gehanteerd in de zoektocht naar het lijk van García Lorca, is haar op grote kritiek komen te staan. Is dat wel de taak van de staat? ‘Jazeker,’ is de repliek van Ian Gibson, een Ierse Spanjaard die zijn hele leven heeft gewijd aan het schrijven van boeken over de dichter. ‘Als de Chileense staat de moeite neemt om de stoffelijke resten van Victor Jara [een in de jaren van Pinochet geëxecuteerde zanger, red.] te vinden, dan moet Spanje zich moeite geven om zijn meest geliefde en vertaalde dichter te vinden.’ Gibson is op zoek naar middelen om het graafwerk voort te zetten.
In heel Spanje gaat het graven naar slachtoffers van het Franco-regime door. Op verzoek van familieleden zijn enkele massagraven van slachtoffers van het regime blootgelegd. Zelfs de katholieke kerk opent nu graven uit de Burgeroorlog (1936-1939), om priesters die door linkse milities zijn geëxecuteerd te kunnen eren.
En García Lorca? ‘Het is aan de historici om zijn graf te vinden,’ aldus Begoña Álvarez, de minister van Cultuur van de regionale regering van Andalusië. Voor haar is de kous af.
